AVIF naar SVG omzetten

Traceren zoekt randen tussen vlakken van gelijke kleur en tekent daar een omtrek omheen. Getekend werk — een logo, een app-icoon, een gescande pentekening — zit vol van zulke randen en traceert netjes.

Een foto niet. Elk gebied in een foto is een verloop, dus er zijn geen randen te vinden en de tracer verzint ze door het beeld eerst plat te slaan tot kleurbanden. Het resultaat is een geposteriseerde kopie van duizenden paden. Voor een foto is PNG of TIFF het eerlijke antwoord.

AVIF bestaat om webpagina’s lichter te maken, en juist foto’s maken pagina’s zwaar. Sites gebruiken het voor hero-afbeeldingen en productfoto’s, dus de gemiddelde AVIF die rondgaat is precies het materiaal waar traceren het slechtst mee overweg kan.

De uitzondering is de reden dat deze pagina bestaat: buildpijplijnen zetten elk bestand in een map om, logo’s en iconen incluis, en een ontwerper krijgt dan een vlakke afbeelding opgesloten in een fotografisch formaat. Dat bestand traceert prachtig.

Elke andere omzetting op deze site schrijft dezelfde afbeelding in een andere vorm. Deze leest de afbeelding en tekent iets nieuws dat erop lijkt. Geen pixel, geen kleurgrens komt ongewijzigd uit de AVIF.

Het gevolg: het resultaat moet je bekijken, niet vertrouwen. Kijk ernaar op het formaat waarop het echt gebruikt gaat worden, meestal veel groter dan de AVIF ooit werd getoond — fouten in een trace zijn onzichtbaar op miniatuurformaat en overduidelijk op een banner.

Vier kleuren past bij een enkelvoudig merk of een tweekleurig logo en levert de kleinste, minst complexe SVG. Acht is de standaard en meestal het juiste antwoord voor vlakke illustraties.

De neiging om het getal te verhogen is meestal verkeerd: elke extra kleurband voegt een laag omtrekken toe over de vorige, dus tweeëndertig kleuren op werk dat er ooit maar vijf had, levert een groter en trager bestand op zonder meer trouw te zijn.

De detailinstelling bepaalt hoe strak de omtrekken tegen het pixelraster aan liggen. Vloeiend rondt de bochten af en verwijdert de kleinste puntjes, gebalanceerd is de standaard, scherp volgt de pixels op de voet.

Een AVIF die door lossy compressie is gegaan, draagt lichte blokkerigheid rond harde randen, en scherp traceert die schade getrouw mee als vaste knooppunten. Voor van internet opgeslagen bestanden is vloeiend meestal de betere keuze.

AVIF heeft een volledig alfakanaal en SVG kent helemaal geen achtergrond, dus een uitgesneden merk blijft uitgesneden: waar het transparant was, dekt geen pad iets af.

Halftransparante pixels zijn het lastige stuk. Anti-aliasing langs een curve is een band van deels transparante pixels, en een tracer die in vlakke kleuren werkt moet elke pixel wel of niet bij een vorm indelen. Randen komen dus iets harder terug dan ze ingingen.

Een logo dat AVIF als veertigduizend pixels opsloeg, kan als dertig padinstructies eindigen, en de SVG is dan een fractie van de grootte en op elke schaal scherp. Dat is het goede scenario.

Het slechte scenario gaat de andere kant op, en ver. Een SVG is XML: elke vorm staat voluit in leesbare tekst met coördinaten als getallen, en een getraceerde foto is een document met duizenden van die vormen. De vergelijking na het traceren, vóór je downloadt, is het snelste antwoord op de vraag of dit een goed idee was.

Hij opent in Inkscape, Illustrator en Figma, en elk pad is selecteerbaar en herkleurbaar. Wat hij niet is: gestructureerd. Een getekend logo heeft een cirkel, een woordmerk en een achtergrond als losse benoemde objecten; een getraceerd logo heeft een stapel kleurgebieden die er toevallig zo uitzien.

Tekst is het duidelijkste geval: een getraceerd woordmerk bevat geen tekst, alleen omtrekken die eruitzien als letters, en kan dus niet herzet of gecorrigeerd worden. Heeft de maker van het origineel nog het brondocument, dan is één mailtje meer waard dan elke instelling hier.

Komt de AVIF van een site die je zelf beheert, dan begon de buildpijplijn die hem maakte ergens vandaan — waarschijnlijk een SVG of een ontwerpbestand. Dat terugvinden kost niets en verliest niets.

Is het doel een grote afdruk in plaats van een bewerkbaar bestand, dan is traceren misschien niet eens nodig: AVIF houdt tot 65.536 pixels per zijde vast, en een gewone omzetting naar TIFF of PNG behoudt het beeld in plaats van het opnieuw uit te vinden.

Sleep een map met iconen naar binnen en elk bestand wordt met dezelfde instellingen getraceerd en samen als ZIP teruggegeven. Let op: een map met zowel vlakke iconen als fotografische kopafbeeldingen levert goede en onbruikbare resultaten door elkaar op.

Alles draait op je eigen processor, dus er wordt niets geüpload en er is geen wachtrij, account of daglimiet. Dat betekent ook dat je de instellingen kunt aanpassen en meteen opnieuw kunt proberen.