mi naar ft omrekenen

Een mijl is 1.760 yard, een getal dat teruggaat op de duizend Romeinse dubbelpassen en dat in de zestiende eeuw per wet op de furlong is afgestemd. Het zijn precies 1.609,344 meter.

Een voet is twaalf inch. In de Verenigde Staten geef je zo iemands lengte en de maat van een kamer op, en de luchtvaart meet de hoogte wereldwijd in voet, ook in volledig metrische landen.

Deze kant op is het een vermenigvuldiging, en wel met een heel getal: één mijl is 5.280 voeten, precies, en 5.280 is de definitie en geen meting die er dichtbij kwam.

Daarmee is het een van de weinige omrekeningen die je uit je hoofd kunt doen, en de uitkomst is controleerbaar: deel terug en je moet precies op je begingetal uitkomen, zonder rest die je moet wegpraten.

Eén mijl is precies 5.280 voet — een getal dat, anders dan de metrische omzettingen, geen ronde macht van tien of een handige breuk is. De herkomst is historisch: de mijl stamt uit de Romeinse "mille passus" (duizend stappen) en werd later in Engeland vastgezet op acht "furlongs" van 660 voet elk, wat toevallig op 5.280 uitkomt.

2 mijl wordt dus 10.560 voet, en de rekensom vraagt vrijwel altijd om een rekenmachine — in tegenstelling tot de metrische lengteomzettingen op deze site, waar delen of vermenigvuldigen met tien, honderd of duizend vaak uit het hoofd kan.

Een afstand van meerdere mijlen wordt zelden in voet uitgedrukt voor alledaags gebruik — niemand zegt "de wandeling was 15.840 voet" in plaats van "3 mijl". Deze omzetting komt vooral voor bij technische of luchtvaartcontext, waar hoogte en afstand soms in verschillende eenheden naast elkaar staan en herleid moeten worden tot één vergelijkbare schaal.

In de luchtvaart wordt vlieghoogte in voet gegeven en horizontale afstand soms in zeemijl of gewone mijl — het omzetten van een mijlafstand naar voet is dan de stap om beide op dezelfde schaal te vergelijken, ook al gaat het om verschillende soorten mijlen (zeemijl versus landmijl) die apart behandeld moeten worden.

Amerikaanse wandelpaden zoals de Appalachian Trail geven afstanden in mijl, terwijl hoogtewinst binnen een etappe soms in voet vermeld wordt — een etappe van 2 mijl met 800 voet stijging vraagt, wil je de stijging per afgelegde afstand vergelijken met een Nederlandse of Europese route, om beide naar dezelfde eenheid te herleiden.

Voor een Nederlander die zo'n route plant, is het omzetten van de mijlafstand naar voet zelden nodig voor de afstand zelf — die wordt beter naar kilometer omgezet — maar wel wanneer een technische vergelijking gemaakt wordt tussen de horizontale afstand en de hoogtewinst, beide in dezelfde imperiale eenheid.

Een Amerikaanse atletiekbaan is standaard een kwart mijl (1.320 voet) per ronde in oudere banen, hoewel de meeste moderne banen metrisch zijn en 400 m per ronde meten. Wie een oude Amerikaanse specificatie tegenkomt die in gedeeltes van een mijl gegeven wordt, kan die omzetten naar voet om de baanlengte te vergelijken met een metrische baan.

Diezelfde logica geldt voor oudere Amerikaanse sportvelden en renbanen die in mijl-fracties zijn aangelegd — de omzetting naar voet maakt de exacte lengte in de eenheid waarin het terrein oorspronkelijk is uitgezet.

Vermenigvuldig het aantal mijl met 5.280. Voor 1,5 mijl is dat 1,5 keer 5.280, ofwel 7.920 voet. Bij grotere getallen — bijvoorbeeld 26,2 mijl, de lengte van een marathon — wordt dat 138.336 voet, een getal dat vrijwel nooit in die vorm gebruikt wordt maar wel laat zien hoe snel het oploopt.

Voor een marathon is de vertaling naar voet in de praktijk zinloos — niemand meet een marathon in voet — maar de rekensom illustreert waarom deze omzetting vrijwel uitsluitend voor kortere afstanden en specifieke technische toepassingen gebruikt wordt.

In tegenstelling tot metrische omzettingen, waar delen of vermenigvuldigen met een macht van tien een simpele vuistregel oplevert, heeft 5.280 geen ronde benadering die de moeite van het onthouden waard is. De dichtstbijzijnde ronde vuistregel — "vermenigvuldig met 5.000 en tel er een beetje bij" — geeft bij 3 mijl 15.000 tegenover de exacte 15.840, een afwijking van 5,6 procent, te groot voor de meeste praktische doeleinden.

Voor dit paar is een rekenmachine dus praktischer dan een vuistregel, en dat is precies waarom de omzetting hier als losse tool bestaat in plaats van als iets dat de meeste mensen uit het hoofd doen.