TAR naar ZIP omzetten

TAR komt van Linux en macOS-tooling, en Windows Verkenner kent het niet zonder extra software. Zonder compressie erbovenop kan het bestand ook nog eens fors groter zijn dan wat men verwacht van een «archief».

ZIP lost beide op: het is klein voor tekst en documenten, en wordt al decennia door Verkenner en Finder zonder installatie geopend.

Deze omzetting draait op onze server. Het TAR-bestand wordt uitgepakt in een tijdelijke map zonder internetverbinding, en de inhoud wordt opnieuw ingepakt als ZIP. Alles wat de opdracht heeft aangemaakt wordt daarna verwijderd, ook als er iets misgaat.

De limiet op de gratis laag is 25 MB per bestand, en elke afzonderlijke stap in de verwerking wordt na zestig seconden afgebroken.

Een kale TAR plakt bestanden achter elkaar zonder ze kleiner te maken — de bestandsgrootte is grofweg de som van de originelen. ZIP comprimeert elk bestand apart, dus het resultaat is doorgaans kleiner dan de TAR waarmee je begon, tenzij de inhoud al gecomprimeerd was.

Kwam je TAR-bestand eigenlijk als .tar.gz of .tar.xz, pak die eerst uit tot een kale TAR — deze pagina verwacht een archief zonder extra compressielaag erboven.

De bestanden komen byte voor byte over. Namen, submappen en volledige paden blijven staan, en beide formaten dragen controlesommen, dus een beschadigd bestand wordt tijdens het omzetten opgemerkt.

Wat kan verdwijnen is informatie die alleen op containerniveau bestond: rechten en eigenaarsinformatie die TAR wél kent en ZIP niet op dezelfde manier vastlegt, en op sommige bestanden de oorspronkelijke tijdstempels.

TAR is ontworpen om een Unix-bestandssysteem exact te bewaren: eigenaar, groep en uitvoerbaar-bit horen bij het formaat. ZIP is daar losser in en niet elk programma dat een ZIP uitpakt zet die rechten op dezelfde manier terug.

Hangt een build- of installatiescript af van een uitvoerbaar-bit op een bestand, controleer dat dan na het uitpakken van de ZIP en herstel het zo nodig handmatig.

De server weigert een archief dat meer dan 2 GB aan inhoud aankondigt, voordat het uitpakken begint. Een TAR-bestand draagt geen compressie, dus de opgegeven grootte komt hier meestal al overeen met wat er werkelijk in zit.

Kom je die grens tegen, dan is het archief te groot voor de gratis laag.

Blijft het bestand binnen een Linux- of macOS-omgeving, dan levert omzetten weinig op — beide systemen lezen TAR rechtstreeks, en de compressiestap van ZIP kost tijd zonder dat er iemand baat bij heeft.

De omzetting is de moeite waard zodra het bestand naar Windows moet, of naar iemand die geen archiveerprogramma mag installeren.

Open de ZIP en vergelijk het aantal bestanden en de mapstructuur met de TAR — het archief wordt vanuit de uitgepakte map zelf samengesteld, zonder een omwegmap eromheen.

Was het originele bestand versleuteld, dan mislukt de omzetting met een leesbare melding, omdat de uitpakker hier bewust geen wachtwoord meekrijgt.