Wat is een HEIC-bestand?

HEIC is een container: een omhulsel voor stromen die door iets anders zijn gecodeerd. Het bewaart een raster van beeldpunten, dus het wordt zacht zodra je het verder vergroot dan zijn eigen resolutie. Het wordt gebruikt voor telefoons en fotografie.

De extensie is .heic en de volledige naam High Efficiency Image Container. Allebei zeggen ze minder dan wat het bestand kan bevatten, en daar gaat de rest van deze pagina over.

MPEG bracht het in 2015 uit. De specificatie is ISO/IEC 23008-12.

De leeftijd is om een praktische reden interessant: hoe ouder een formaat, hoe meer programma’s de tijd hebben gehad om het te leren.

Hij staat op papier en is uitvoerbaar, maar hoe de volgende versie eruitziet bepaalt de leverancier. In de praktijk is dat genoeg om het bestand te blijven openen; het is niet genoeg om erop te rekenen.

HEIC gooit detail weg om klein te blijven, en wat weg is komt niet terug. Voor iets dat bekeken wordt is dat de juiste ruil, voor iets dat bewerkt wordt de verkeerde: elke keer opnieuw opslaan neemt weer een hap.

HEIC draagt een alfakanaal mee, dus een logo houdt zijn zachte randen over alles wat erachter ligt in plaats van in een wit vak aan te komen.

HEIC kan een animatie bewaren in plaats van één stilstaand beeld. Dat is de moeite waard om te weten vóór het converteren: een doel dat één beeld bevat houdt het eerste en laat de rest vallen, meestal zonder het te zeggen.

Tot 10 bits per kanaal. Het kan werken in YCbCr, het model waarin video en JPEG comprimeren en een breed kleurbereik.

Meer dan acht bits per kanaal is wat een verloop ervan weerhoudt om bij het bewerken in stappen uiteen te vallen: het telt in een werkbestand en bijna nooit in een afgerond bestand.

Meestal bevat het HEVC. Dit onderscheid zit achter de meeste «waarom speelt dit niet af»-vragen: twee bestanden met dezelfde extensie kunnen totaal verschillende coderingen bevatten, en een speler die de ene weigert kan prima uit de voeten met de andere.

Het verklaart ook waarom van container wisselen vaak snel en verliesvrij is terwijl van codec wisselen geen van beide is. Dezelfde stroom in een andere doos leggen schrijft de doos opnieuw; hercoderen schrijft het beeld opnieuw.

Een HEIC-bestand is niet tot één pagina beperkt, en dat telt bij het converteren naar iets dat dat wel is: één omzetting levert één bestand op met daarin één pagina — de eerste, tenzij de omzetter je laat kiezen welke.

Apple Photos en Adobe Lightroom lezen het, en de meeste programma’s van dezelfde soort ook.

Als een bestand niet opengaat ligt het zelden aan het formaat — vaker is het programma ouder dan het formaat. Converteren naar iets ouders is de betrouwbare weg eromheen, en daarvoor is de rest van deze site bedoeld.

Maar een deel van de browsers leest het.

Waar de ondersteuning ongelijk is, is een tweede formaat ernaast het gebruikelijke antwoord: de browser pakt wat hij begrijpt en niemand valt buiten de boot.

HEIC kan de EXIF-gegevens, de XMP-gegevens, ICC-profielen en de GPS-coördinaten bevatten.

Over de GPS-coördinaten is het de moeite waard even na te denken voordat een bestand ergens heen gaat: ze vertellen waar de foto is gemaakt, en vrijwel niets wijst je erop dat ze er nog in staan.

HEIC is bedoeld om door te geven, niet om in te werken. Er een bewerken kan en is zelden prettig; de verstandige weg loopt via de bron en een nieuwe export.

De terugkerende klachten: buiten het eigen terrein is de ondersteuning ongelijk.

Niets daarvan is een reden om het formaat te mijden. Het zijn de dingen die je beter kent voordat een ervan je verrast, en dat is een andere en een nuttigere bewering.

Sinds iOS 11 uit 2017 fotografeert een iPhone in de standaardinstelling in HEIC in plaats van JPEG. Niets in de camera zegt dat. De foto oogt identiek op de telefoon, neemt ongeveer de helft van de opslagruimte in, en onthult zijn formaat pas zodra hij vertrekt.

