t naar lb omrekenen

Een ton is 1.000 kilogram, en niet de Amerikaanse *short ton* (907 kg) of de Britse *long ton* (1.016 kg). Waar het verschil telt schrijf je «metrische ton».

Een Angelsaksische pound is precies 0,45359237 kilogram, vastgelegd in 1959 door hetzelfde akkoord dat de inch vastlegde. Belangrijker: het is niet het Nederlandse pond, en dat is een half kilo. Wie een Amerikaans recept volgt loopt daar keer op keer overheen. De afkorting «lb» komt van libra, de Romeinse eenheid erachter.

De factor is 2204,622622, en die draagt vrijwel niemand met zich mee. Afgerond op 2200 zit hij er 0,21 % naast — bij kleine getallen onzichtbaar, en rond 1.000 t een hele eenheid.

Dat is het getal dat je vóór het afronden wilt weten: niet de fout zelf, maar vanaf waar hij ophoudt verwaarloosbaar te zijn. Daaronder is de korte factor de verstandige; daarboven gebruik je het veld hierboven, dat pas afrondt op het moment van afdrukken.

Deze pagina rekent met de metrische ton, en die is hier 2204,62262 lb. De Amerikaanse short ton is 2000 lb, 9,3 % minder; de Britse long ton 2240 lb, 1,6 % meer.

Waar het cijfer vandaan komt bepaalt bijna altijd welke van de drie bedoeld is: vracht, scheepvaart en emissiecijfers rekenen vrijwel overal metrisch, de short ton hoort bij de Amerikaanse industrie en de long ton leeft voort in oudere Britse bronnen. Waar het ondubbelzinnig moet zijn schrijf je „metrische ton" — de enige van de drie namen die niet voor een van de andere door kan gaan.

De pound ligt sinds het internationale yard-en-pound-akkoord van 1959 metrisch vast, en in de eenheden van deze pagina komt dat uit op 0,00045359237 t per pound. Die definitie is exact bij afspraak — ze is niet gemeten, en ze valt ook niet te verfijnen door beter te meten. Het decimale getal hierboven is wél het hele verhaal; aan het eind is er niets weggerond.

Vóór dat akkoord verschilden de Amerikaanse en de Britse versie licht van elkaar, en oude landmeetkundige cijfers dragen de oudere definitie nog steeds mee. Buiten de landmeetkunde ligt het verschil ver onder de nauwkeurigheid waarmee wie dan ook werkt.

Een Amerikaan die "ton" leest vult zonder nadenken 2.000 pond in, want dat betekent het woord in elke binnenlandse context. Een tonne is 2.204,62 pond, dus hetzelfde woord in een buitenlands document is 10,2 procent zwaarder.

Die omvang van het gat is waarom het overleeft. Tien procent is te klein om absurd te lijken en te groot om te absorberen: een machine van 12 t gelezen als 12 short tons is 24.000 lb in plaats van 26.455, een fout die pas opvalt bij het laden.

Grondstoffen worden geprijsd per massa-eenheid, en de eenheid staat in welke afkorting de handel ook gebruikt. Een prijs van $850 per tonne en een prijs van $850 per ton verschillen 10,2 procent, en geen van beide documenten is fout.

De verdediging zit in de formulering, niet in het rekenwerk. "Metric ton (1.000 kg)" of "short ton (2.000 lb)" eenmaal voluit schrijven aan het begin van een contract verwijdert de ambiguïteit voor de hele looptijd.

Machines worden vrijwel overal buiten de Verenigde Staten met een massa in tonne verkocht, en de apparatuur die ze verplaatst wordt in pond beoordeeld. Een machine van 3,2 t is 7.055 lb, wat de vorkheftruck en de trailerasconfiguratie bepaalt.

Dezelfde mismatch loopt door transportlimieten. De Europese limiet van 40 t voor een opleggercombinatie is 88.185 lb tegenover een Amerikaanse brutolimiet van 80.000 lb, ofwel 36,29 t.

Eén gebruik van het woord heeft helemaal geen gewicht erin. Een ton koeling is 12.000 BTU per uur — de warmte die opgenomen wordt door een short ton smeltend ijs over vierentwintig uur — en zo worden Noord-Amerikaanse airco’s bemeten.

Het is het weten waard omdat het de ene plek is waar het woord verschijnt waar een massaomzetting een zelfverzekerd, volledig betekenisloos antwoord oplevert. De context verraadt het: capaciteiten lopen van één tot vijf voor huizen.

Broeikasgasboekhouding is wereldwijd metrisch, en Amerikaanse federale rapportage volgt dat, dus een bedrijfsemissiecijfer in een Amerikaans document is meestal al metrische ton CO2-equivalent. Het omzetten naar pond maakt het onvergelijkbaar.

Waar de omzetting wel helpt is aan de andere kant van de schaal, een per-eenheid-cijfer vertalen naar iets dat een lezer kan voorstellen. Een gereden gallon benzine produceert ongeveer 19,6 lb CO2, dat is 8,9 kg.

Vermenigvuldigen met 2.200 is de versie die het onthouden waard is, en die is 0,21 procent te laag — ongeveer vier en een half pond per tonne. Tien tonnes is ruwweg 22.000 lb en werkelijk 22.046.

Voor alles gefactureerd stapelt het tekort op. Op een lading van 5.000 t verliest de afgeronde factor meer dan 23.000 lb — meer dan tien short tons materiaal die betaald maar niet geteld zijn.

De derde ton is de Britse long ton van 2.240 lb, dat is 1.016,05 kg — 1,6 procent zwaarder dan een tonne. Ze komt van twintig hundredweight van elk 112 lb, en is de reden dat een Britse en een Amerikaanse bron dezelfde lading als verschillende aantallen tons kunnen opgeven.

Ze overleeft in scheepsmeting en oudere registraties. Waterverplaatsing voor veel schepen staat in long tons, en documentatie over ijzer en staal van voor de jaren zeventig moet aangenomen worden dat ze het bedoelt.

Een gewicht in tonnes is een van twee grenzen op elke lading, en voor veel vracht is het niet de bindende. Een trailer loopt lang voor het bruto gewicht bereikt is uit vloerruimte als de lading licht en volumineus is.

Het getal dat dat wel vertelt is dichtheid, en het is het uitwerken waard in de eenheden waarin de apparatuur bemeten is. Een lading van 40 t verspreid over de ruwweg 67 m³ van een container van veertig voet is 0,6 t per kubieke meter.