7Z naar TAR omzetten

De inhoud van elk bestand blijft precies zoals hij was: er wordt niets herbewerkt of opnieuw gecomprimeerd op de inhoud zelf. Wat verandert is alleen de manier waarop de bestanden verpakt zijn.

Wat het archief zelf over die bestanden bijhield in plaats van erin — een wachtwoord, en op sommige formaten de oorspronkelijke rechten en tijdstempels — gaat niet automatisch mee.

TAR is bedoeld om bestanden aan elkaar te plakken, niet om ze te comprimeren; het formaat komt uit een tijd van tapedrives en is intussen de basis van vrijwel elke pakketdistributie en elk installatiescript op Linux.

7Z comprimeert beter, maar veel automatiseringstools verwachten specifiek een TAR — soms zelfs ongecomprimeerd, om het daarna zelf met gzip of xz te bewerken in een pijplijn.

7Z gebruikt een sterk compressiealgoritme; een kale TAR comprimeert helemaal niet. Reken er dus op dat het resultaat aanzienlijk groter is dan het origineel.

Wil je dat weer terugbrengen, zet het TAR dan aansluitend om naar TAR.GZ of TAR.XZ. Dat is een aparte stap, want deze omzetting verandert alleen de verpakking.

Submappen en de volgorde van bestanden binnen het archief komen ongewijzigd terug. Wat in de 7Z drie niveaus diep zat, zit dat ook in de TAR.

Dat is precies wat een omzetting van het ene archiefformaat naar het andere hoort te doen: alleen het pakket wisselen, niet de inhoud herschikken.

Was de 7Z met een wachtwoord beveiligd, dan is dat een eigenschap van het 7Z-formaat en niet van de bestanden zelf. TAR kent geen ingebouwde versleuteling, dus die bescherming verdwijnt bij het omzetten.

Wie de inhoud vertrouwelijk wil houden, moet het TAR-bestand apart versleutelen, bijvoorbeeld door het daarna in een beveiligd ZIP te plaatsen.

Sommige archiefformaten bewaren precies wie welke rechten had op elk bestand en wanneer het voor het laatst gewijzigd is; andere doen dat niet volledig. Reken er niet blindelings op dat elk detail behouden blijft.

Voor de meeste gebruikers maakt dat niets uit — de bestanden zelf zijn intact. Voor een back-up van een Linux-systeem waar rechten er echt toe doen, is het de moeite waard om na de omzetting te controleren.

Archieven uitpakken en opnieuw inpakken vraagt om dezelfde tool die op een Linux-server 7-Zip aanstuurt; dat is niet realistisch in de browser bij grote of complexe archieven, dus dit gebeurt op een server van ons.

Het bestand komt aan in een map die alleen voor die ene taak bestaat, krijgt een neutrale bestandsnaam en wordt na afloop verwijderd — ook als de omzetting mislukt.

Serverconversies zijn hier begrensd op 25 MB per bestand, tegenover 100 MB voor conversies die in de browser zelf draaien. Een groot archief met veel losse bestanden loopt sneller tegen die grens aan dan je zou denken.

Zit je eroverheen, pak het archief dan eerst lokaal uit en verdeel de inhoud over kleinere TAR-bestanden.