RAR naar GZ omzetten

RAR steekt organisatiegrenzen veel vaker over dan technische grenzen. Een leverancier stuurt er een, een klant uploadt er een, een Windows-collega comprimeert een map met het gereedschap dat hij altijd al gebruikte, en het landt op een machine die het niet leest — een build-agent, een kleine VPS, een containerimage met een bewust korte pakketlijst.

Het daar lezen betekent een pakket toevoegen voor de duur van één bestand, wat een triviale beslissing lijkt en een licentievraag blijkt te hebben. Deze pagina bestaat om die beslissing te kunnen uitstellen of vermijden: het archief wordt bij ons uitgepakt en je krijgt een tarball terug die alles op je machine al begrijpt, zonder iets nieuws te installeren.

Er zijn twee manieren om een RAR op Debian te lezen en ze zijn niet gelijkwaardig. RARLABs eigen unrar staat in het non-free-onderdeel, dat veel organisaties beleidsmatig uitsluiten — dus wat eruitziet als een installatie van één regel wordt een goedkeuringsaanvraag. Debian bouwt ook 7-Zip zonder de RAR-codec.

Het alternatief is unrar-free, GPL-2+ en in main, en dat draait hier als apart proces. De wijdverbreide aanname dat het alleen het oude RAR4 aankan, is achterhaald: versie 0.1.3 in bookworm pakt RAR5 correct uit, en dat is getest tegen een echt archief in plaats van aangenomen uit de changelog.

RAR is een container: veel leden, elk met een naam en pad, opgesomd door het archief zelf. GZ is dat niet. Onze registry noteert het als een streamformaat met precies één lid en markeert het ontbreken van mapstructuur als een bekend probleem — er is nergens in een gzip-bestand plaats voor een bestandsnaam.

De brug is TAR, dat de namen, paden en indeling bewaart, en dat gzip vervolgens als één object comprimeert. Dat is geen noodoplossing die voor deze converter is bedacht; het is de regeling die Unix al gebruikt sinds lang voor RAR of gzip bestonden.

Reken op groei. Onze registry markeert RAR als solid, wat betekent dat de leden als één doorlopende stroom worden gecomprimeerd zodat herhaling tussen bestanden slechts één keer wordt opgeslagen. Gzip comprimeert de tarball ook als één stroom, wat helpt, maar doet dat via een venster van 32 KB tegenover het veel langere bereik van RAR.

Bij veel vergelijkbare documenten is het verschil duidelijk; bij een RAR vol video of foto’s nauwelijks zichtbaar, omdat die inhoud al gecomprimeerd was voordat hij werd gearchiveerd. Moet het bestand klein blijven en is de bestemming een Linux-machine, dan behoudt omzetten naar XZ veel meer van de verhouding.

RAR5 schrijft elke recente versie van WinRAR sinds 2013, en ondersteuning ervoor hier is geverifieerd in plaats van aangenomen — een echt archief met geneste mappen en gecomprimeerde inhoud, uitgepakt en gecontroleerd.

RAR4 is het gat en deze pagina benoemt het liever dan te doen alsof er dekking is. De trialpakker die voor testbestanden beschikbaar is, schrijft alleen RAR5, dus er was geen manier om een RAR4-bestand te maken om tegen te testen. Werkt het niet, dan krijg je gewoon de gebruikelijke melding dat het bestand niet kon worden omgezet.

Versleutelde archieven stoppen bij de deur. De extractor draait zo dat hij meteen faalt in plaats van te wachten op een wachtwoordprompt, wat het juiste gedrag is voor een onbemande dienst — er is geen terminal voor een prompt.

Meerdelige sets zijn het andere geval. RAR maakte gesplitste archieven gewoon, en het opnieuw samenvoegen van part1, part2 en de rest vereist alle delen tegelijk; deze converter krijgt één geüpload bestand aangeleverd. Voeg ze lokaal samen, of vraag de afzender om één archief.

Bestanden komen terug met je originele stam en de doelextensie, dus levering.rar komt terug als levering.gz ook al zijn de bytes een gezipte tarball. De meeste Unix-tools herkennen de inhoud en doen het juiste, maar scripts die op de extensie schakelen niet.

Hernoem het naar .tar.gz, of naar .tgz — onze registry noemt dat hetzelfde formaat korter gespeld. Gaat het bestand de automatisering in, doe de hernoeming dan voordat het daar aankomt.

Dit is een van de omzettingen op deze site die niet in je browser draait, omdat een RAR uitpakken een echt programma vereist. Het archief wordt geüpload over een versleutelde verbinding, uitgepakt met unrar-free, getard, gezipt en teruggestuurd. De upload, de tussenstappen en de uitvoer worden gewist zodra de taak eindigt.

De praktische grenzen zijn 25 MB per bestand op de gratis versie, een harde limiet van zestig seconden per taak, en een weigering voor elk archief dat aangeeft meer dan 2 GB uit te pakken te leveren — gecontroleerd voordat er een byte naar schijf gaat.

Een converter is het juiste gereedschap voor een bestand, niet voor een gewoonte. Bereiken er regelmatig RAR-archieven je systemen, dan is het duurzame antwoord unrar-free installeren waar ze landen en stoppen met ze door iets anders te routeren — het staat in Debian main, het vraagt geen beleidsuitzondering.

Het betere antwoord, waar je invloed hebt op de bron, is om bij het ontstaan om een ander formaat te vragen. RAR kan door niets op deze site worden geschreven en door de meeste gratis tooling ook niet. Een ZIP of tarball kost de afzender één menukeuze.

Aan de ontvangende kant is er niets te installeren en één commando nodig: tar -xzf verwijdert de gziplaag en de tar erin in één beweging. Eerst listen met tar -tzf is de extra seconde waard bij een archief dat van buiten je organisatie komt, want het toont elk pad voordat er iets wordt weggeschreven.

Die listing is ook het moment om te controleren op paden die je niet verwachtte — absolute paden, of items die uit de uitpakmap proberen te klimmen. Moderne tar-implementaties negeren of weigeren beide standaard, en een archief van een onbekende afzender is precies het geval waar die bescherming voor bestaat.