ft naar cm omrekenen

Een voet is twaalf inch. In de Verenigde Staten geef je zo iemands lengte en de maat van een kamer op, en de luchtvaart meet de hoogte wereldwijd in voet, ook in volledig metrische landen.

De centimeter is de maat van alledag: lichaamslengte, kledingmaten, papier, meubels. Het is bovendien de enige metrische eenheid zonder rechtstreekse Angelsaksische tegenhanger, en daarom loopt er zoveel omrekening langs.

De factor is 30,48, en die draagt vrijwel niemand met zich mee. Afgerond op 30 zit hij er 1,6 % naast — bij kleine getallen onzichtbaar, en rond 100 ft een hele eenheid.

Dat is het getal dat je vóór het afronden wilt weten: niet de fout zelf, maar vanaf waar hij ophoudt verwaarloosbaar te zijn. Daaronder is de korte factor de verstandige; daarboven gebruik je het veld hierboven, dat pas afrondt op het moment van afdrukken.

De voet ligt sinds het internationale yard-en-pound-akkoord van 1959 metrisch vast, en in de eenheden van deze pagina komt dat uit op 30,48 cm per voet. Die definitie is exact bij afspraak — ze is niet gemeten, en ze valt ook niet te verfijnen door beter te meten. Het decimale getal hierboven is wél het hele verhaal; aan het eind is er niets weggerond.

Vóór dat akkoord verschilden de Amerikaanse en de Britse versie licht van elkaar, en oude landmeetkundige cijfers dragen de oudere definitie nog steeds mee. Buiten de landmeetkunde ligt het verschil ver onder de nauwkeurigheid waarmee wie dan ook werkt.

Een lengte geschreven als 5'10" wordt vaker dan bij elke andere fout op deze pagina getypt als 5.10, en het resultaat is 155,45 cm in plaats van 177,8. Tweeëntwintig centimeter is het verschil tussen een gemiddelde volwassene en een kind, en het glipt door bijna elke validatie heen omdat het een plausibel getal is.

De reden is dat feet-en-inches een samengestelde notatie is, geen decimale. Het deel na het teken telt in twaalfden, dus vijf voet tien is 5 + 10/12 = 5,8333 feet. Reken bij de hand nooit via een decimale voetwaarde: ga naar inches, vermenigvuldig met 2,54, en de dubbelzinnigheid heeft nergens om zich te verschuilen.

Vermenigvuldig de feet met twaalf, tel de inches op, vermenigvuldig met 2,54. Vijf voet vier is 64 inch en 162,56 cm; vijf voet zeven is 67 inch en 170,18 cm; zes voet twee is 74 inch en 187,96 cm. Het tussenresultaat is de moeite waard om te noteren, want het is controleerbaar — een menselijke lengte in inches ligt tussen ongeveer 55 en 80.

De andere volgorde werkt rekenkundig en faalt in de praktijk. De feet en de inches apart omrekenen en optellen geeft dezelfde 177,8, maar het is twee vermenigvuldigingen en twee kansen om een cijfer te laten vallen.

Lengtes in feet en inches worden op de dichtstbijzijnde inch genoteerd, en een inch is 2,54 cm. Een paspoort met 5 ft 9 in beweert dus een bereik van ongeveer 2,5 cm breed, en dat omrekenen tot 175,26 cm claimt een honderdste centimeter die er nooit was. Op een formulier is de hele centimeter het eerlijke antwoord: 175.

Dat verklaart waarom een omgerekende en een gemeten lengte niet overeenkomen. Iemand gemeten op 176 cm in een kliniek en genoteerd als 5 ft 9 in op een rijbewijs is allebei correct, want 176 cm is 5 ft 9,3 in en het rijbewijs rondde af.

Klinische praktijk is bijna overal metrisch, dus een lengte in feet moet als één metriek getal aankomen. De meeste intakeformulieren willen centimeters, en de meeste berekeningen erachter willen meters. Een BMI-formule neemt kilogram gedeeld door meter in het kwadraat, dus 5 ft 10 in moet 1,778 m worden, niet 177,8.

Groeicurves voor kinderen kennen dezelfde valkuil scherper, want een kinderlengte wordt tegen een percentielcurve uitgezet waar een centimeter de aflezing verschuift. WHO- en RIVM-curves zijn in centimeters gepubliceerd; een lengte omgerekend uit feet en inches en afgerond op de inch draagt een kwantiseringsfout van 2,5 cm mee.

Neem het totale aantal inches, vermenigvuldig met tweeënhalf, en tel er iets minder dan twee procent bij op. Zeventig inch is 175, plus 2,8 geeft 177,8 — wat toevallig exact klopt, want 2,54 is 2,5 plus 1,6 procent. Sla de correctie over en je zit ongeveer 3 cm te laag op volwassen lengtes.

De omgekeerde weg is handig om metrieke lengtes terug te lezen: deel centimeters door 2,5 en trek er ongeveer 1,6 procent van af om inches te krijgen, deel dan door twaalf. 180 cm geeft 72 min 1,1, dus ongeveer 70,9 inch, wat vijf voet elf is.

De Verenigde Staten noteren en spreken lengte overal in feet en inches — rijbewijzen, medische intake, sportprofielen — terwijl hun klinische metingen achter het formulier metrisch zijn. Het Verenigd Koninkrijk is het gesplitste geval: lengte wordt in feet en inches uitgesproken en in centimeters geschreven, net zoals gewicht in stone wordt uitgesproken en in kilogram geschreven.

Overal elders is de eenheid nagenoeg afwezig bij lichamen en aanwezig op precies één plek: luchtvaarthoogte, wereldwijd in feet opgegeven inclusief in volledig metrische landen — China en Noord-Korea zijn de uitzonderingen die vluchtniveaus in meters melden.

De internationale voet is exact 0,3048 meter, wat volgt uit de yard die exact 0,9144 m is onder de internationale overeenkomst van 1959. Niets aan het getal is gemeten; zes landen kwamen het overeen. Een lengteomzetting draagt dus geen onzekerheid van de eenheden mee — alleen van de lengte zelf.

De Verenigde Staten hielden nog drieënzestig jaar een tweede voet in leven. De US survey foot was 1200/3937 van een meter, langer dan de internationale voet met ongeveer twee delen per miljoen, en werd eind 2022 formeel ingetrokken. Twee delen per miljoen is 2 mm per kilometer.

Wervelschijven worden overdag belast en herstellen ’s nachts, dus een volwassene gemeten vroeg op de dag is meetbaar langer dan diezelfde volwassene ’s avonds — vaak een centimeter of meer. Die schommeling is vergelijkbaar met de kwantisering van 2,54 cm die een imperiale lengte al meedraagt.

Het praktische gevolg is stoppen met jagen op de laatste centimeter. Vraagt een formulier om een lengte, geef dan de hele centimeter uit een omzetting van de feet en inches die je normaal opgeeft, en probeer die niet te verzoenen met een klinische meting op een ander uur van de dag.