st naar t omrekenen

Een stone is veertien pound. Het lichaamsgewicht wordt zo uitgedrukt in het Verenigd Koninkrijk en in Ierland en vrijwel nergens anders, dus elk Brits gewicht moet eerst vertaald worden voordat het iets zegt.

Een ton is 1.000 kilogram, en niet de Amerikaanse *short ton* (907 kg) of de Britse *long ton* (1.016 kg). Waar het verschil telt schrijf je «metrische ton».

De factor is 0,00635, en die draagt vrijwel niemand met zich mee. Afgerond op 0,0064 zit hij er 0,78 % naast — bij kleine getallen onzichtbaar, en rond 1.000 st een hele eenheid.

Dat is het getal dat je vóór het afronden wilt weten: niet de fout zelf, maar vanaf waar hij ophoudt verwaarloosbaar te zijn. Daaronder is de korte factor de verstandige; daarboven gebruik je het veld hierboven, dat pas afrondt op het moment van afdrukken.

Deze pagina rekent met de metrische ton, en die is hier 157,47304 st. De Amerikaanse short ton is 142,85714 st, 9,3 % minder; de Britse long ton 160 st, 1,6 % meer.

Waar het cijfer vandaan komt bepaalt bijna altijd welke van de drie bedoeld is: vracht, scheepvaart en emissiecijfers rekenen vrijwel overal metrisch, de short ton hoort bij de Amerikaanse industrie en de long ton leeft voort in oudere Britse bronnen. Waar het ondubbelzinnig moet zijn schrijf je „metrische ton" — de enige van de drie namen die niet voor een van de andere door kan gaan.

Eén stone is precies 14 pounds, en de pound ligt sinds het internationale yard-en-pound-akkoord van 1959 metrisch vast. In de eenheden van deze pagina is dat 0,00045359237 t per pound en 0,00635029318 t per stone — afgesproken getallen, geen gemeten, en daarom breken hun decimalen af in plaats van door te lopen.

Een eigen metrische definitie heeft de stone nooit gekregen; hij erft die van de pound, 14 keer achter elkaar. Dat zegt ook waar je hem tegenkomt: het Verenigd Koninkrijk en Ierland geven lichaamsgewicht zo op en vrijwel niemand anders, dus een cijfer in stone heeft meestal een grens over moeten voordat het hier belandde.

Niemand weegt vracht in stone en niemand geeft een persoon op in ton, dus deze omzetting bestaat voor het moment waarop de twee elkaar ontmoeten: verscheidene lichaamsgewichten samen opgeteld en vergeleken met een capaciteit. Een lift, een steigervloer, een kleine boot — allemaal dragen ze limieten in kilogram of ton, en allemaal worden ze beladen door mensen die hun eigen gewicht in stone kennen.

Die framing is het waard om vast te houden, want ze bepaalt waar het antwoord voor dient. Het cijfer beschrijft niets, het is de ene kant van een vergelijking, en de vergelijking heeft een veiligheidsmarge. Dat betekent dat het rekenwerk vertekend hoort te zijn: de belastingsschatting hoort ruim te zijn.

Een capaciteitsplaatje dat zowel een massa als een aantal personen geeft, geeft één getal tweemaal. Het personenaantal is de massa gedeeld door een nominaal individueel gewicht van rond de 75 kg — ongeveer 11 stone 11 lb — wat een ontwerpaanname is, geen meting van wie er daadwerkelijk staat.

Die aanname is wat je tegen de echte groep moet controleren. Acht mensen met gemiddeld 13 stone is 82,6 kg elk en 661 kg totaal, tegen een plaatje beoordeeld op acht personen en 630 kg: het personenaantal wordt gehaald en de massa niet.

Structurele en hijslimieten in het Verenigd Koninkrijk zijn zonder uitzondering in kilogram en ton geschreven — bouwbelastingen, veilige werklasten, voertuig- en aslimieten, liftclassificaties. Stone overleeft op precies één plek in die hele keten: hoe een individu zichzelf beschrijft.

Dus loopt de omzetting altijd dezelfde kant op: verscheidene stone-cijfers erin, één metrisch cijfer eruit, vergeleken met een document dat nooit halverwege zou komen. Het is een van de duidelijkste illustraties van wat er met het imperiale stelsel in Groot-Brittannië gebeurde.

Individuele gewichten rekenen om naar ton als kleine decimalen: 11 stone is 0,0699 t, 12 stone is 0,0762 t, 15 stone is 0,0953 t. Getallen van die vorm zijn makkelijk verkeerd te typen en lastig met het oog te controleren, en de gewone neiging ze af te ronden is precies verkeerd.

Het middel is in kilogram te blijven tot het totaal bestaat. Reken elk stone-cijfer om naar kilogram, waar 11 stone 69,9 is en 12 stone 76,2, tel op, en reken de som eenmaal om naar ton.

Zelfgerapporteerde gewichten zijn afgerond, meestal op de dichtstbijzijnde halve stone en meestal naar beneden. Honderd ervan opgeteld geeft een totaal waarvan de fout niet willekeurig is: is de gemiddelde onderschatting een halve stone, dan zijn honderd mensen 50 stone — 0,318 t — zwaarder dan de lijst zegt.

Dat is waarom capaciteitswerk ontwerpcijfers gebruikt in plaats van verzamelde. Een nominaal gewicht per persoon toegepast op een aantal is een verdedigbare schatting met een bekende vertekening; een som van herinnerde getallen is een schatting met een onbekende.

Elke afronding in deze berekening heeft een veilige en een onveilige richting. Rond de belasting naar boven af, rond de capaciteit naar beneden af, en rond nooit beide naar elkaar toe om een getal te laten passen. Een schatting van 0,66 t tegen een limiet van 0,63 t is te veel.

Hetzelfde geldt voor een limiet gepost in de oudere eenheid. Een bord met "3 tons" is 3.048 kg als het lange tons bedoelt en 3.000 kg als het metrische ton bedoelt, en er is geen manier om dat van het bord af te lezen. Neem het kleinere van de twee.