KML naar KMZ omzetten

KMZ lost een verpakkingsprobleem op. Een KML die eigen pinafbeeldingen, een foto-overlay of een gegeorefereerde scan gebruikt, verwijst daarnaar via een relatief pad, en zodra het document los wordt gemaild breken die verwijzingen en komt de kaart leeg binnen. Document en bijlagen samen in één archief stoppen lost dat op, en dat is de reden dat het formaat bestaat.

De tweede reden is eenvoudiger: een KML is uitgebreide tekst, en tekst comprimeert goed. Heeft je document geen externe bijlagen — een set pins, een getekende route, een export uit een database — dan koop je geen verpakking maar alleen formaat. Dat is precies waar deze omzetting voor werkt.

Gemeten op een KML met één lijn van 7200 punten inclusief hoogte op elk punt: het document was ongeveer 258 KB en het archief ongeveer 47 KB — een factor vijfenhalf. Lijsten met coördinaten zijn haast het ideale geval voor deflate: elke waarde deelt een voorvoegsel met de vorige, de scheidingstekens herhalen zich, en de cijfers die wél variëren staan op lage posities.

Een document van veel korte plaatsmarkeringen comprimeert minder goed, omdat de verhouding dan wordt bepaald door de herhaalde opmaak in plaats van door de getallen. De garantie is smaller dan hij lijkt: de schrijver behoudt de ongecomprimeerde vorm als deflate niets oplevert, dus de inhoud groeit nooit — wel de ZIP-structuur eromheen. Bij enkele kilobytes valt dat weg tegen de winst.

Dit is het belangrijkste om te begrijpen voordat je converteert. De omzetting neemt je KML niet en zipt hem. Het document wordt gelezen in dezelfde interne vorm die elk gps-formaat op deze site doorloopt — punten met een positie, optioneel hoogte, optioneel tijd, gegroepeerd in benoemde lijnen en pins — en daaruit wordt een nieuwe KML geschreven, die vervolgens wordt gecomprimeerd.

Het gevolg is dat de KML in het archief niet byte voor byte gelijk is aan de jouwe, en meestal niet eens in de buurt komt. Ze zal korter zijn, de elementen staan in een andere volgorde, en alles waar de interne vorm geen plek voor heeft ontbreekt.

`<Style>` en `<StyleMap>`-definities en de `styleUrl`-verwijzingen daarnaar verdwijnen, dus lijnkleuren, -diktes en eigen iconen zijn weg. `<description>`-ballonnen, inclusief eventuele HTML erin. `<ExtendedData>` en schematypische eigen velden, waar vaak databasegegevens zitten. `<Folder>`-indeling, omdat de interne vorm één platte lijst kent. `<LookAt>` en `<Camera>` verdwijnen ook, evenals `<NetworkLink>`, `<GroundOverlay>` en `<ScreenOverlay>` in hun geheel.

Wat blijft is de geometrie en de labels: elk punt wordt een plaatsmarkering met een punt, elke lijn wordt een plaatsmarkering met een lijn, en beide behouden hun `<name>`. Voor een document waarvan de inhoud draait om waar dingen zijn en hoe ze heten, is dat vrijwel alles. Voor een gestileerde presentatiekaart is het een klein deel.

Draagt de KML stijl of beschrijvingen die je nodig hebt, dan is een zelfgemaakt archief de betrouwbare weg. Hernoem het document naar `doc.kml`, voeg het toe aan een ZIP-archief zodat het aan de wortel staat en niet in een map, en hernoem het archief van `.zip` naar `.kmz`. Elk besturingssysteem kan dit zonder extra software, en het resultaat is een KMZ waarvan het document precies jouw document is.

De plek van het bestand is waar mensen fouten maken. Een KMZ waarvan de KML een map dieper zit, opent bij sommige lezers en faalt stil bij andere, en dat oogt als een lege kaart in plaats van een foutmelding. Selecteer het bestand zelf, niet de map eromheen.

Een `<NetworkLink>` is een KML zonder enige data: hij bevat een URL en verversingsinstructies, en alles wat je ziet na het openen is bij een server opgehaald nadat het bestand laadde. Live verkeerslagen, abonnementsdatasets en gedeelde teamkaarten zijn zo gebouwd, en het bestand op schijf is vaak maar een paar kilobytes.

Door deze omzetting gehaald levert zo’n bestand geen plaatsmarkeringen en geen lijnen op, en het resultaat is het bericht dat er geen route of waypoints zijn gevonden. Dat is de juiste uitkomst, geen fout: de kaart die je zag stond nooit in het bestand, dus er is niets lokaals om te comprimeren.

Google Earth doorzoekt bij het opslaan van een KMZ het hele document op elk verwezen bestand en kopieert elk exemplaar mee, met bijgewerkte paden. Die verzamelstap is waar een echte KMZ-auteurstool om draait, en deze omzetting doet dat niet.

De uitvoer bevat één document en geen bijlagen, dus een KML die naar lokale iconenbestanden verwijst levert een archief op dat kleiner is dan verwacht en onvolledig als pakket. Omdat de stijl die naar die iconen verwees toch al is weggevallen bij de herschrijving, vallen de twee beperkingen samen tot één consistent resultaat: kale geometrie, getekend met het standaarduiterlijk van de lezer.

Het document wordt in dit browsertabblad gelezen, herschreven en gezipt. Er gaat geen verzoek uit dat het meeneemt, wat je tijdens een omzetting kunt controleren in het netwerktabblad, en de pagina blijft werken met de verbinding uit.

Dat weegt hier zwaarder dan gewoonlijk, want het voor de hand liggende alternatief is een bestandscompressiewebsite. Een KML met locaties van vestigingen, klanten of eigendommen is bedrijfsdata met coördinaten eraan, en de gebruikelijke route om die kleiner te maken houdt in dat je het naar de server van een vreemde stuurt. Dit lokaal doen haalt die stap gewoon weg.