XZ naar TAR omzetten

Compressie verwijderen klinkt als de verkeerde richting, en er zijn plekken waar het de enige richting is. docker load leest een image uit een tarball. Diverse firmware- en apparaatimporters nemen een .tar omdat de lader geschreven is om TAR-headers af te lopen en er nooit iets aan is toegevoegd.

Er is ook een tweede lezer met een andere reden: iemand die simpelweg wil kijken. Een tarball kan geïnspecteerd, vergeleken en door een script doorlopen worden zonder bij elke bewerking eerst te decomprimeren.

XZ dateert uit 2009 en comprimeert één stroom met LZMA2. Het heeft geen veld voor een bestandsnaam, geen begrip van een map, en geen manier om vast te leggen waar het ene lid eindigt en het andere begint.

TAR, uit 1979, is precies het complement: een header van 512 bytes vóór elk lid met naam, pad, grootte, eigenaar, groep, modus en tijdstempels, en geen compressie. Samen doen ze de hele klus, en dat is waarom .tar.xz eigenlijk de bedoelde opzet is, geen omweg.

Elke andere archiefconversie op deze site heeft ergens een argument over omvang. Deze heeft het tegenovergestelde, en het is de moeite waard om vooraf te plannen: een XZ van broncode, logs of documenten kan meermaals uitzetten.

De praktische gevolgen gaan allemaal over waar het bestand daarna heen moet. Het past niet meer binnen een bijlagelimiet die de XZ ruim haalde, en het kost proportioneel langer om over een netwerk te kopiëren.

Dit is de belangrijkste zin op deze pagina voor wie een uitgebrachte release omzet. De omzetting pelt de xz-laag niet gewoon af — ze pakt het archief volledig uit en schrijft een nieuwe TAR vanuit de inhoud. De bestanden zelf zijn byte voor byte identiek, maar de tarball eromheen is niet de originele.

Dus de SHA-256 in de release notes zal niet verifiëren tegen wat je hier downloadt. Moet verificatie deel uitmaken van de klus, decomprimeer dan lokaal met xz -d archive.tar.xz, wat alleen de buitenste laag aanraakt.

Een TAR-header heeft velden voor eigenaar, groep, permissiebits en wijzigingstijd, en voor veel tarballs zijn die van belang: een release met een installatiescript hangt ervan af dat het uitvoerbaar aankomt.

Wat het hier ontvangt, is een andere vraag. Omdat het archief naar een scratchmap wordt uitgepakt en opnieuw getard, zijn de modi en tijden wat die omweg overleefde. Controleer de headervelden met tar tvf voordat je erop vertrouwt.

Niet elke .xz is een gecomprimeerde tarball. Eén groot bestand — een databasedump, een schijfkopie — wordt vaak op zichzelf gecomprimeerd, zonder tarball erin. De converter probeert een innerlijke TAR uit te pakken en behoudt, als die er niet is, het losse bestand.

Wat je dan krijgt is een TAR met precies één lid, een enigszins ongewoon maar geldig object — en een nuttige diagnose: verwachtte je een map met bestanden en krijg je er één, dan was het origineel nooit een archief.

Op onze server, niet in je browser, omdat het werk 7-Zip en xz als echte programma’s nodig heeft. Het bestand reist over een versleutelde verbinding naar een container zonder eigen uitgaande internettoegang.

Elke taak krijgt een scratchmap op een in-memory bestandssysteem, verwijderd zodra de taak eindigt, en gedood na zestig seconden. Een archief dat opgeeft meer dan 2 GB uit te pakken wordt geweigerd voordat er iets wordt geschreven. De gratis laag accepteert 25 megabyte per geüpload bestand.

tar tvf archive.tar toont elk lid met modus, eigenaar, grootte en tijdstempel, zonder kosten. Twee dingen zijn de moeite waard: het bovenste niveau — een archief gepakt van binnen een map en een gepakt vanuit de bovenliggende map verschillen door een extra padniveau — en de rechtenkolom, vooral als iets in het archief uitgevoerd moet worden.

Zodra de lijst klopt, is de tarball klaar voor wat de gecomprimeerde versie weigerde.