ZIP naar 7Z omzetten

De reden is bijna altijd opslag of overdracht, niet compatibiliteit. Een ZIP is wat een gereedschap je gaf — een export, een download, een batch die iemand op een Windows-machine samenstelde — en hij gaat nu ergens heen dat betaalt per byte of jarenlang ongemoeid moet blijven staan. 7Z is het formaat om te grijpen als het archief precies één eigenaar heeft en geen publiek, wat een veel smallere situatie is dan het aantal pagina’s dat het aanraadt doet vermoeden.

Die framing bepaalt of de omzetting zinvol is, en het is de moeite waard hem eerlijk te beantwoorden voor je iets uploadt. Gaat het bestand naar een collega, een klant of een uploadformulier, dan is ZIP wat elk besturingssysteem al opent en is de besparing bij lange na niet de moeite van de supportvraag waard die het oplevert. Gaat het naar een back-upschijf, een objectopslag of je eigen machine over drie jaar, dan wint het kleinere bestand ronduit en hoeft niemand anders te weten welk formaat je koos.

Het verschil is het venster waar de compressor doorheen kan terugkijken. ZIP, gedefinieerd door PKWARE in 1989 en gestandaardiseerd als APPNOTE.TXT, deflate elk item apart met een geschiedenis van 32 KB — dus wordt een zin die drie bestanden verder terugkomt, drie keer opnieuw vanaf nul gecomprimeerd. 7Z, uit 1999, gebruikt LZMA2 met een woordenboek dat het register tot 64 MB vermeldt, tweeduizend keer zoveel bereik.

Daarom is de kloof het grootst precies waar mensen het opmerken: veertig bijna identieke spreadsheets, een broncodeboom, een map logbestanden, een set exports die alleen in een datumkolom verschillen. Op een ZIP met één MP4 of een handvol JPEG’s hebben beide compressoren al verloren — de data was al gecomprimeerd voor het gearchiveerd werd, en geen van beide vindt redundantie die er niet is.

Het register markeert 7Z als solide en ZIP als niet-solide, en die ene vlag is het grootste deel van het groottevershil. Een solide archief plakt de leden aaneen tot één doorlopende stream voor het comprimeert, dus ziet de compressor de hele set tegelijk in plaats van bij elke bestandsgrens opnieuw te beginnen.

De prijs komt als iemand één bestand terug wil. In een ZIP is elk item apart gecomprimeerd en op zichzelf uit te pakken; in een solide 7Z moet eerst alles voor het gewenste bestand gedecomprimeerd worden. Voor een archief dat in zijn geheel of zelden geopend wordt is dat gratis. Voor een archief dat dagelijks doorzocht en aangevuld wordt, is het een echte ergernis.

Het register vermeldt wisselvallige ondersteuning als een bekend probleem voor 7Z, en dat is geen voetnoot — het is de beslissende factor voor de meeste mensen die hier terechtkomen. Windows Verkenner en de macOS Finder pakken beide ZIP uit zonder iets te installeren. Geen van beide opent 7Z. Een 7Z naar een ontvanger sturen die je niet kunt instrueren is hoe een archief een e-mailthread wordt.

Hetzelfde geldt voor alles geautomatiseerd aan de andere kant: uploadformulieren, ticketsystemen, leerplatforms en drukkerijen accepteren overwegend ZIP en weigeren al het andere. Zit dat ergens in het pad, dan is het juiste antwoord op "moet ik dit omzetten" nee, en zegt deze pagina dat liever dan de klik te nemen.

De bestanden zelf zijn veilig — dit is een verliesvrije herverpakking en elk lid komt er ongewijzigd uit. Wat risico loopt is de metadata die de oude container over de bestanden droeg in plaats van erin: een archiefwachtwoord, en bij sommige formaten de originele rechten en tijdstempels.

Versleuteling is het duidelijkste geval. Een met wachtwoord beveiligde ZIP kan zonder dat wachtwoord niet gelezen worden, dus faalt de taak in plaats van te gissen; de uitpakker wordt aangeroepen met een leeg wachtwoord specifiek zodat hij de weigering meldt in plaats van te hangen op een prompt die geen terminal heeft om te verschijnen. Ontgrendel het archief lokaal en zet dan de kale versie om.

