Wat is een AVI-bestand?

AVI is een container: een omhulsel voor stromen die door iets anders zijn gecodeerd. Het wordt gebruikt voor archivering.

De extensie is .avi en de volledige naam Audio Video Interleave. Allebei zeggen ze minder dan wat het bestand kan bevatten, en daar gaat de rest van deze pagina over.

Microsoft bracht het in 1992 uit.

Aan een formaat dat zo lang leesbaar is gebleven kun je iets toevertrouwen dat je over tien jaar terug wilt hebben.

Hij staat op papier en is uitvoerbaar, maar hoe de volgende versie eruitziet bepaalt de leverancier. In de praktijk is dat genoeg om het bestand te blijven openen; het is niet genoeg om erop te rekenen.

Het gaat overal nog open en oudere programma’s schrijven het nog, maar er wordt niets nieuws meer omheen gebouwd. Converteer wat je wilt bewaren en kies het niet voor iets dat vandaag begint.

Meestal bevat het MJPEG, DivX en Xvid. Dit onderscheid zit achter de meeste «waarom speelt dit niet af»-vragen: twee bestanden met dezelfde extensie kunnen totaal verschillende coderingen bevatten, en een speler die de ene weigert kan prima uit de voeten met de andere.

Het verklaart ook waarom van container wisselen vaak snel en verliesvrij is terwijl van codec wisselen geen van beide is. Dezelfde stroom in een andere doos leggen schrijft de doos opnieuw; hercoderen schrijft het beeld opnieuw.

AVI kan meerdere geluidssporen bevatten.

Plaats voor ondertiteling heeft het niet — en dat is precies wat op weg uit een rijkere container het eerst verloren gaat.

VLC en HandBrake lezen het, en de meeste programma’s van dezelfde soort ook.

Als een bestand niet opengaat ligt het zelden aan het formaat — vaker is het programma ouder dan het formaat. Converteren naar iets ouders is de betrouwbare weg eromheen, en daarvoor is de rest van deze site bedoeld.

Geen enkele browser leest het.

Dat is veruit de meest voorkomende reden om het te converteren: niet dat het formaat slecht is, maar dat de plek waar je het bestand wilt tonen het niet kan lezen.

AVI is bedoeld om door te geven, niet om in te werken. Er een bewerken kan en is zelden prettig; de verstandige weg loopt via de bron en een nieuwe export.

De terugkerende klachten: de bestanden zijn groot voor wat erin staat en buiten het eigen terrein is de ondersteuning ongelijk.

Niets daarvan is een reden om het formaat te mijden. Het zijn de dingen die je beter kent voordat een ervan je verrast, en dat is een andere en een nuttigere bewering.

Microsoft introduceerde AVI met Video for Windows in 1992, vóór webvideo, vóór streaming, vóór het meeste wat van een videobestand nu wordt verwacht. Het is een container — een doos met een videostroom en een audiostroom naast elkaar — en die doos is bijna zo oud als het pc-tijdperk zelf.

Vrijwel elke moeilijkheid met AVI is tot die datum te herleiden. Het ontwerp dateert van vóór de problemen die het nu moet oplossen, en het heeft er simpelweg geen voorziening voor. Wat het wel doet, doet het eenvoudig en betrouwbaar, wat verklaart waarom er nog zoveel bestanden bestaan.

Vooral drie plekken. Digitale camcorders en vroege digitale camera’s, die tot in de jaren 2000 AVI naar band of geheugenkaart opnamen. Schermrecorders en capture-kaarten, die het schreven omdat het makkelijk aan te vullen was tijdens het opnemen. En de downloadcultuur van diezelfde periode, waar DivX en Xvid in AVI de standaard manier was waarop video circuleerde.

Een AVI in iemands bezit is dus meestal oud en meestal onvervangbaar — familiebeeld van een camcorder, een opname van iets dat niet meer bestaat. De waarde zit in de inhoud, niet in het formaat.

AVI draagt welke codec de recorder ook gebruikte, en die uit die tijd zijn het probleem: DivX, Xvid, Motion JPEG, Cinepak, Indeo en een lange staart eigen schema’s van individuele cameramerken. Moderne besturingssystemen leveren voor bijna geen van alle een decoder.

