WebP naar BMP omzetten

Dat is het eerste om te verwachten, en het verrast, want elke andere omzetting die iemand ooit deed, maakte het bestand kleiner. WebP bestaat om een beeld te comprimeren voor levering; BMP bestaat om een rechthoek pixels op te slaan zonder enig decodeerwerk. De rekensom is precies drie bytes per pixel plus een header van 54 bytes, ongeacht de inhoud.

Reken op een factor dertig bij een bestand van vergelijkbare afmetingen. Schaal dat naar een afbeelding van vierduizend pixels breed van een fotositesite en de BMP wordt al gauw tientallen megabytes — de moeite waard om te weten voordat je een hele map omzet.

WebP is twee formaten onder één extensie: een stilstaand beeld en een animatie. Veel van de kleine loopgrafieken op het web zijn de tweede soort, en de hier gebruikte decoder verwerkt alleen de eerste. Het resultaat is een duidelijke weigering in plaats van een stille omzetting van alleen het eerste beeld.

Dat is de betere van twee mogelijke mislukkingen, en het is bewust: een converter die stiekem een tiende van een bestand teruggeeft, is precies wat deze site niet wil zijn. Wil je alleen één beeld, open het bestand dan in een browser, pauzeer en maak een schermafbeelding. Moet de animatie behouden blijven, dan is WebP naar GIF de omzetting die dat vasthoudt.

24-bit en ongecomprimeerd, met een BITMAPINFOHEADER — de basisvariant die elke ooit geschreven BMP-lezer begrijpt, ook in ingebedde apparaten waar de parser een paar honderd regels C is. Geen palet, geen run-length-codering.

Drie details tellen als je code schrijft die het bestand leest: de rijen staan van onder naar boven, de kanalen staan in de volgorde blauw-groen-rood, en elke rij is opgevuld tot een veelvoud van vier bytes.

WebP draagt een echt alfakanaal, en veel van websites opgeslagen afbeeldingen gebruiken dat — logo’s, badges, productuitsnedes. De BMP heeft geen alfa, dus het beeld wordt vóór het coderen op een effen kleur gecomposeerd.

Die kleur is standaard wit en instelbaar. Zet hem bewust wanneer de bestemming een machine is in plaats van een mens: een inspectieroutine die op drempelwaarde werkt, gedraagt zich compleet anders tegen wit dan tegen zwart of magenta. Is de transparantie zelf het punt, dan is WebP naar PNG de omzetting die dat kan.

Een WebP kan lossy of verliesvrij zijn, en de extensie verklapt niet welke. Was hij lossy — wat de meeste websites geleverde afbeeldingen zijn — dan heeft de encoder al vlakke gebieden gladgestreken en randen laten rimpelen, en dat zijn nu de pixels.

Die pixels in een ongecomprimeerde container schrijven bewaart ze exact en herstelt niets. De BMP is een getrouwe kopie van een beeld dat al gecompromitteerd was, dertig keer groter en niet beter.

Het is de moeite waard om vijf minuten de documentatie te bekijken voordat je een dertigvoudige groei accepteert. Veel ingebedde, laboratorium- en industriële tools die BMP vermelden, accepteren ook PNG, wat verliesvrij, veel kleiner is en transparantie draagt. Staat PNG op de lijst, dan is dat de betere keuze op elk vlak.

De echte BMP-only situaties zijn smal en reëel: een zelfgeschreven parser, een schermcontroller met kilobytes ROM, een programma uit 1997 dat niemand kan hercompileren.

Omdat de uitvoergrootte puur een functie is van het aantal pixels, is verkleinen de enige hendel die bestaat. De optie voor maximale breedte schaalt het beeld vóór het coderen, met een gefilterde verkleining zodat tekst en randen scherp blijven.

BMP zelf kent geen plafond — anders dan WebP, dat niet boven 16.383 pixels op een rand uitkomt — dus de grens ligt bij wat de lezer aan de andere kant in het geheugen kan houden.

Is het probleem simpelweg dat gewone software het bestand niet opent, dan is WebP naar PNG bijna altijd het antwoord: verliesvrij, universeel ondersteund, transparantie intact, en een fractie van de omvang van BMP. Is de bestemming een mens — een e-mail, een drukkerij — dan is WebP naar JPG wat ze verwachten.

BMP verdient zijn plek alleen wanneer iets onbuigzaams het met naam heeft genoemd, en dat is de aanname waarop deze pagina is geschreven.

De WebP-decoder haalt het bestand uit elkaar en de BMP wordt met een paar tientallen regels code geschreven, want het formaat is een header gevolgd door pixels. Er wordt niets geüpload, er is geen account, en de codec wordt alleen opgehaald wanneer je daadwerkelijk een WebP sleept.

De gratis grens is honderd megabyte per bestand, ruim meer dan een WebP ooit zal zijn — de beperking bij deze pagina zit in de uitvoer, niet in de invoer. Batches werken: sleep een map erin, elk bestand converteert met een eigen voortgangsregel.