DNG naar PNG omzetten

Dat is de vraag die eerst beantwoord moet worden. DNG bestaat om het bewaarde bestand te zijn: gedocumenteerd, gestandaardiseerd als ISO 12234-2, niet afhankelijk van een fabrikant die een verouderde camera blijft ondersteunen. Is een archief omgezet naar DNG, dan is dat een bewuste bewaarkeuze geweest.

De PNG is dus geen tweede master. Het is een kijkkopie — wat een viewer toont, wat een catalogus als miniatuur gebruikt, wat een collega zonder raw-ondersteuning kan openen. Behandel je hem als meer dan dat, dan krijg je twee bestanden die allebei gezaghebbend willen zijn en langzaam uit elkaar drijven.

Voor de meeste doeleinden is JPG het betere antwoord, en dat hoort ook op een pagina over PNG gezegd te worden. Een catalogus doorbladeren, een collega een foto sturen, een archiefstuk illustreren — geen van deze zaken heeft last van lossy compressie, en de bestanden zijn een fractie van de grootte.

PNG verdient zijn plaats als de kijkkopie zelf bewerkt gaat worden: geannoteerd, gemeten, tussen versies vergeleken, of herhaaldelijk opnieuw opgeslagen. JPEG comprimeert bij elke opslag opnieuw en de schade stapelt op; PNG doet dat niet.

De omzetter ontwikkelt de sensordata niet. Hij vindt de JPEG die in de DNG is opgeslagen en herencodeert die als PNG. In een camera-native DNG — een Leica, een Pentax, een drone, een iPhone in ProRAW — komt die preview rechtstreeks van het apparaat bij opname.

In een DNG geconverteerd vanuit een CR2, NEF, ARW of ORF is de preview gegenereerd door de conversiesoftware, met de raw-instellingen van dat moment. Het is de moeite waard om één bestand te controleren voordat je de hele set genereert.

Elke chunk in een PNG draagt een CRC, dus een bestand dat door een falende schijf of een slechte kopie beschadigd raakt, meldt dat zelf zodra een decoder het controleert, in plaats van ruis te tonen. JPEG heeft daar geen equivalent voor en toont beschadigde data vaak zonder klagen.

Voor een afgeleide set die jarenlang op opslag staat en af en toe gelezen wordt, is dat een praktische eigenschap. Het vervangt geen volledige integriteitscontrole van de collectie, maar het betekent wel dat een beschadigde kijkkopie opvalt zodra iemand hem probeert te gebruiken.

De rekensom is de beperking. Een DNG van een telefoon met 12 megapixel levert ongeveer 36 MB ruwe pixels op, en PNG brengt een foto meestal terug tot de helft à driekwart daarvan. Een volledige-resolutiepreview van een hogeresolutiecamera is nog een aantal keren groter.

Vermenigvuldig dat met de omvang van de collectie voordat je begint. Kijkkopieën worden meestal beter gegenereerd met een vaste maximale breedte — 2000 pixels bedient vrijwel elke viewer — wat de set voorspelbaar houdt en een grootteorde kleiner dan volledige resolutie.

De herencodering laat het EXIF-blok achterwege, dus de PNG draagt geen cameramodel, belichtingsgegevens, tijdstempel of gps-coördinaat. Dat klinkt als verlies en is vooral discipline.

De gezaghebbende metadata zit in de DNG en hoort van daaruit in het catalogusrecord terecht te komen. Afgeleide bestanden met hun eigen halfslachtige kopie zijn hoe een collectie eindigt met drie net iets verschillende opnamedatums voor dezelfde foto.

Een DNG kan sensordata tot 16 bit per kanaal bevatten, en PNG kan 16 bit per kanaal opslaan, wat de aanname verleidelijk maakt dat de diepte overgedragen wordt. Dat gebeurt niet: de geëxtraheerde preview is een gewone 8-bit JPEG, dus de PNG is 8-bit.

Is een kopie met echte tonale diepte nodig — voor reproductie, voor tonale analyse, voor zware bewerking — dan moet die komen uit software die de DNG demozaïekt. Adobe Camera Raw, Lightroom en darktable lezen DNG goed en exporteren 16-bit TIFF.

Sleep de hele selectie naar binnen, gebruik één maximale breedte voor de set, en haal het resultaat als ZIP op. Consistentie is precies waarom je dit in een batch doet: een collectie omgezet over drie sessies met verschillende instellingen is een collectie die opnieuw gedaan moet worden.

PNG-codering bij deze pixelaantallen kost echte tijd, aanzienlijk meer dan de JPG-route waarbij de preview zonder herencodering wordt gekopieerd. Op het gratis niveau worden bestanden tot 100 MB geaccepteerd, wat telefoon- en drone-DNG’s ruim dekt.

Alles draait in de browser: het lezen van de DNG, het vinden van de preview, het coderen van de PNG. Er wordt niets verstuurd, wat het verschil maakt tussen een bruikbaar en een onbruikbaar hulpmiddel voor materiaal onder een toegangsbeperking, een schenkersovereenkomst of onderzoeksgoedkeuring.

Het is controleerbaar in plaats van beloofd. Open de ontwikkelaarstools, volg het netwerktabblad tijdens een omzetting, of koppel de machine helemaal los van internet en zet toch om — de pagina blijft werken omdat er nooit iets voor het netwerk te doen was.