Wat is een TS-bestand?

TS is een stroomformaat dat van voor naar achter wordt geschreven en gelezen. Het wordt gebruikt voor uitzending en streamen.

De extensie is .ts en de volledige naam MPEG Transport Stream. Allebei zeggen ze minder dan wat het bestand kan bevatten, en daar gaat de rest van deze pagina over.

MPEG bracht het in 1995 uit. De specificatie is ISO/IEC 13818-1.

Aan een formaat dat zo lang leesbaar is gebleven kun je iets toevertrouwen dat je over tien jaar terug wilt hebben.

Ze is volledig gepubliceerd, dus wie het formaat wil uitvoeren kan dat uit het document doen in plaats van door te kijken hoe anderen het doen. Daarom duikt het in zo veel programma’s op, en daarom gaan bestanden van twintig jaar geleden nog steeds open. Openbaar is niet hetzelfde als royaltyvrij: waar een formaat een codec omhult, is de octrooilicentie een aparte vraag waarop de standaard geen antwoord geeft.

TS kan meerdere geluidssporen, ondertitelsporen en een opbouw waarmee het kan beginnen af te spelen voordat het volledig is aangekomen bevatten.

Dat telt vooral bij het converteren: wat het doel niet kan bevatten valt weg, meestal zonder waarschuwing.

VLC en FFmpeg lezen het, en de meeste programma’s van dezelfde soort ook.

Als een bestand niet opengaat ligt het zelden aan het formaat — vaker is het programma ouder dan het formaat. Converteren naar iets ouders is de betrouwbare weg eromheen, en daarvoor is de rest van deze site bedoeld.

Geen enkele browser leest het.

Dat is veruit de meest voorkomende reden om het te converteren: niet dat het formaat slecht is, maar dat de plek waar je het bestand wilt tonen het niet kan lezen.

TS is bedoeld om door te geven, niet om in te werken. Er een bewerken kan en is zelden prettig; de verstandige weg loopt via de bron en een nieuwe export.

Een transportstream is ontworpen rond één aanname: dat hij slecht ontvangen zal worden. Hij werd gespecificeerd voor digitale televisie, waar een ontvanger halverwege kan inschakelen, twee seconden signaal kan verliezen, en gewoon verder moet kunnen alsof er niets gebeurd is.

De data zit dus in vaste pakketten van 188 bytes, en alles wat nodig is om te beginnen met decoderen, wordt telkens herhaald in plaats van eenmalig aan het begin geschreven. Schakel op elk moment in en binnen een fractie van een seconde heeft de ontvanger de pakketgrenzen, de streambeschrijvingen en een keyframe gevonden.

Drie bronnen dekken bijna alles. Een televisieopname, van een settopbox, een tunerkaart of een over de ether opgevangen kanaal. Een camcorder: AVCHD schrijft .mts- of .m2ts-bestanden in een gestructureerde map op de kaart, en consumentencamcorders van Sony, Panasonic en Canon doen dat al jaren. Of een stream gedownload van het web, want HLS — de leveringsmethode achter het meeste online video — knipt zijn video in korte transportstream-segmenten.

In elk geval is het bestand een bijproduct van hoe de video reisde in plaats van een keuze die iemand maakte. Dat is de moeite waard te weten, want het betekent dat het formaat nooit gekozen is voor bewerken of archiveren, en beide doet het slecht.

Een transportstream is een container. Wat erin zit, is normaal H.264-video met AC-3- of AAC-audio, precies wat een MP4 bevat. Het beeld staat niet in een uitzendspecifieke codering die vertaald moet worden — het is dezelfde gecodeerde video, anders verpakt.

Dit is het nuttigste feit over het formaat, want het betekent dat MKVToolNix of ffmpeg de streams kunnen uitpakken en opnieuw verpakken in een MP4 in seconden, zonder verlies. Dat gebeurt hier niet: deze converter geeft de encoder een bitsnelheid mee, en een gevraagde bitsnelheid sluit een pakketkopie precies uit.

Omdat het formaat geen index heeft. Een MP4 draagt een tabel die zegt waar elk beeld staat, zodat een speler direct naar elf minuten kan springen. Een transportstream heeft daar niets van, dus zoeken betekent scannen naar het volgende instappunt, wat waarom doorspoelen traag is.

De andere complicatie zijn tijdstempels. Uitzendtijdstempels lopen na ongeveer 26 uur weer om en kunnen springen wanneer een omroep reclame invoegt, dus kan een opname tijd bevatten die achteruit loopt. Robuuste spelers gaan daarmee om; minder robuuste tonen een verkeerde duur.

Een .ts-bestand is de kale transportstream, meestal van een tuner of een gedownload segment. Een .m2ts is hetzelfde met een tijdstempel van vier bytes aan elk pakket toegevoegd, wat Blu-ray gebruikt. Een .mts is wat een consumentencamcorder naar zijn kaart schrijft — structureel een m2ts onder een andere naam.

In de praktijk zijn ze hetzelfde formaat en lezen dezelfde tools alle drie. Accepteert een programma de ene en weigert het de andere, dan is hernoemen de moeite van proberen waard.

Een uitzendstream kan meerdere audiosporen bevatten — de originele taal, een nasynchronisatie, een audiobeschrijving — plus ondertitels en, bij oudere Europese opnames, teletekst. Al dat blijft in het bestand, en het meeste wordt stilzwijgend weggegooid door wat je ook gebruikt om om te zetten.

Heeft een opname ondertitels of een tweede audiospoor waar je om geeft, controleer daar dan op vóór het omzetten en zet om met een tool die opdracht krijgt ze te bewaren. Ze achteraf terugvinden betekent teruggaan naar de originele opname.

Kopieer de hele kaartstructuur, niet de losse bestanden. AVCHD bewaart de video in een submap naast indexbestanden die de clipvolgorde, data en, op sommige camera’s, informatie vastleggen die de editor nodig heeft. Alleen de .mts-bestanden eruit trekken verliest dat, onherstelbaar.

Remux daarna naar MP4 met ffmpeg of MKVToolNix voor alles dat bewerkt, gedeeld of bewaard moet worden. Moderne editors verwerken MP4 beter dan AVCHD, het beeld overleeft een remux ongewijzigd, en het resultaat is een bestand dat nog opent in software die nooit van camcorders heeft gehoord.

Een tv-opname die over meerdere uren loopt, kan meerdere programma’s bevatten als de opnamesoftware simpelweg een tijdvak vastlegde in plaats van een enkele uitzending. De transportstream verandert dan halverwege van programmanummer, wat sommige spelers laat haperen of het verkeerde programma laat tonen.

Dat is te herkennen aan plotselinge sprongen in beeldverhouding, taal of ondertitelbeschikbaarheid halverwege het bestand. Remuxen naar MP4 kiest meestal automatisch het eerste programma en laat de rest vallen, wat precies is waarom controleren wat er in een lange DVR-opname zit, de moeite waard is vóór het omzetten.