HEIC naar BMP omzetten

Niemand kiest bewust voor BMP. De zoekopdrachten die hier terechtkomen, komen uit een bestandsvenster: een voorraadsysteem, een labelprinter, een pasjessuite, een programma dat een aannemer in 2003 in Visual Basic schreef en niemand meer aanraakt. De lijst met extensies dateert van toen JPEG nieuw was, en BMP staat erop omdat BMP al sinds Windows 3.0 op zo’n lijst staat.

Is er ook een PNG-optie, gebruik die dan — dezelfde pixels in een derde van de ruimte. Stopt de lijst echt bij BMP, JPG en TIF, dan is BMP de optie die je foto niet nog eens comprimeert, en de rest van deze pagina gaat over wat dat kost.

Een BMP is een header gevolgd door pixels. Vierenvijftig bytes beschrijven breedte, hoogte en kleurdiepte, en de rest is gewoon het beeld, op volgorde. Een programma kan dat zonder bibliotheek lezen, en dat is waarom het formaat vier decennia Windows heeft overleefd.

HEIC is het tegenovergestelde: een ISO-container met beelddata gecomprimeerd met HEVC, de videocodec, gepubliceerd in 2015. Zo’n bestand openen betekent een videodecoder meeleveren en de bijbehorende patentkwestie erbij nemen — daarom kwam ondersteuning laat, zelfs bij Microsoft zelf, en nooit bij het gros van kleine desktopsoftware.

Drie bytes per pixel, rij na rij, elke rij opgevuld tot een veelvoud van vier bytes, plus 54 bytes header. Een iPhone-foto van 12 megapixel op 4032 bij 3024 heeft 12.096 bytes per rij nodig, al een veelvoud van vier, dus dat komt op 36.578.304 bytes pixeldata — zo’n 36,6 MB uit een HEIC die waarschijnlijk tussen 1,5 en 2,5 MB was.

Een factor twintig is precies waarom dit formaat bestaat en wat het kost. Een frame van 48 megapixel van een iPhone 14 Pro of nieuwer komt uit op zo’n 146 MB. Stel liever vooraf een maximale breedte in dan achteraf tegen een plafond aan te lopen.

Een bestandsheader van 14 bytes, een BITMAPINFOHEADER van 40 bytes, dan de pixels: 24 bit elk, blauw voor groen voor rood, rijen van onder naar boven. Alle drie lijken fouten en staan alledrie gewoon in de specificatie — BMP is ontworpen rond hoe een beeldscherm-adapter van die tijd gevoed wilde worden.

Beide resolutievelden staan op 2835 pixels per meter, oftewel 72 dpi. Bijna niets leest dat veld, maar een nul daar laat sommige oudere viewers het bestand ronduit weigeren.

Een HEIC-bestand kan tien bit per kanaal bevatten en je iPhone gebruikt die ruimte, vooral in vloeiende verlopen waar acht bit trapjes laat zien — een strakblauwe lucht, een muur van opzij belicht. De bitmap hier is acht bit per kanaal, dus die extra niveaus worden onderweg gekwantiseerd.

Voor een foto bestemd voor een labelprinter of meetinstrument is dat onzichtbaar en irrelevant. Het telt alleen als de ontvangende software de tonen ver gaat oprekken.

Een iPhone tagt zijn foto’s met de kleurruimte Display P3, merkbaar breder dan sRGB bij verzadigd rood en groen. Een BMP heeft geen veld voor een kleurprofiel, dus die tag reist niet mee, en wat het bestand leest, behandelt de getallen als sRGB.

In de praktijk is het resultaat licht gedempte verzadigde kleur, geen dramatisch verschil, en de meeste industriële software zou een profiel toch genegeerd hebben. Telt exacte kleur echt, dan is deze route de verkeerde.

HEIC kan een alfakanaal dragen, en sommige iPhone-achtige workflows produceren er een. De bitmap kan dat niet: er wordt 24 bit per pixel geschreven zonder alfa, dus alles transparants wordt vóór het coderen samengevoegd met de achtergrondkleur die je instelt, standaard wit.

Voor een gewone camerafoto is er niets transparants om op te vullen. Heb je een HEIC met een echte uitsnede en een specifieke achtergrondkleur nodig, stel die dan bewust in, of zet om naar PNG in plaats daarvan.

De maximale breedte is de ene instelling hier die het resultaat met een grootteorde verandert, want de bestandsgrootte is recht evenredig met het aantal pixels. 4032 pixels terugbrengen naar 1024 brengt het resultaat van 36,6 MB terug naar ongeveer 2,4 MB.

Bepaal het getal aan de hand van wat het programma met het beeld doet, niet aan de hand van wat de telefoon aflevert. Een foto getoond op 300 pixels op een scherm heeft niets aan 4032, en een bitmap is het ene formaat waar elke ongebruikte pixel volledig meebetaalt.

Sleep de hele selectie naar binnen in plaats van één bestand tegelijk. Elk bestand wordt apart gedecodeerd en geschreven met eigen voortgang, en de klaargezette bitmaps kunnen samen als één ZIP worden opgehaald.

Het gratis niveau accepteert bestanden tot 100 MB, wat elke HEIC ruimschoots haalt — de beperking hier zit bij de uitvoer, niet bij de invoer. Het werk draait op je eigen processor, dus een grote batch wordt begrensd door je machine, niet door een wachtrij.

De bitmap is een leveringsformaat, geen bewaarwaardige kopie. Hij draagt geen tijdstempel, geen cameragegevens, geen locatie en geen kleurprofiel, en neemt twintig keer de ruimte in van waar hij vandaan komt.

Bewaar de HEIC-bestanden waar ze staan, en behandel elke BMP als wegwerpuitvoer die in seconden opnieuw te maken is. Krijgt het oude programma later wel een PNG-importfunctie, dan heb je nog steeds de originelen met hun datums en volle kleur intact.