MB naar kB omrekenen

Een megabyte is een miljoen bytes. Fabrikanten van opslag hebben altijd decimaal geteld, en daarom lijken hun getallen groter dan wat de computer laat zien.

Een kilobyte is 1.000 bytes als een normalisatie-instituut hem definieert en 1.024 als een besturingssysteem dat doet. Deze pagina rekent met 1.000; de eenheid van 1.024 heet kibibyte.

Van megabytes naar kilobytes schuift de komma 3 plaatsen naar rechts, en verder verandert er niets. Geen factor om te onthouden en niets om af te ronden: de cijfers blijven in dezelfde volgorde staan, alleen hun plek verandert.

1.234 MB is 1234000 kB — dezelfde cijfers, een stuk opgeschoven. Dat is het waard om te weten, want dit is de enige omrekening die je in één oogopslag controleert: staan er in de uitkomst andere cijfers dan waarmee je begon, dan heeft niet deze omrekening ze veranderd.

Uploadplafonds staan veel vaker in kilobytes dan de bestanden die ze reguleren. Overheidsportalen, universitaire aanmeldsystemen, vacaturesites en oudere content-management-systemen schrijven allemaal een limiet als 500 kB of 2.048 kB, terwijl het bestand op het bureaublad van de lezer door het besturingssysteem in megabytes wordt beschreven.

De reden dat die limieten zo vaak in kilobytes staan, is dat ze geschreven werden toen het getal een comfortabele grootte was. Een plafond van 500 kB is een beslissing over een gescand document; diezelfde regel als 0,5 MB leest alsof hij onderhandelbaar is.

Vermenigvuldigen met 1.000 is de hele omzetting wanneer beide kanten decimale kilobytes gebruiken. De complicatie is dat een validator geschreven in een taal waarvan de bestandsgroottehelper door 1.024 deelt, in kibibytes meet en ze KB noemt. Een bestand van 2.000 kB meet 1.953 in die eenheden.

Het gat is 2,4%, onzichtbaar behalve aan de rand — en de rand is precies waar iedereen staat die deze omzetting doet. Een bestand op 99% van de opgegeven limiet wordt geaccepteerd of geweigerd afhankelijk van welke kilobyte de server telt. Vijf procent speling laten, kost niets en maakt de vraag irrelevant.

Een byte is acht bits, en de twee verschillen op schrift alleen in de hoofdletter van één letter: MB is een megabyte, Mb is een megabit. Netwerkcapaciteit wordt in bits verkocht — een lijn van 100 Mbit/s draagt 100.000.000 bits per seconde — terwijl elk bestand dat erover gaat in bytes gemeten wordt. De ene voor de andere lezen is een factor acht fout.

De conventie is niet willekeurig. Bits zijn wat een lijn daadwerkelijk verplaatst, één signaal tegelijk, en de byte is een groepering daarboven; een lijn die acht bits per seconde draagt, levert één byte per seconde af.

Een browser rapporteert het tempo waarin bytes binnenkomen, want bytes zijn de eenheid van het bestand dat hij ophaalt. Een internetprovider adverteert bits, want bits zijn de eenheid van de lijn. Het geadverteerde cijfer door acht delen zet het een om in het ander: 100 Mbit/s is 12.500 kB/s.

Protocol-overhead, de heen-en-weerreizen om een verbinding te openen, contentie op het lokale netwerk en de snelheid van de server aan de andere kant nemen allemaal hun deel, en een overdracht die 80 tot 90% van het theoretische bytetempo haalt, doet het goed.

Voor een foto domineren pixelafmetingen. Breedte en hoogte halveren verwijdert driekwart van de pixels, en het bestand valt meestal met meer dan dat, want het overgebleven detail comprimeert beter. Pas als de afmetingen goed zijn, loont het de JPEG-kwaliteitsinstelling aan te raken, en onder ongeveer 70 beginnen de verliezen te tonen op huid en vlakke kleur.

Voor een document is de omvang bijna altijd afbeeldingen eerder dan tekst. Een PDF van een gescande pagina kan meerdere megabytes zijn omdat de scanner een foto van het papier opsloeg; dezelfde pagina geëxporteerd als tekst met een ingesloten lettertype is tientallen kilobytes.

Vier spellingen circuleren en maar drie betekenen iets. MB is een megabyte, Mb is een megabit, en kB is een kilobyte met de kleine letter k die SI voorschrijft. Een kleine letter m is het voorvoegsel milli, dus mB zou een duizendste van een byte zijn en mb een duizendste van een bit — geen van beide is ooit een hoeveelheid die iemand nodig had.

De praktische regel bij het lezen van een specificatie is naar de grootte van het getal te kijken in plaats van de letters. Een limiet van "5 Mb" voor een foto is een megabyte-limiet slordig geschreven, want niemand beperkt een upload tot 625 kB uitgedrukt in bits.

Een plafond gaat zelden over schijfruimte, wat goedkoop is. Het gaat over het geheugen dat een server besteedt aan het vasthouden van een upload, de tijd die een mobiele verbinding kwijt is aan het versturen ervan, en de kosten van het scannen of converteren ervan. Dat verklaart waarom limieten clusteren rond waarden als 500 kB, 2 MB en 5 MB.

Het verklaart ook waarom de controle plaatsvindt waar hij plaatsvindt. Client-side validatie is een beleefdheid die een mislukte upload stopt voordat hij begint; de echte controle zit op de server, na aankomst van de bytes. Je eigen bestand vooraf omrekenen is de enige manier om te weten aan welke kant van de lijn het valt.