Cookies voor statistiek en advertenties
We gebruiken cookies voor statistiek en voor advertenties, allebei naar Google. Weigeren verandert niets aan wat je te zien krijgt.Lees de privacypagina
Soms zou één bestand er eigenlijk meerdere moeten zijn: een scan met twaalf bonnetjes die stuk voor stuk ingediend moeten worden, een lang rapport waarvan de hoofdstukken naar verschillende mensen gaan. Sleep de PDF erin, zeg waar geknipt moet worden en je krijgt de stukken terug. Alles gebeurt in je browser.
Hoe het werkt
De pagina’s worden gekopieerd zoals ze zijn, dus elk bestand dat eruit komt houdt zijn selecteerbare tekst, zijn scherpe vectoren en zijn ongeschonden afbeeldingen. Onderweg wordt er niets gerasteriseerd.
De stukken wegen samen iets meer dan het origineel, want elke PDF heeft zijn eigen interne structuur nodig. Het verschil is klein en het is de prijs van echt losstaande bestanden.
Heb je maar drie pagina’s nodig uit een rapport van tachtig, dan is eruit halen directer dan splitsen en de rest weggooien. Daar is een aparte pagina voor.
Splitsen heeft zin als je alle stukken echt wilt hebben: de twaalf bonnetjes, de hoofdstukken, de kopieën die naar verschillende ontvangers gaan.
Elk stuk krijgt de naam van het origineel met een nummer erachter. Een `rapport.pdf` van twaalf pagina’s wordt `rapport-001.pdf` tot en met `rapport-012.pdf`, en de nullen ervoor staan er met opzet: zonder die nullen komt pagina 10 vóór pagina 2 in elke lijst die op naam sorteert, en dat is precies hoe je verkenner en de bijlagenlijst van je mail ze laten zien.
Gaan de stukken naar verschillende mensen, hernoem dan na het downloaden en niet vóór het splitsen. De naam waar de ontvanger iets aan heeft — «bon-maart», «contract-bijlage-2» — is nu juist wat een nummering niet weet.
Een reeks is een aaneengesloten stuk: 1-4, 5-12, 13-40. Dat dekt het geval van een document waarvan de delen op volgorde staan — hoofdstukken, maanden, een scan waarin elk bonnetje twee opeenvolgende vellen beslaat.
Wat een reeks niet kan zeggen is: pagina 2, 7 en 19 samen in één bestand. Dat is geen splitsen maar kiezen, en daar is de pagina voor het eruit halen voor. Heb je allebei nodig — een paar aaneengesloten stukken en een handvol losse pagina’s — haal die sets dan apart eruit in plaats van alles te splitsen en de stukken achteraf bij elkaar te zoeken.
Het splitsen gebeurt op je eigen apparaat, dus de grens is het geheugen van je browser en geen regel van ons. In de praktijk merk je dat pas bij grote scans: een PDF van 400 pagina’s vol afbeeldingen in hoge resolutie moet open blijven staan terwijl er 400 nieuwe documenten naast worden opgebouwd.
Loopt het vast, splits dan in twee rondes — eerst de eerste tweehonderd pagina’s, dan de rest — met reeksen. Dat is sneller dan zoeken naar een dienst die het hele bestand wel aanneemt, en het document blijft ondertussen gewoon hier.
Nee. Het splitsen gebeurt in je browser, en dat is wat je nodig hebt als de PDF een bankafschrift of een dossier is.
Ja. Je kunt reeksen opgeven — bijvoorbeeld 1-4, 5-12 — en je krijgt één bestand per reeks.
Nee. Het zijn wijzers naar pagina’s, en als je de pagina’s over meerdere bestanden verdeelt slaan die wijzers nergens meer op. De inhoud van de pagina’s komt ongeschonden aan.