m/s naar mph omrekenen

De meter per seconde is de SI-eenheid en de maat van de natuurkunde. Daarom duikt hij op bij windmetingen en in vrijwel niets waar een automobilist naar kijkt.

De mijl per uur is de wegmaat van de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, een ongebruikelijk paar: de Britten meten snelheid in mijlen en vrijwel al het andere in metrische eenheden.

De factor is 2,236936, en die draagt vrijwel niemand met zich mee. Afgerond op 2,2 zit hij er 1,7 % naast — bij kleine getallen onzichtbaar, en rond 100 m/s een hele eenheid.

Dat is het getal dat je vóór het afronden wilt weten: niet de fout zelf, maar vanaf waar hij ophoudt verwaarloosbaar te zijn. Daaronder is de korte factor de verstandige; daarboven gebruik je het veld hierboven, dat pas afrondt op het moment van afdrukken.

Een snelheid is een afstand gedeeld door een tijd. Van meter per seconde naar mijl per uur worden dus allebei omgerekend, en die twee correcties werken tegen elkaar in. Daarom staat er 2,236936 en niet het getal dat je uit de afstand alleen zou gokken.

Het verklaart ook waarom de uitkomst de eerste keer verkeerd voelt. Een grotere afstandseenheid zou het getal kleiner moeten maken en een grotere tijdseenheid groter; wat je ziet is alleen wat er overblijft nadat die twee tegen elkaar zijn weggevallen.

De mijl per uur ligt sinds het internationale yard-en-pound-akkoord van 1959 metrisch vast, en in de eenheden van deze pagina komt dat uit op 0,44704 m/s per mijl per uur. Die definitie is exact bij afspraak — ze is niet gemeten, en ze valt ook niet te verfijnen door beter te meten. Het decimale getal hierboven is wél het hele verhaal; aan het eind is er niets weggerond.

Vóór dat akkoord verschilden de Amerikaanse en de Britse versie licht van elkaar, en oude landmeetkundige cijfers dragen de oudere definitie nog steeds mee. Buiten de landmeetkunde ligt het verschil ver onder de nauwkeurigheid waarmee wie dan ook werkt.

Windturbine-datasheets zijn in meter per seconde geschreven, ongeacht waar de machine geïnstalleerd wordt, want de aerodynamica is zo berekend. Europese bouwvoorschriften geven windsnelheid in m/s. Onderzoekspapers gebruiken het omdat tijdschriften SI eisen.

Wat dat praktisch betekent is dat het cijfer dat je omzet vrijwel altijd geproduceerd is door iemand die ook in een andere conventie werkte dan in een andere eenheid. De omzetting zelf is één vermenigvuldiging; het deel dat vertragen waard is, is of het getal betekent wat het Amerikaanse equivalent zou betekenen.

Elk groot windturbine-datasheet noemt dezelfde drie waarden. Cut-in, waar de rotor begint te draaien, is meestal rond 3 m/s — ongeveer 7 mph. Nominale windsnelheid, waar de machine zijn volle vermogen bereikt, ligt meestal tussen 12 en 15 m/s.

Cut-out, waar de bladen in de vaan gezet worden om zichzelf te beschermen, is vaak 25 m/s, dat is 56 mph. Het bereik tussen nominaal en cut-out verrast mensen: de turbine bereikt vol vermogen bij ongeveer 30 mph en stopt bij ongeveer 56.

Dit is het falen dat een eenheidsomzetting verbergt. Europese praktijk meldt aanhoudende wind als een tienminutengemiddelde, volgens de Wereld Meteorologische Organisatie. Amerikaans constructie-ontwerp werkt vanuit een driesecondenvlaag.

Over hetzelfde weer loopt een driesecondenvlaag ongeveer 1,4 keer het tienminutengemiddelde. Een Europees cijfer van 27 m/s zet correct om naar 60 mph en is nog steeds niet te vergelijken met een Amerikaanse ontwerpwind van 60 mph.

Voor een schatting: verdubbel het m/s-cijfer en tel er tien procent van het verdubbelde getal bij op. 20 m/s geeft 40 plus 4 voor 44 mph, tegen een echte 44,7.

De truc zit 1,65 procent te laag over het hele bereik, altijd dezelfde richting, wat het veilig maakt om te beoordelen of wind zorgen baart en onveilig voor alles wat gerapporteerd wordt. De exacte factor is 2,236936.

Een windsnelheid zonder hoogte erbij is onvolledig, en de m/s-cijfers in Europese documenten nemen vrijwel altijd de meteorologische standaard van tien meter boven open terrein aan. Wind neemt toe met hoogte omdat de grond de lucht eronder afremt.

Dit is waarom een turbinenaaf op 100 meter merkbaar meer wind ervaart dan de meting op 10 meter suggereert. Zet je een Europese windsnelheid om naar mph, dan erf je de hoogteaanname ongewijzigd.

Buiten het weer zijn de m/s-cijfers die een Amerikaanse lezer tegenkomt meestal die uit een formule. Een parachutist in stabiele buikligging stabiliseert op ongeveer 55 m/s, dat is ongeveer 123 mph.

Vrije val zelf voegt 9,81 m/s snelheid toe per seconde, ofwel ongeveer 22 mph per seconde. Mondingssnelheden, golfsnelheden en botssnelheden volgen hetzelfde patroon: de berekening is SI omdat de constanten dat zijn.