Het bestand opent dus, toont de juiste duur, en speelt af als een zwart vlak of helemaal niet. Dat is geen schade. Het is een ontbrekende decoder, en het is waarom hetzelfde bestand perfect afspeelt in VLC — dat zijn eigen decoders meebrengt — en niet in de systeemspeler.

Elke AVI benoemt zijn videocodec met een viertekentag in de header: `DIVX`, `XVID`, `MJPG`, `DX50`, `cvid` enzovoort. Het is de snelste manier om te achterhalen wat je werkelijk in handen hebt, en elke media-informatietool leest het in een seconde.

De moeite waard om dat eerst te doen, want het antwoord bepaalt de volgende stap. Een gangbare tag betekent dat een converter het direct aankan; een obscure fabrikantstag kan betekenen dat alleen de oorspronkelijke camerasoftware het bestand ooit correct las.

AVI’s audiobehandeling gaat uit van een constante bitrate, omdat dat de norm was toen het werd ontworpen. Audio met variabele bitrate kan worden opgeslagen, maar de container heeft geen eerlijke manier om dat te beschrijven, en het resultaat is de klassieke AVI-mankement: geluid en beeld gelijk aan het begin en zichtbaar uit de pas tegen het einde.

De verschuiving is geleidelijk in plaats van plotseling, wat het onderscheidt van een beschadigd bestand. Het is ook niet fatsoenlijk te repareren binnen AVI — de betrouwbare oplossing is omzetten naar een container die wél voor variabele bitrate is ontworpen.

Geen ondertitelspoor die de naam waard is, dus ondertitels voor een AVI hebben altijd in een apart SRT-bestand ernaast geleefd. Geen hoofdstukken. Geen menu’s. Geen standaardplek om de oriëntatie vast te leggen, dus een zijwaarts gefilmde video blijft zijwaarts.

Ook geen B-frame-ondersteuning in het originele ontwerp — de bidirectionele frames waar moderne codecs op leunen voor compressie-efficiëntie — wat verklaart waarom er onofficiële uitbreidingen bestaan om H.264 in AVI te persen en waarom die bestanden inconsistent afspelen.

AVI schrijft een klein blokje vóór elk stuk data, en bij video met veel kleine frames telt dat op tot een aanzienlijk deel van het bestand. Dezelfde inhoud in een moderne container is al kleiner voordat er iets is herencodeerd, puur door boekhouding.

Gecombineerd met codecs die twintig jaar achterlopen is een oude AVI vaak meerdere keren groter dan een gelijkwaardig ogende MP4. Een camcorderarchief omzetten is een van de zeldzame gevallen waarbij een bestand dramatisch kleiner en zichtbaar beter wordt op hetzelfde scherm.

MP4 met H.264 is de bestemming voor alles dat bewaard, bekeken of gedeeld moet worden: het speelt af op elk apparaat van deze eeuw, streamt over een netwerk, en heeft de oriëntatievlag die AVI mist. Kies een royale kwaliteitsinstelling, want de bron heeft al een generatie zwakkere codering achter de rug.

Bewaar het origineel als het de enige kopie is van iets onvervangbaars. Omzetten kost kwaliteit, opslag is goedkoop, en een camcorderband uit 2004 wordt niet opnieuw opgenomen. Zet om om te bekijken en bewaar het origineel om te bewaren.

Videobestanden zijn groot en persoonlijk op een manier die upload-gebaseerde omzetting een slechte deal maakt — de AVI’s die mensen willen omzetten zijn overwegend thuisbeeld, en een upload van enkele gigabytes is traag genoeg dat de meeste diensten sowieso een grootte-limiet instellen.

De browser kan het ook niet, wat verklaart waarom er hier geen AVI-omzettingspagina is. DivX, Xvid, Cinepak, Indeo en de cameramerkschema’s dateren van vóór WebCodecs, en geen browser biedt daar een decoder voor. De paren zijn wel al vastgelegd, in afwachting van een server-side ffmpeg-build.