TTF naar WOFF omzetten

Alleen wanneer iets verderop het alternatief weigert. WordPress-thema’s met een lettertype-uploadveld, page builders met een lettertypepaneel, oudere Sass- en Gulp-configuraties, en interne stijlgidsen geschreven toen de terugvalstack nog standaard was, noemen allemaal expliciet .woff en behandelen al het andere als een ongeldig bestand.

Dat is een echte beperking en verdient een recht antwoord in plaats van een lezing. Zet om, upload, ga verder. Heb je zelf controle over het stylesheet en dwingt niets de keuze af, zet dan om naar WOFF2 en stop daar — de oudere container heeft geen voordeel meer te bieden.

WOFF en WOFF2 zijn hetzelfde idee, acht jaar uit elkaar geïmplementeerd. WOFF pakt de lettertypetabellen in en deflateert ze met zlib. WOFF2 herschikt eerst de tabellen, op een manier specifiek voor hoe lettertypedata is gestructureerd, en comprimeert dan met Brotli. De tweede aanpak komt ruwweg dertig procent onder de eerste op hetzelfde lettertype uit.

Op één subset van 25 KB is dat zeven kilobyte, geen discussie waard. Op een niet-gesubsette familie van zes gewichten geserveerd aan elke bezoeker is het echt, en het versterkt het feit dat lettertypen het weergeven van tekst blokkeren tijdens het downloaden. Het groottevershil is het enige verschil: geen van de containers raakt een glyph aan.

De uploadvelden willen bijna altijd één bestand per gewicht en stijl, met het gewicht ernaast opgegeven. Een familie geüpload als één enkel regulier bestand en dan in vet gebruikt levert gesynthetiseerd vet op — de browser die de reguliere contouren uitsmeert — wat er verkeerd uitziet op een manier die moeilijk te benoemen is en makkelijk te zien naast elkaar.

De andere terugkerende valkuil is de familienaam. Veel panelen gebruiken de naam die jij typt in plaats van de naam in het lettertype, en een mismatch tussen wat het thema in de @font-face-regel schrijft en wat de CSS elders aanroept laat de pagina stilzwijgend op een systeemlettertype staan. Veranderde het lettertype niet na het uploaden, controleer dan eerst dat.

Een WOFF vermeld na een WOFF2 in dezelfde @font-face-regel wordt door niemand gedownload. Elke huidige browser neemt de eerste bron die hij begrijpt, en elke huidige browser begrijpt WOFF2, dus is het tweede item een bestand dat bestaat om vergeten te worden.

Het is erger dan onschadelijk. Wordt het lettertype bijgewerkt, dan wordt de WOFF2 vervangen en de WOFF niet, en de verouderde kopie ligt op de server klaar om per ongeluk geserveerd te worden zodra iemand de regel herschikt of een tool hem herschrijft. Is WOFF vereist, serveer dan WOFF alleen; is het dat niet, verwijder hem.

Een lettertype op een webserver zetten is webgebruik, of het bestand nou .woff, .woff2 of .ttf heet. Een desktoplicentie dekt doorgaans een vast aantal machines en het werk dat erop gemaakt is, en stopt daar. Weblicenties worden apart verkocht en vaak geprijsd per maandelijkse paginaweergaven, wat de reden is dat stilletjes omzetten zo’n gewone en zo’n dure vergissing is.

De SIL Open Font License is de duidelijk gemarkeerde uitzondering en dekt het meeste van wat de gratis lettertypesites uitdelen: omzetten, subsetten en zelf hosten zijn allemaal toegestaan, mits het lettertype niet los verkocht wordt en gereserveerde namen niet hergebruikt worden. Het licentiebestand zit bij de download en is meestal één pagina.

Alles. De kwadratische contouren in de glyf-tabel, het karaktermapping, de horizontale metrics, de kerning en elke OpenType-feature die de ontwerper definieerde, worden zonder inspectie overgenomen. WOFF is een compressie-omslag, geen filter.

Dat geldt ook voor de delen die je misschien liever kwijt was. Hinting-instructies, ongebruikte taaldekking en metadata die de foundry insloot reizen allemaal mee, en de WOFF is navenant groter dan nodig. Dat strippen is een subsetklus, gedaan voor deze omzetting in plaats van erdoor.

Weblettertypen worden geserveerd met lange cachelevensduur omdat ze bijna nooit veranderen. Dat klopt tot de dag dat het lettertype wordt bijgewerkt, waarna een bezoeker met het oude bestand in cache dat behoudt — soms een jaar lang — en een versie van de site ziet waar niemand meer naar kijkt.

De oplossing is dezelfde als voor stylesheets: zet een hash of een versie in de bestandsnaam en verander die als het lettertype verandert. Een thema-uploader die bestandsnamen beheert doet dit meestal zelf; een met de hand geschreven @font-face-regel die naar fonts/merk.woff wijst niet, en dat is het bestand dat volgend voorjaar nog verouderd zal zijn.

WOFF verscheen in 2009 als W3C-specificatie en deed iets waar eerdere pogingen bij faalden: het gaf foundries een container die duidelijk een weblettertype was in plaats van een herdistribueerbaar desktopbestand, en gaf browsers één formaat in plaats van vier. Daarom stopte webtypografie ergens rond 2011 een curiositeit te zijn.

WOFF 2.0 werd in 2018 een aanbeveling en nam het volledig over, en de eerste versie wordt nu terecht als verouderd gemarkeerd. De browsers die WOFF konden lezen en geen WOFF2, zijn al jaren uit ondersteuning, en de terugvalstacks daarvoor overleven vooral in gekopieerde snippets en themadocumentatie.

Een familie is zelden één bestand. Sleep de hele map erin en tot honderd lettertypen worden in één keer omgezet, terugkomend als ZIP met de namen behouden, wat de themaupload-klus draaglijk maakt — zes gewichten is sowieso zes uploads, maar het zijn geen zes omzettingen.

Het werk gebeurt door fontTools op onze server in plaats van in je browser, dus reist elk bestand over een versleutelde verbinding en wordt de werkmap verwijderd zodra de taak eindigt. De gratis toelage is 100 serveromzettingen per dag en 25 MB per bestand; een lettertypefamilie gebruikt een handvol van het eerste en niets van het tweede.