PNG naar TXT omzetten

Het is opvallend gewoon. Een foutmelding gescreenshot in een ticket. Een document ontvangen als plaatje in plaats van bestand. Een grafiek waarvan je de labels nodig hebt. Een pagina van een PDF die een scan bleek te zijn. Een bericht doorgestuurd als afbeelding omdat dat makkelijker leek dan kopiëren.

In elk geval bestaan de woorden en is de enige route ernaartoe overtypen — totdat je ze terugleest van de afbeelding. Dat is wat dit doet, en op een screenshot doet het dat goed.

Alles wat gefotografeerde tekst lastig maakt ontbreekt. De focus is perfect omdat er niets scherpgesteld hoefde te worden. Er is geen hoek, want de pagina is het scherm. Geen schaduw, geen ongelijk licht, geen camerabeweging. En de tekst is door software gerenderd in plaats van gedrukt en gefotografeerd, dus de lettervormen zijn exact wat het lettertype voorschreef.

Het praktische gevolg is dat de verwachtingen hier hoger mogen liggen dan bij de foto-pagina’s. Schone interfacetekst op normale resolutie komt vrijwel exact terug, en waar dat niet zo is, ligt de oorzaak bijna altijd bij een van de twee dingen hieronder.

Herkenning heeft genoeg pixels per letter nodig. Een screenshot op volledige grootte op een modern scherm heeft die ruim; een die verkleind is om in een document te passen, gecomprimeerd door een chatapp, of vastgelegd op een lage-resolutiescherm mogelijk niet.

De afbeelding achteraf vergroten helpt niet — het voegt pixels toe zonder informatie, en maakt het resultaat vaak juist slechter. Neem het screenshot opnieuw op volledige grootte, of zoom de toepassing in voordat je vastlegt zodat de tekst fysiek groter op het scherm staat.

De herkenner vergelijkt vormen met de lettervormen en woordenschat van één taal, en geeft bij de verkeerde keuze zelfverzekerde onzin in plaats van een foutmelding. Dat gebeurt vooral bij screenshots, omdat interfacetekst kort is en de fouten op plausibele woorden lijken.

Het telt het meest bij iets met accenttekens of een niet-Latijns schrift, en bij gemengde inhoud — een Nederlandse interface met Engelse technische termen erin leest beter met de juiste taal ingesteld dan met een gok.

Screenshots van code en opdrachtregels behoren tot de vaakst voorkomende invoer, en ze dragen een specifiek risico. De tekens die het meest tellen in code zijn precies de tekens die op elkaar lijken: het cijfer één tegenover een kleine L tegenover een verticale streep, nul tegenover hoofdletter O.

Een misgelezen teken produceert tekst die er correct uitziet en niet werkt, en de fout zit op de plek die het minst opvalt. Lees alles wat je gaat uitvoeren na, en geef de voorkeur aan een monospace bron — de lettertypes die terminals gebruiken zijn ontworpen om precies deze tekens te onderscheiden.

De uitvoer is platte tekst in leesvolgorde. Een tabel wordt een reeks waarden zonder kolommen, een layout met twee kolommen kan door elkaar lopen, en koppen komen als gewone regels aan.

Voor het meeste screenshotwerk is dat precies genoeg — je wilde de foutmelding, het referentienummer of de alinea. Waar het niet genoeg is, is een tabel die je wilt gebruiken in plaats van lezen, en daar geeft dit de cijfers om te controleren, geen structuur om in te laden.

De herkenning draait in het browsertabblad op je eigen processor. Niets wordt geüpload, dus geen serverkopie, geen account en geen daglimiet, en een map met afbeeldingen zet zo snel om als je machine kan lezen.

Screenshots zijn een bijzonder gevoelige categorie waar mensen zelden zo over nadenken: ze bevatten routinematig accountnummers, interne systeemnamen, klantgegevens, collega’s namen in een berichtenlijst, en wat er verder toevallig aan de randen van de opname stond.