Deze omzetting draait niet in je browser. De meeste gereedschappen op deze site houden het bestand op je apparaat, en archieven herverpakken is een van de uitzonderingen: het bestand wordt over een versleutelde verbinding naar onze omzetter geüpload, uitgepakt en herverpakt met 7-Zip, en teruggestuurd. Hij wordt verwijderd zodra de taak eindigt, en de scratchruimte die hij gebruikte wordt met de container weggegooid.

De praktische limieten volgen daaruit. De gratis laag accepteert 25 MB per bestand. Elke taak wordt na zestig seconden afgebroken, want een misvormd archief brengt een compressor eerder in een lus dan dat het faalt. Bevat het archief iets dat je überhaupt niet aan een derde partij zou sturen, dan doet 7-Zip op je eigen machine dezelfde herverpakking offline.

Beide formaten zijn containers met een echte directory van items, dus geneste mappen, lange paden en bestandsnamen blijven intact. De herverpakking gebeurt vanuit de uitgepakte map zelf in plaats van er één niveau boven, wat het verschil is tussen een archief met je bestanden en een archief met één map die je bestanden bevat.

Checksums worden door beide formaten gedragen, dus wordt een beschadigd lid gedetecteerd in plaats van stilzwijgend uitgepakt. Het gedownloade bestand krijgt je oorspronkelijke naam met een `.7z`-extensie — `facturen-2025.zip` komt terug als `facturen-2025.7z` — en de inhoud zou item voor item met de ZIP moeten overeenkomen.

Een ZIP van één megabyte kan eerlijk beweren dat hij uitpakt tot terabytes, wat de oudste truc in het archiefboek is. Voor er iets naar schijf geschreven wordt, wordt aan het archief gevraagd wat het beweert te bevatten, en een totaal boven 2 GB wordt geweigerd met een duidelijk bericht in plaats van een uitpakking die een schijf vult.

Die controle is op zichzelf niet waterdicht, want een archief kan onderrapporteren en zich pas halverwege onthullen. Wat de schade werkelijk begrenst, is de opzet eromheen: de taakmap is een geheugengebaseerd bestandssysteem met een vaste grootte, het proces wordt na zestig seconden gedood, en de container wordt na de taak weggegooid. De moeite waard om te weten als je een archief omzet waarvan je de herkomst niet zeker weet.

XZ gebruikt dezelfde LZMA-familie en het register geeft het hetzelfde woordenboek van 64 MB, dus liggen de twee qua ruwe verhouding dicht bij elkaar en zal geen van beide verrassen. Het verschil is structureel eerder dan wiskundig: 7Z is een container die veel leden bevat, elk met een naam, een pad en een checksum vastgelegd in het archief zelf, terwijl XZ precies één stream comprimeert en helemaal niets van bestanden weet. Alles wat een directorylijst je over een XZ-archief vertelt, komt van een TAR die erin verborgen zit.

Voor een archief bedoeld om doorzoekbaar te blijven, is 7Z de juiste kant van die keuze. Je kunt het beschrijven zonder uit te pakken, een toekomstige jij kan één bestand eruit halen zonder een tweetraps ontpakking, en het formaat draagt zelf versleuteling en integriteitsdata per item. XZ hoort bij de Unix-conventie waar TAR de namen draagt en de compressor alleen het resultaat kleiner maakt — een andere klus voor een andere lezer, en de reden dat beide formaten blijven bestaan ondanks dat ze een compressiemotor delen.

De verleiding na elke herverpakking is het origineel meteen te verwijderen, en de verleiding is één minuut weerstand waard. Open de 7Z en vergelijk zijn itemlijst met de ZIP: hetzelfde aantal, dezelfde paden, dezelfde groottes. Beide formaten bewaren checksums, dus vertelt een archiveerder je of een lid beschadigd is in plaats van je stilletjes een corrupt bestand te geven, en 7-Zip heeft een speciaal testcommando dat elk item verifieert zonder iets naar schijf uit te pakken.

Het specifieke om naar te kijken is het bovenste niveau. Een archief geschreven vanuit een bovenliggende map draagt een leidende map in elk pad en een geschreven van binnenuit niet; de herverpakking hier verpakt vanuit de uitgepakte map, dus komen je bestanden aan de root van het nieuwe archief te staan. Was dat niet hoe de ZIP eruitzag, dan is het verschil echt en is het beter dat nu op te merken dan door een script over zes maanden dat één niveau nesting extra verwachtte.