lb naar st omrekenen

Een Angelsaksische pound is precies 0,45359237 kilogram, vastgelegd in 1959 door hetzelfde akkoord dat de inch vastlegde. Belangrijker: het is niet het Nederlandse pond, en dat is een half kilo. Wie een Amerikaans recept volgt loopt daar keer op keer overheen. De afkorting «lb» komt van libra, de Romeinse eenheid erachter.

Een stone is veertien pound. Het lichaamsgewicht wordt zo uitgedrukt in het Verenigd Koninkrijk en in Ierland en vrijwel nergens anders, dus elk Brits gewicht moet eerst vertaald worden voordat het iets zegt.

Deze kant op is het een deling, en wel door een heel getal: er gaan er 14 in één stone, zonder rest. Het enige lastige is dat de uitkomsten in breuken vallen — een derde, een twaalfde — in plaats van de ronde getallen die de andere richting geeft.

Er gaat toch niets verloren, want de deling is exact. Wil je uitkomst als decimaal niet stil blijven staan — 0,0833… en familie —, dan is dat de breuk die doorschemert, geen fout die binnensluipt.

De pound ligt sinds het internationale yard-en-pound-akkoord van 1959 metrisch vast, en in de eenheden van deze pagina komt dat uit op 0,0714285714 st per pound. Die definitie is exact bij afspraak — ze is niet gemeten, en ze valt ook niet te verfijnen door beter te meten. Het decimale getal hierboven is alleen niet het hele verhaal: deze pagina stopt bij negen significante cijfers en de verhouding loopt daarachter door.

Vóór dat akkoord verschilden de Amerikaanse en de Britse versie licht van elkaar, en oude landmeetkundige cijfers dragen de oudere definitie nog steeds mee. Buiten de landmeetkunde ligt het verschil ver onder de nauwkeurigheid waarmee wie dan ook werkt.

Deel de ponden door veertien en het hele getal is de stone. Wat overblijft, staat al in ponden, dus hoeft er niets verder omgezet te worden: 176 gedeeld door 14 is twaalf met 8 over, en het antwoord is twaalf stone acht. Vanuit kilogrammen heeft dezelfde klus de decimaal weer met veertien vermenigvuldigd nodig, wat een extra stap is en een extra plek om af te ronden.

Dat is de moeite waard om te weten, want het verandert hoe je het met de hand doet. In plaats van te delen, trek af: veertienen uit 176 — 140 laat 36, nog 14 laat 22, nog 14 laat 8 — tien, elf, twaalf stone en 8 lb. Wie met de eenheid opgroeide, doet in plaats daarvan de tafel van veertien, en die tafel is kort genoeg om te leren.

De hele omzetting voor volwassen gewichten leeft tussen ongeveer 100 en 300 lb, oftewel zeven stone tot eenentwintig. De stone-markeringen zijn 98, 112, 126, 140, 154, 168, 182, 196, 210, 224, 238, 252, 266, 280 en 294 pond. Zoek de grootste op of onder je cijfer, tel hoeveel veertienen dat is, en trek af.

Twee ervan zijn het onthouden waard omdat ze de rest verankeren. 140 lb is exact tien stone en 210 lb is exact vijftien stone, dus is alles rond die getallen een korte stap weg: 145 lb is tien stone vijf, 205 lb is veertien stone negen. Vanaf een bekend ankerpunt werken in plaats van vanaf nul vangt ook de fout waarbij de stone-waarde een te hoog uitkomt, wat gebeurt als de rest tot veertien mag oplopen.

De twee vormen lijken geschreven op elkaar en betekenen verschillende gewichten. Twaalf stone zeven is 175 lb; 12,7 stone is 177,8 lb. Iemand die een gesproken gewicht in een decimaal veld typt, of een decimaal veld hardop leest, verschuift het getal met 0,4 lb per pond van de rest, in beide richtingen, dus is de fout het grootst net onder de eerstvolgende hele stone — 3,6 lb bij negen pond erover — en verdwijnt hij bij een ronde stone.

De omzetting tussen de twee vormen is opnieuw de veertien: het pondendeel gedeeld door veertien geeft de decimaal, de decimaal keer veertien geeft het pondendeel. Zeven pond is 0,5 stone, drie pond is 0,214, elf is 0,786. Niets in de gesproken vorm is decimaal, wat waarom een formulier dat vraagt om "gewicht in stone" als één getal een vraag stelt die de eenheid van nature niet beantwoordt.

