cup naar ml omrekenen

Een Amerikaanse cup is 236,6 ml, al rekenen de voedingswaardetabellen daar met een wettelijke cup van precies 240 ml, en de Australische cup heeft er 250. Vermenigvuldig een recept met tien en het verschil wordt zichtbaar.

Een milliliter is precies een kubieke centimeter, en daarom bestaan in de geneeskunde en in het laboratorium beide aanduidingen naast elkaar en betekenen ze hetzelfde.

De factor is 236,588237, en die draagt vrijwel niemand met zich mee. Afgerond op 240 zit hij er 1,4 % naast — bij kleine getallen onzichtbaar, en rond 100 cup een hele eenheid.

Dat is het getal dat je vóór het afronden wilt weten: niet de fout zelf, maar vanaf waar hij ophoudt verwaarloosbaar te zijn. Daaronder is de korte factor de verstandige; daarboven gebruik je het veld hierboven, dat pas afrondt op het moment van afdrukken.

De cup die een recept bedoelt is 236,58824 ml, en dat is de maat waarmee deze pagina rekent. Een Amerikaans voedingswaarde-etiket bedoelt de wettelijke cup, 240 ml — 1,4 % meer — en een Australisch of Nieuw-Zeelands recept de metrische cup, 250 ml, daar nog eens 5,7 % boven.

Aan één cup zie je het verschil niet, en juist daarom houdt het stand: vermenigvuldig een recept met tien en de metrische cup heeft er ruim een halve cup bij gedaan. Denk er ook aan dat een cup een volume meet en geen gewicht — een cup bloem en een cup suiker wegen niet hetzelfde, en die fout is veel groter dan alle drie bij elkaar.

Een Amerikaanse cup is 236,5882365 ml, en dat getal is exact. Wat niet exact is, is wat een cup van een ingrediënt bevat: meel losjes in een cup gelepeld en afgestreken weegt rond de 120 g, en meel rechtstreeks uit de zak geschept en aangedrukt weegt dichter bij 150 g.

Dat is het getal om van deze pagina mee te nemen. Elke eenheidsvraag hier — gebruikelijke cup tegenover wettelijke cup, Amerikaans tegenover metrisch — speelt zich af binnen zes procent, en hoe het meel in de cup terechtkwam is drie keer zoveel waard.

Recepten werken in halven, derden en kwarten, en die komen uit op 118,29 ml, 78,86 ml en 59,15 ml. Tweederde is 157,73 en driekwart is 177,44. Elk is een deling van acht fluid ounces, want zo is een cup gedefinieerd, dus de breuken blijven exact.

Geen daarvan staat op een maatbeker afgedrukt. Een gewone maatbeker heeft strepen om de 50 ml met onderverdelingen van 25 ml, dus een derde cup moet gelezen worden als "iets onder de 80" en driekwart cup als "iets onder de 180". Onder de 60 ml is een lepel eerlijker: een Amerikaanse eetlepel is 14,79 ml.

240 ml gebruiken in plaats van 236,59 is 1,44 procent te veel, en het is de afronding die de meeste koks onbewust maken omdat een beker met strepen van 25 ml het verschil toch niet kan tonen. Het heeft als voordeel dat het overeenkomt met de Amerikaanse wettelijke cup van precies 240 ml, waarop voedingswaardetabellen gebaseerd zijn.

Waar het ophoudt onschuldig te zijn is bij vermenigvuldigen. Vier cups op 240 ml is 960 ml tegenover een echte 946,4, 13,6 ml te veel, en een recept opgeschaald voor een groep draagt dat bij elke cup mee. De gewoonte die overeind blijft: zet eenmaal precies om, tel op, en rond dan pas het totaal af.

Amerikaanse recepten meten boter in cups en sticks, en geen van beide is een volume dat iemand echt meet. Een stick is een kwart pond — 113,4 g — en is een halve cup, dus een cup boter is 227 g en het wikkel is bedrukt met eetlepelstrepen om tegen te snijden.

Hetzelfde geldt voor andere ingrediënten waar de Amerikaanse cup eigenlijk een gewicht in vermomming is. Een cup kristalsuiker is ongeveer 200 g en een cup aangedrukte bruine suiker ongeveer 220 g, en beide zijn betrouwbaar genoeg om te wegen.

De maatbeker werd al laat in de negentiende eeuw standaard Amerikaans keukengereedschap, ruim voordat huishoudweegschalen gewoon waren, en het gebruikelijke systeem had geen handzame kleine gewichtseenheid om ermee te concurreren.

Het werkt beter dan zijn reputatie voor vloeistoffen, wat het meeste is waar een cup voor gebruikt wordt. Water, melk en bouillon liggen dicht genoeg bij één gram per milliliter dat een cup van elk zo’n 237 g is, dus volume en gewicht komen overeen.

Een metrisch recept met getallen als 118 ml, 237 ml of 79 ml is machinaal omgezet vanuit cups, en de oorspronkelijke hoeveelheden waren een half, een heel en een derde. Die terugronden naar het gebruikelijke metrische getal herstelt wat de auteur bedoelde.

Het omgekeerde teken is een recept in nette veelvouden van 50 ml, dat metrisch geschreven is en metrisch moet blijven. Dat omzetten naar cups voert breuken in die de auteur nooit bedoelde.

Brood, gebak en taart zijn de gevallen waar de cup ontoereikend wordt, want de verhouding meel tot vocht bepaalt het resultaat en een afwijking van twintig procent in het meel is het verschil tussen een deeg en een beslag. Moderne receptschrijvers geven steeds vaker grammen naast cups.

Voor al het andere is de cup prima. Een soep, een stoofpot of een dressing verdraagt een afwijking van vijf procent in elk ingrediënt zonder van karakter te veranderen, en de cups omzetten naar milliliter en uitgieten is ruim voldoende.

Een cup is zestien Amerikaanse eetlepels en achtenveertig theelepels, wat de kleine maten exacte breuken maakt in plaats van aparte eenheden. Een Amerikaanse eetlepel is 14,79 ml en een theelepel 4,93 ml, tegenover de metrische lepels van precies 15 ml en 5 ml die in de meeste winkels liggen.

De uitzondering is Australië, waar de eetlepel 20 ml is — vier theelepels in plaats van drie. Een daar geschreven recept gemeten met een Amerikaanse of Europese lepel komt een kwart tekort op elke eetlepel, wat bij een rijsmiddel of zoutmenging een verschil is dat opvalt.