HEIF naar BMP omzetten

BMP is een verouderd formaat, en deze pagina doet niet alsof dat anders is. Het kent nauwelijks compressie, geen metadata, en geen enkel voordeel boven PNG. Microsoft publiceerde het in 1987, en de wereld is verdergegaan.

Wat het formaat in leven houdt, is software die dat niet deed. Bedieningspanelen van instrumenten, kioskschermen, firmware-opstartschermen, interne tools ooit gecompileerd in 2003: die lezen een bitmap omdat een bitmap zonder bibliotheek te ontleden is. Is dat jouw situatie, dan is BMP niet slecht — het is de enige optie.

Een bestandsheader van 14 bytes die begint met de tekens BM, dan een BITMAPINFOHEADER van 40 bytes die één kleurvlak en 24 bit per pixel opgeeft, dan de pixeldata: drie bytes per pixel in de volgorde blauw-groen-rood, wat de specificatie voorschrijft. Rijen staan van onder naar boven opgeslagen, ook conform specificatie.

Elke rij is opgevuld tot een veelvoud van vier bytes. Voor een breedte van 4032 is dat 12.096 bytes zonder opvulling nodig; bij 4031 is het 12.093 bytes plus drie bytes opvulling. Een parser die aanneemt dat rijen aaneengesloten zijn, leest elke rij na de eerste scheefgetrokken.

Omdat er niets gecomprimeerd wordt, kun je de uitvoer vooraf berekenen: de opgevulde rijlengte maal de hoogte, plus 54 bytes header. Een foto van 12 megapixel op 4032 bij 3024 komt op 36.578.304 bytes pixeldata — zo’n 36,6 MB — uit een HEIF die waarschijnlijk twee of drie megabyte was.

Een factor vijftien is de normale uitkomst, en daarom telt het veld voor maximale breedte hier meer dan bij vrijwel elk ander paar. Toont de software waarvoor je omzet de foto op 1024 pixels breed, dan geeft omzetten op die breedte je wat nodig is in zo’n 3 MB in plaats van 36.

De schrijver produceert 24-bit pixels, dus er is geen ruimte voor transparantie. Alles transparants in de bron wordt eerst platgeslagen en dan pas gecodeerd, tegen de achtergrondkleur boven de drop zone, standaard wit.

Voor een foto, waar een .heif-bestand vrijwel altijd uit bestaat, is er niets om plat te slaan en is de instelling academisch. Ze telt bij een geëxporteerde afbeelding met een uitsnede — dan behoudt PNG de transparantie en BMP niet.

Elke pixel die de HEIF-decoder produceerde, wordt letterlijk in de BMP geschreven, dus deze richting voegt geen eigen compressie-artefacten toe. In die beperkte zin is het een lossless omzetting en het bestand een getrouwe weergave van de decodering.

Het maakt niets ongedaan. De camera comprimeerde de foto al toen hij de HEIF schreef, en die keuzes zitten al in de pixels die de decoder aflevert. Een bitmap van 36 MB van een foto van 2 MB bevat exact zoveel beeld als die 2 MB had, alleen veel minder slim opgeslagen.

HEIF is gespecificeerd op tien bit per kanaal en kan een breed kleurenbereik dragen. Een 24-bit BMP heeft acht bit per kanaal en helemaal geen begrip van kleurruimte — er is nergens in de header om vast te leggen wat de getallen betekenen.

De omzetting kapt dus af, en de ontvangende software interpreteert de waarden als gewone sRGB, omdat dat de enige redelijke standaard is. Voor het soort programma dat om een BMP vraagt is dit steevast prima; het telt alleen bij een gekalibreerde meting in plaats van een foto.

De BMP bevat geen EXIF, geen tijdstempel, geen cameramodel en geen gps-coördinaten. Twee aparte redenen komen hier samen: de omzetting decodeert naar ruwe pixels en codeert opnieuw, wat geen metadatablok overleeft, en het formaat heeft er ook nauwelijks plek voor.

Dat is soms precies het punt. Een afbeelding voeden aan een systeem dat het opslaat, indexeert of publiek toont — een bitmap is een van de meest inerte containers die bestaan: pixels, afmetingen, en niets dat de fotograaf of de plek identificeert.

Vrijwel alles, de ene echte kracht van dit formaat. Paint, GIMP en IrfanView openen het probleemloos, elke Windows-API sinds het begin begrijpt het, en browsers tonen het — BMP staat hier genoteerd als volledig ondersteund door browsers.

Die controle is één keer per batch de moeite waard. Staat een afbeelding ondersteboven of met verwisselde kleuren in de software die je voedt, dan is de oorzaak vrijwel altijd een lezer die rijen van boven naar onder of RGB-volgorde aanneemt, en klopt het bestand gewoon.

De decoder en de bitmapschrijver draaien allebei in het browsertabblad, dus er wordt geen foto geüpload en niets in een wachtrij gezet. Dat telt praktisch voor de lezers voor wie deze pagina is geschreven, wier bestanden vaak een productielijn, een patiëntendossier of een terreinopname tonen.

Het gratis niveau accepteert invoer tot 100 MB, wat geen enkele HEIF haalt — de uitvoer is hier de grote helft. Een map wordt met een voortgangsbalk per bestand omgezet, en na twee bestanden verschijnt een «alles als ZIP»-knop.

Er is geen weg terug. Deze site leest HEIF met libheif onder LGPL-3.0 en kan het formaat niet schrijven, want dat vereist een HEVC-encoder onder een licentie die een statische site niet kan naleven.

Omdat een bitmap vijftien keer de grootte inneemt en strikt minder informatie bevat, is het verstandig hem als uitvoer te behandelen in plaats van als kopie: maak hem voor de machine die hem nodig heeft, gebruik hem, verwijder hem, en bewaar de HEIF.