De Britse en Ierse afslankcultuur draait op deze eenheid, en op een specifieke manier: doelen zijn een halve stone, een stone, twee stone, en voortgang wordt in pond gemeld tot de volgende zeven bereikt is. Daarom is een verlies van 7 lb een mijlpaal en een verlies van 6 niet, en waarom dezelfde afslankgroep "3,2 kg" een onherkenbare manier zou vinden om dezelfde prestatie te beschrijven.

Het heeft een praktisch gevolg voor wie een Amerikaans cijfer in dat gesprek omzet. Een startgewicht van 196 lb en een huidig gewicht van 175 lb is een verlies van 21 lb, wat anderhalve stone is — het getal dat de groep wil. Elk gewicht apart omzetten naar stone en aftrekken geeft veertien stone en twaalf stone zeven, en het verschil daartussen is dezelfde anderhalve stone, langzamer bereikt.

Het is een vertaling voor een gesprek eerder dan voor een formulier. Bijna niets officieels in Groot-Brittannië neemt stone: medische dossiers, recepten en BMI-berekeningen zijn metrisch, rijbewijs- en verzekeringsformulieren willen kilogrammen. Wat stone wil, is een persoon — een familielid dat cijfers vergelijkt, een forum, een afslankgroep, een sportclub met indelingen van voor de metricering.

Dat is het argument om naar de gesproken vorm om te zetten en niet naar een decimaal. Een decimaal stone-cijfer voldoet niemand: het is niet wat een Britse luisteraar verwacht en het is niet wat een metrisch systeem accepteert. Gaat het cijfer een veld in, zet de ponden dan om naar kilogrammen; gaat het een zin in, zet dan om naar stone en pond en zeg de twee getallen.

Een stone-gewicht is een stone-getal en een pondengetal tussen nul en dertien. Veertien zou nog een stone zijn, wat vanzelfsprekend klinkt en de meest voorkomende rekenslip is bij het omzetten via aftrekken: 168 van 182 aftrekken laat 14 over, en het antwoord is dertien stone, niet twaalf stone veertien.

De controle is snel. Is het pondendeel 14 of meer, trek er dan nog een veertien af en tel er een bij de stone op. Is het negatief, dan heb je er een te veel afgetrokken. Samen vangen die twee regels elke fout die deze omzetting kan maken, wat het voordeel is van een eenheid met een gehele deler — niets hier is ooit een fractie fout, alleen een hele stone.

Geschreven vormen variëren en worden allemaal hetzelfde hardop gelezen. "12 st 8 lb" is de volledige versie en degene die een formulier of een racekaart gebruikt. "12st 8" laat de tweede eenheid weg omdat de rest alleen ponden kan zijn. "12–8" verschijnt in sportlijsten. In lopende tekst schrijven mensen "twaalf stone acht", en de eenheid blijft enkelvoud hoeveel er ook zijn.

Wat geen van de geschreven vormen gebruikt is een decimaalteken, wat waarom een spreadsheetkolom met stone-gewichten lastig te bouwen is. De bruikbare opties zijn twee kolommen, of één kolom in ponden met de stone uitgerekend voor weergave — "12,8" opslaan oogt netjes en is rekenkundig betekenisloos, want het is noch twaalf stone acht noch 12,8 stone.

De reden dat de eenheid zo goed bij gewichtsverlies past, is de omvang ervan. Britse richtlijnen stellen een verstandig tempo op een tot twee pond per week, dus duurt een stone tussen de zeven en veertien weken — ver genoeg weg om betekenisvol te zijn en dichtbij genoeg om zichtbaar te zijn. Een doel op kilogrammen verdeelt niet zo netjes in dat ritme, wat mede waarom de eenheid elke poging tot afschaffen heeft overleefd.

Voor wie een Amerikaans cijfer in die framing omzet, is de rekenkunde het waard om in ponden te doen. Neem het verschil in ponden, deel door veertien voor de stone, en bewaar de rest: 231 lb naar 196 lb is 35 lb, wat twee stone zeven is. Elk gewicht apart omzetten en de stone-cijfers aftrekken geeft hetzelfde resultaat en raakt de ponden onderweg kwijt, en de ponden zijn waarmee de volgende week gemeten wordt.