pt naar ml omrekenen

Een Amerikaanse pint is 473 ml; een imperiale 568 ml, een vijfde meer. Voor wie een recept volgt of een bier bestelt is dat het verschil met de meeste gevolgen tussen de twee stelsels.

Een milliliter is precies een kubieke centimeter, en daarom bestaan in de geneeskunde en in het laboratorium beide aanduidingen naast elkaar en betekenen ze hetzelfde.

De factor is 473,176473, en die draagt vrijwel niemand met zich mee. Afgerond op 470 zit hij er 0,67 % naast — bij kleine getallen onzichtbaar, en rond 1.000 pt een hele eenheid.

Dat is het getal dat je vóór het afronden wilt weten: niet de fout zelf, maar vanaf waar hij ophoudt verwaarloosbaar te zijn. Daaronder is de korte factor de verstandige; daarboven gebruik je het veld hierboven, dat pas afrondt op het moment van afdrukken.

Deze pagina rekent met de Amerikaanse maat: 473,17647 ml. De imperiale, in het Verenigd Koninkrijk en Ierland nog steeds in gebruik, is 568,26125 ml — 20,1 % meer.

Dat gat is precies het onhandige: te groot om in een recept te negeren en te klein om aan de uitkomst te zien. Wat hier binnenkomt is bijna altijd de Amerikaanse maat, en daarom staat die bovenaan; komt jouw cijfer uit een Britse bron, dan is de tweede de goede.

Eén Amerikaanse pint is 473,18 ml, twee zijn 946,35, een halve is 236,59 en een kwart is 118,29. Het nuttigste aan die getallen is dat geen ervan een streep is op iets: een huishoudkan is gemarkeerd op 50 ml met onderverdelingen van 25 ml, dus een pint moet afgelezen worden als grotendeels tussen 450 en 500.

Dat maakt 475 ml het werkgetal voor één schenkbeurt. Het is 1,8 ml te veel, wat vier tiende procent is en ver onder wat de kan kan tonen, en het is een getal dat van de schaal af te lezen is in plaats van tussen twee strepen geschat.

Pints duiken op in Amerikaanse recepten voor de ingrediënten die erin verkocht worden: room, bouillon, karnemelk, ijs en bessen. In elk van die gevallen is de pint de verpakking, en het recept bedoelt "één van die pakken" net zo goed als het een volume bedoelt.

Dat telt bij vervanging. Een pint room is 473 ml, en de metrische verpakking die er het dichtst bij ligt, is 500 ml, dus een recept dat om anderhalve pint vraagt, wil 710 ml waar de winkel 1.000 in twee pakken verkoopt.

Een imperiale pint is 568,26125 ml en een Amerikaanse pint is 473,176473 ml. Het gat is 95,08 ml, wat 20,1 procent van de Amerikaanse maat is, en het bestaat omdat Groot-Brittannië zijn gallon in 1824 herdefinieerde terwijl de Verenigde Staten een oudere Engelse wijngallon van 231 kubieke inch aanhielden.

Een recept is de plek waar dit iets kost. Een pint bouillon gelezen als imperiaal terwijl hij Amerikaans was, voegt 95 ml toe aan een saus, en gelezen als Amerikaans terwijl hij Brits was, haalt diezelfde hoeveelheid eraf. Geen van beide fouten kondigt zich aan tijdens het koken.

De metrische verpakking die het dichtst bij een Amerikaanse pint ligt, is 500 ml, en die bevat 26,8 ml meer — 5,7 procent. Voor bouillon, melk, karnemelk of iets dat samen met andere vloeistoffen in een pan gaat, is het hele pak erin gieten het juiste antwoord.

De uitzonderingen zijn recepten waar de vloeistof een verhouding is in plaats van een ingrediënt: vla’s, panna cotta, beslagen, alles vastgezet met gelatine. Daar is de extra 27 ml een wijziging aan de formule, en 473 ml uit het pak meten kost tien seconden.

De Amerikaanse ezelsbrug is dat een pint een pond weegt, en dat klopt bijna: 473 ml water weegt 473 g, wat 1,043 pond is. De vier procent fout ligt binnen wat het rijmpje ooit moest dragen.

Het klopt nergens waar de pint imperiaal is. Een Britse pint water weegt 568 g, wat een pond en een kwart is, en de Britse versie van het gezegde zegt precies dat. Het rijmpje is dus geen volksverhaal dat afdreef — het zijn twee accurate gezegdes over twee verschillende eenheden.

Een Amerikaanse pint is precies zestien fluid ounces en twee gangbare cups, want alle drie zijn verdelingen van dezelfde gallon van 231 kubieke inch. Dat verklaart waarom een Amerikaans recept tussen die eenheden schakelt zonder commentaar.

Het verklaart ook het drankschap. Een blikje van 16 fl oz is een pintblikje en bevat 473 ml; het blikje van 355 ml ernaast is 12 fl oz. Geen van beide getallen is gekozen om rond te zijn in metrisch, en beide zijn rond in ounces.

Is de kan grof, bouw de pint dan op uit kleinere maten. Twee cups is een pint, en een metrische cup van 250 ml tweemaal geeft 500 — 27 te veel. Vier halve cups van 118,3 ml elk is exact en traag. Wat correct is, hangt volledig af van wat de vloeistof in het recept doet.

Voor hoeveelheden onder een halve pint sluiten lepels het gat sneller dan de kan. Een eetlepel is 14,79 ml, dus een kwart pint is 118,29 ml — precies acht eetlepels.

Metrische schaplabels geven een eenheidsprijs per liter, en een pintcijfer moet geschaald worden voordat het ertegen afgezet kan worden. Een pint is 0,473 liter, dus een prijs per pint is een prijs per liter vermenigvuldigd met 0,473. Een product van €2 de pint is €4,23 de liter.

Dat is het rekenwerk dat een geïmporteerd Amerikaans product goedkoper doet lijken dan het is. Een verpakking van 473 ml naast een van 500 ml voor dezelfde prijs is 5,7 procent duurder per eenheid inhoud.