JXL naar PNG omzetten

Het register noemt precies twee programma’s voor JPEG XL: GIMP en ImageMagick. Die lijst is kort omdat hij klopt. Een formaat gestandaardiseerd in 2021 dat de meeste browsers niet gingen leveren, heeft de importvensters van de tools die mensen echt open hebben nog niet bereikt — Photoshop heeft een plugin nodig, Paint.NET en Canva hebben niets.

PNG heeft het omgekeerde probleem: er is geen noemenswaardig beeldbewerkingsprogramma dat het niet kan openen. Het is sinds 1996 een W3C-aanbeveling en sinds 2004 ISO/IEC 15948, het is lossless, het draagt transparantie, en elke editor op elk platform leest het zonder plugin. Die combinatie is de reden dat deze omzetting bestaat — niet omdat PNG beter is, maar omdat het formaat is dat de software op je machine wél accepteert.

Er is geen kwaliteitsschuif bij dit paar, en dat is precies het punt. PNG slaat elke pixel van het gedecodeerde beeld exact op, dus het bestand dat je in de editor opent, is de foto zoals de JPEG XL hem decodeerde, pixel voor pixel, zonder een tweede ronde compressie-artefacten.

Wat het niet kan, is ongedaan maken wat al gebeurd is. JPEG XL heeft zowel een lossless als een lossy modus, en gebruikte je bestand de lossy variant, dan bewaart de PNG dat resultaat getrouw in plaats van het te herstellen. Lossless betekent hier dat deze stap niets toevoegt, niet dat het beeld een pure origineel is.

Beide formaten dragen een volledig alfakanaal, dus er wordt niets platgeslagen en er wordt geen achtergrondkleur gevraagd. Een uitgesneden productfoto, een logo zonder achtergrond of een zachte slagschaduw komt in de editor precies zo aan als hij vertrok.

Dit is de duidelijkste reden om PNG boven JPG te kiezen voor hetzelfde bestand. JPG heeft geen alfakanaal, dus dezelfde foto op die manier omgezet wordt gevuld met een achtergrondkleur voordat hij gecodeerd wordt. Wil je het beeld later samenstellen, dan is PNG hier geen voorkeur, maar een vereiste.

JPEG XL kan tot 32 bit per kanaal opslaan en een breed kleurbereik dragen; PNG stopt bij 16 en wordt vaak op acht geschreven. De pijplijn hier decodeert naar acht-bit RGBA en codeert vandaar, dus de PNG die je krijgt is acht bit per kanaal, wat de bron ook bevatte.

Voor het meeste dat mensen omzetten verandert dat niets, want de bron was al acht bit — schermafbeeldingen, lijnwerk, webgraphics en gewone camera-JPEG’s. Het telt bij een breed-gamut- of HDR-bestand waar de extra precisie zichtbare banding in een verloop voorkwam.

Grote bestanden zijn de bekende zwakte van PNG en deze omzetting loopt daar recht in. PNG comprimeert door elke pixel te voorspellen op basis van zijn buren en de verschillen lossless op te pakken — geweldig bij vlakke kleur, schermafbeeldingen en lijntekeningen, slecht bij foto’s, waar elke korrel sensorruis exact opgeslagen moet worden.

JPEG XL werd drie decennia later gebouwd en heeft een eigen lossless modus die PNG op zijn eigen terrein verslaat, plus een lossy modus die PNG niet heeft. De toename is dus verwacht, geen fout, en de grootte hangt volledig af van het beeld: een vlakke illustratie verandert nauwelijks, een foto van 12 megapixel kan vervelvoudigen.

De volgorde die werkt: bewaar de JPEG XL, exporteer een PNG, doe het bewerkwerk, sla het resultaat op in wat het uiteindelijk moet zijn. De PNG bestaat om pixels een programma in te krijgen, en zodra dat programma ze heeft, heeft het bestand geen verder nut.

De JXL achteraf verwijderen is de fout om te vermijden. Hij is kleiner, bevat minstens evenveel, en is de enige kopie die nog de diepte en metadata van het origineel draagt. Bewaar de twee sets vanaf het begin in aparte mappen — goedkoper dan masters herstellen die niet meer bestaan.

Een JPEG XL kan EXIF, XMP en een ICC-profiel bevatten, en PNG kan alle drie ook dragen — maar geen ervan overleeft de overtocht. Elke afbeeldingsomzetting hier decodeert naar een ruw pixelraster en codeert opnieuw, en een pixelraster heeft nergens plek voor een cameramodel of opnamedatum.

De schakelaar «metadata verwijderen» staat standaard aan en beschrijft wat er sowieso gebeurt, ongeacht de stand. Voor een bestand op weg naar een editor is dat meestal irrelevant, en voor een bestand op weg naar het web is het een stille privacywinst.

PNG staat bekend om schermafbeeldingen, lijnwerk en webgebruik, en dat zijn precies de gevallen waar de groottetol grotendeels verdwijnt. Een schermafbeelding is vooral vlakke interfacekleur met scherpe tekst erbovenop — exact de invoer waarvoor PNG’s voorspeller ontworpen is.

De beslissing is dus eenvoudiger dan hij lijkt. Bevat de JPEG XL vlak werk, een schermopname of een tekening, dan kost omzetten naar PNG weinig en koopt het universele compatibiliteit, en is het resultaat prima om te bewaren. Bevat hij een foto, dan is de PNG een tussenstap en geldt de waarschuwing hierboven onverkort.

Eén bestand is het zeldzame geval. Wie JPEG XL heeft, heeft meestal een hele map, want het formaat komt in bulk binnen — uit een archiefexport of een tool die het stilzwijgend als uitvoer koos. Sleep de hele map naar binnen en elk bestand wordt na elkaar omgezet, met voortgang per bestand.

Omdat de omzetting in het tabblad draait in plaats van op een server, wordt de batch begrensd door je processor en geheugen, niet door een wachtrij. Het gratis plafond is 100 MB per bestand. Een grote batch foto’s is het waard om in de gaten te houden — niet omdat het mislukt, maar omdat de PNG’s vele malen meer schijfruimte kunnen vergen.

De JPEG XL-decoder en de PNG-encoder zijn allebei WebAssembly-modules die op verzoek in deze pagina geladen worden. Het bestand wordt door het tabblad van schijf gelezen, in het geheugen gedecodeerd en teruggeschreven, en er gaat op geen enkel moment een verzoek met de afbeelding mee.

Dat is controleerbaar, geen belofte om op vertrouwen aan te nemen: open het netwerktabblad, zet een bestand om, en zie de codecs downloaden terwijl de afbeelding dat niet doet. Dat telt extra bij ontwerpwerk, waar het bestand vaak nog niet uitgebracht werk of het merkmateriaal van een klant is.