fl oz naar gal omrekenen

Een Amerikaanse vloeibare ounce is 29,57 ml; een Britse 28,41 ml. Twee verschillende eenheden met dezelfde naam, en recepten maken vrijwel nooit duidelijk welke.

De Amerikaanse gallon is gedefinieerd als precies 231 kubieke inch, een getal dat is overgeërfd van een Engelse wijngallon uit 1707. De imperiale gallon bevat 4,55 liter, ongeveer 20 % meer.

Deze kant op is het een deling, en wel door een heel getal: er gaan er 128 in één Amerikaanse gallon, zonder rest. Het enige lastige is dat de uitkomsten in breuken vallen — een derde, een twaalfde — in plaats van de ronde getallen die de andere richting geeft.

Er gaat toch niets verloren, want de deling is exact. Wil je uitkomst als decimaal niet stil blijven staan — 0,0833… en familie —, dan is dat de breuk die doorschemert, geen fout die binnensluipt.

Deze pagina rekent met de Amerikaanse maat: 0,00781 gal. De imperiale, in het Verenigd Koninkrijk en Ierland nog steeds in gebruik, is 0,00751 gal — 3,9 % minder.

Dat gat is precies het onhandige: te groot om in een recept te negeren en te klein om aan de uitkomst te zien. Wat hier binnenkomt is bijna altijd de Amerikaanse maat, en daarom staat die bovenaan; komt jouw cijfer uit een Britse bron, dan is de tweede de goede.

Omhoog gaat de ladder in stappen van 8 fluid ounces naar een cup, 2 cups naar een pint, 2 pints naar een quart, 4 quarts naar een gallon. Vier sporten, elk een vermenigvuldiging met een klein even getal: 8, dan 2, dan 2, dan 4. Vermenigvuldig ze en de gallon is 128 fluid ounces, maar de tussenliggende cijfers zijn wat een lezer daadwerkelijk tegenkomt op verpakkingen — 8, 16, 32, 64, 128.

Direct van fluid ounces naar gallons springen verbergt die sporten, en dat is precies waarom deze richting vaker misgaat dan de andere. Wie "zestien ounces in een pint" en "acht pints in een gallon" onthoudt, heeft alle informatie en moet nog steeds vermenigvuldigen, terwijl wie een gallon deelt, naar beneden kan halveren zonder ooit de 128 tegen te komen.

Slechts één gangbare flesmaat deelt de gallon netjes: de fles van 32 fl oz (een quart), waarvan er vier een gallon maken. Een fles van 16,9 fl oz is eigenlijk een halve liter, dus daar zijn er 7,57 van nodig; een fles van 20 fl oz vraagt er 6,4; een blikje van 12 fl oz vraagt er 10,67. Geen daarvan is een getal dat iemand wil onthouden.

Het dagelijkse waterdoel is waar de meeste mensen deze rekensom tegenkomen. Een gallon per dag betekent zestien glazen van 8 oz, vier flessen van 32 oz, of acht van 16 oz — en het bekende "acht glazen per dag" is 64 fluid ounces, wat een halve gallon is en geen hele. De twee gewoontes worden vaak aangehaald alsof het hetzelfde cijfer is, en ze verschillen een factor twee.

Prijsvergelijking in de VS is inconsistent tussen categorieën — brandstof en melk per gallon, flessen frisdrank per verpakking — dus vergelijken betekent meestal het een naar het ander omrekenen. Vermenigvuldig de flesprijs met 128 en deel door de flesinhoud in fluid ounces. Een fles van 20 fl oz voor $1,79 komt uit op $11,46 per gallon.

Dezelfde rekensom ontmaskert concentraat- en navulverpakkingen. Een navulkan van 64 fl oz voor $9 is $18 per gallon; een fles van 16 fl oz van hetzelfde product voor $4 is $32 per gallon, bijna het dubbele voor dezelfde vloeistof. In gallons rekenen in plaats van in de eenheid van het schapprijskaartje is de snelste manier om te zien welke verpakking echt goedkoper is.

Bijna elke fout in deze richting is een enkele verdubbeling, met drie gebruikelijke bronnen. De eerste is de pint: een Amerikaanse pint is 16 fluid ounces, geen 8, en hem als een cup lezen halveert het antwoord. De tweede is de halve gallon, een kan van 64 fl oz die mensen bestempelen als "een soort gallon". De derde is de imperiale pint van 20 fluid ounces, die opduikt in Britse bronnen.

De controle is terugrekenen. Neem het gallon-cijfer, vermenigvuldig met 128, en kijk of het oorspronkelijke fluid-ounce-totaal terugkomt. Omdat elke sport van de ladder even is, is een verkeerd antwoord in deze richting bijna altijd precies half of precies dubbel het juiste — een fout die makkelijk te zien is als je de terugweg maakt.

Een imperiale gallon is 4,54609 liter en telt 160 imperiale fluid ounces, ingedeeld als 8 imperiale pints van elk 20. Hij komt uit een definitie van 1824 — het volume van tien pond gedistilleerd water — wat verklaart waarom een imperiale fluid ounce water bijna precies een ounce weegt, en waarom de Amerikaanse gallon, afstammend van een wijngallon uit 1707, die eigenschap niet heeft.

De twee stelsels lijken genoeg op elkaar om te verwarren en verschillen genoeg om ertoe te doen. 160 imperiale fluid ounces omrekenen alsof het Amerikaanse waren, geeft 1,25 Amerikaanse gallons, wat toevallig dicht bij de echte 1,2 ligt: de kleinere imperiale ounce en de grotere imperiale gallon heffen elkaar deels op.

Concentraten geven hun dosering per gallon op, en een etiket achterstevoren lezen is een gangbaar gebruik van deze omzetting. Bevat een fles 32 fluid ounces en is de dosering 2 fl oz per gallon, dan behandelt de fles 16 gallons. Bij 4 fl oz per gallon behandelt dezelfde fles er 8.

De valkuil is een sproeier of emmer die geen hele gallon is. Een tuinsproeier van 3 gallon aan 2 fl oz per gallon vraagt 6 fluid ounces; een emmer van 5 gallon aan dezelfde dosering vraagt 10, wat een cup en een kwart is. De dosis met de dop meten en het water met de emmer houdt beide in eenheden die je echt kunt zien.

Loop de ladder af in plaats van 128 rechtstreeks aan te vallen. Deel door acht voor cups, halveer voor pints, halveer opnieuw voor quarts, deel dan door vier: 320 fl oz wordt 40 cups, 20 pints, 10 quarts, 2,5 gallons. Vier kleine delingen zijn makkelijker te doen en veel makkelijker te controleren dan één lastige.

Voor een ruwe schatting is 128 dicht genoeg bij 125 dat delen door 1.000 en vermenigvuldigen met acht werkt: 400 fl oz ÷ 1.000 × 8 = 3,2 gallon, tegen een echte 3,125. Die schatting valt altijd iets te hoog uit, ongeveer twee en een half procent, wat de juiste richting is als de vraag is of een vat iets zal bevatten.