Daarom heeft bijna niemand die hier terechtkomt bewust iets gekozen. Het bestand is een gewone foto in een formaat dat het apparaat koos, en de vraag is hoe die in iets komt dat de rest van de wereld accepteert.

Windows decodeert HEIC niet standaard. Het biedt een HEVC Video Extension in de Microsoft Store, en die is betaald — een klein bedrag, maar toch betalen om je eigen foto’s te openen.

Microsoft is niet opportunistisch. HEVC valt onder patentpools die per apparaat royalty’s vragen, en een decoder naar elke Windows-installatie sturen zou betalen voor elke installatie betekenen. De kosten doorschuiven naar wie ze nodig heeft, was het alternatief.

Omzetten vanuit HEIC werkt hier, in je browser, zonder upload. Omzetten náár HEIC bestaat niet, en dat is een licentiekwestie, geen ontbrekende functie.

Decoderen kan met een implementatie waarvan de voorwaarden een statische site kan naleven. Coderen niet: een HEVC-encoder uitleveren betekent een patentlicentie houden, en er is geen regeling waarbij een gratis pagina die aan elke bezoeker doorgeeft.

Op de telefoon: Instellingen, dan Camera, dan Formaten, en kies Meest compatibel in plaats van Hoge efficiëntie. Nieuwe foto’s zijn dan JPEG. Ze nemen ongeveer tweemaal zoveel ruimte in, en elk apparaat van de laatste dertig jaar opent ze.

Een tweede instelling om te kennen, onder Foto’s: Overzetten naar Mac of pc, ingesteld op Automatisch. Daarmee zet de telefoon HEIC om naar JPEG tijdens het kopiëren naar een computer.

De compressie is echt ongeveer twee keer efficiënter dan JPEG bij gelijke zichtbare kwaliteit, dankzij dertig jaar codecontwikkeling: HEVC gebruikt grotere, variabel gemaakte blokken, veel betere voorspelling en een sterkere entropiecoder dan JPEG’s ontwerp uit 1992 toeliet.

Wat het niet draagt, in tegenstelling tot de gangbare claim, is extra bitdiepte: een iPhone-opname is acht bits per kanaal net als een JPEG, en het extra hooglichtbereik zit in een aparte gain map naast het beeld. Omzetten naar JPEG geeft die gain map en de brede kleurtagging permanent op.

Een Live Photo is geen enkel bestand. Het is een HEIC-stilstaand beeld plus een korte MOV met de seconden rond de sluiter, gekoppeld via een identifier. Het HEIC omzetten levert een stilstaand beeld op en de beweging blijft achter in een apart bestand.

Portretmodusfoto’s dragen een dieptekaart binnen in de HEIC, waarmee de achtergrondvervaging achteraf aan te passen is. Die kaart overleeft de omzetting evenmin — de vervaging wordt permanent op de laatst toegepaste instelling.

Een HEIC van een telefoon draagt EXIF zoals een JPEG dat zou doen: model, objectief, belichting, de exacte datum en tijd, en — waar locatievoorzieningen aanstonden — de gps-coördinaten van waar de foto genomen is.

Voor foto’s thuis genomen is dat een thuisadres ingebed in een bestand dat publiekelijk gedeeld gaat worden. Omzettingsgereedschap verschilt in wat het overneemt, en platforms verschillen in wat ze bij upload verwijderen. Vooraf bewust strippen is de betrouwbare aanpak.

HEIC is HEIF met HEVC-gecodeerde beelden — de containerstandaard met een specifieke codec erin. Bestanden verschijnen ook als .heif van andere fabrikanten en als .hif van Canon, structureel hetzelfde soort object.

Softwareondersteuning volgt die logica vaak niet, omdat de controle vaak op de extensie zit in plaats van de inhoud. Een tool die .heic accepteert, kan een identieke .heif weigeren. Wordt een bestand geweigerd, probeer dan eerst de extensie te hernoemen.

JPEG voor alles dat zonder nadenken geaccepteerd moet worden — e-mail, een formulier, een drukkerij, een collega op Windows. Verwacht ongeveer het dubbele in omvang en geen zichtbaar verschil. PNG wanneer het beeld bewerkt gaat worden. WebP wanneer de bestemming een webpagina is.

De omzetting draait in je browsertabblad, dus de foto’s worden nooit geüpload — belangrijk gezien wat een camerarol bevat. Er is ook geen limiet op omvang of aantal buiten je eigen geheugen, en een camerarol is precies de partij die elders tegen die limieten aanloopt.