JXL naar WebP omzetten

JPEG XL verloor het browserargument. Chrome droeg het achter een vlag, verwijderde de decoder in 2023 en heeft hem niet teruggezet; Safari leverde het en behield het. Die splitsing is de reden dat mensen hier terechtkomen: een foto die perfect rendert op een Mac is een gebroken-afbeeldingicoontje voor het merendeel van een publiek.

WebP is de andere kant van die geschiedenis. Google publiceerde het in 2010, het is gespecificeerd in RFC 9649, en elke huidige browser leest het — net als de uploadformulieren, contentmanagementsystemen en chatclients ertussen. De omzetting is technisch geen verbetering. Het is een ruil van getrouwheid voor bereik, bewust gemaakt.

Browserondersteuning is de kop, maar niet het deel dat de meeste mensen een middag kost. De problemen clusteren rond software waar niemand aan denkt: een WordPress-mediabibliotheek die de extensie weigert, een lege Slack-preview, een collega op Windows wiens Foto’s-app niets toont, een productfeedvalidator die het bestand ronduit afwijst.

JPEG XL heeft GIMP en ImageMagick aan zijn kant en verder weinig in het consumentensegment. WebP wordt rechtstreeks door Photoshop, GIMP en Squoosh gelezen en werkt vrijwel overal waar een bestand geüpload in plaats van geopend wordt.

JPEG XL staat tot 32 bit per kanaal toe en beschrijft breed kleurbereik nativement, een groot deel van waarom het als archiefformaat werd voorgesteld. WebP slaat 8 bit per kanaal op en niet meer. Elke ruimte die het origineel had voor belichtingscorrectie stopt bij deze omzetting.

De pijplijn maakt dat concreet nog voor de encoder draait. De JPEG XL-decoder geeft 8-bit RGBA-pixels terug, en alles daarna werkt op die buffer. Bewaar de JPEG XL — het is de mastercopie, en zodra deze pixels 8-bit zijn, is er geen weg terug naar de oorspronkelijke diepte.

Dit verrast mensen die scans en panorama’s omzetten. De WebP-container codeert afmetingen in 14 bit, dus 16.383 pixels is het harde maximum per as — geen instelling, gewoon een grens in het formaat geschreven. JPEG XL kent in gewoon gebruik geen vergelijkbaar plafond, een van de redenen dat het werd voorgesteld voor scan- en archiefwerk.

De maximale-breedte-instelling op deze pagina is het antwoord als een bestand daarover heen gaat. Stel een breedte in die de bestemming echt nodig heeft — 2000 pixels is ruim voor een volledig-breed webbeeld. Is het hele punt van het bestand dat het 20.000 pixels breed is, dan is WebP het verkeerde doel en TIFF of PNG het eerlijke advies.

Beide formaten dragen een volledig alfakanaal, dus dit is een van de weinige omzettingen op de site waar transparantie geen probleem is. Een uitgesneden productfoto of een logo met zachte randen wordt omgezet zonder achtergrondkleur te kiezen en zonder rand.

Vergelijk dat met de alternatieven vanuit hetzelfde startpunt. Naar JPG of BMP gaan betekent de alfa platslaan op een gekozen kleur, en als het beeld op meer dan één achtergrond komt te staan, is die keuze een permanente vergissing. Waar transparantie in de bron zit, zijn WebP en AVIF de enige twee gangbare leveringsformaten die ze behouden.

JPEG XL kan animatie bevatten, en WebP ook, wat dit het teleurstellende geval maakt: de hier gebruikte decoder geeft één afbeelding terug, dus een geanimeerde bron komt eruit als een stilstaand beeld. Het eerste frame is wat je krijgt, en de rest wordt stilzwijgend door de codec weggelaten.

Telt de beweging, dan is een beeldformaat sowieso het verkeerde doel. Een kort filmpje als MP4 of WebM is doorgaans een fractie van de grootte van de gelijkwaardige animatie en speelt met hardwaredecodering op elke telefoon af.

De standaard is 82, het punt waarop de herencodering bij normale kijkafstand onzichtbaar is voor de meeste foto’s. Omdat de bron in de meeste gevallen al gecomprimeerd is, is dit een tweede generatie lossy compressie, en de artefacten die zich opstapelen zitten rond harde randen en tekst.

Verhoog richting het midden negentig voor schermafbeeldingen, diagrammen en alles met dunne lijnen of kleine tekst — daar toont een tweede slag zich het eerst. Verlaag alleen onder de 70 voor decoratieve achtergronden die niemand van dichtbij bekijkt.

JPEG XL kan EXIF, XMP en een ICC-profiel bevatten. Niets daarvan bereikt de uitvoer hier. De omzetting decodeert naar ruwe pixels en codeert opnieuw, een overtocht die geen metadatablok overleeft. Er is hier geen schakelaar voor, want er is niets voor een schakelaar om te beslissen.

Dat is meestal precies wat mensen willen bij een webafbeelding — de gps-coördinaten van het huis waar een foto gemaakt is, horen niet in een pagina-asset — maar het is een verlies waar het bestand ook het archiefstuk is. Bewaar dan de JPEG XL naast de WebP.

WebP heeft twee modi. De lossless modus slaat exacte pixels op en is de juiste keuze voor vlakke graphics; de lossy modus is een stilstaand frame van de VP8-videocodec en is wat vrijwel elke WebP op het web werkelijk is. Deze omzetting schrijft de lossy modus, op de kwaliteit die je instelt.

Eén detail werkt in je voordeel: het alfakanaal wordt apart van de kleur gecomprimeerd en standaard op volle kwaliteit, dus transparantie blijft scherp zelfs als de afbeelding zelf zwaar gecomprimeerd wordt. Wil je echt lossless uit een JPEG XL, dan is PNG het doel dat dat op deze site levert, tegen een flink grotere bestandsgrootte.

Sleep de hele map naar binnen. Elke JPEG XL wordt na elkaar op je eigen processor gedecodeerd en herencodeerd, behoudt zijn bestandsnaam met gewijzigde extensie, en de set komt terug als één ZIP. Geen wachtrij, geen wachttijd per bestand, geen daglimiet, want geen server doet het werk.

Het privacyargument is hier sterker dan gemiddeld, vanwege wie er met JPEG XL-bestanden eindigt: fotografen die een archiefcodec testen, Apple-apparaten, mensen die het formaat bewust kozen — kortom, persoonlijke fotobibliotheken eerder dan stockbeelden.