PNG naar TIFF omzetten

Niemand zet een PNG om naar TIFF om het beter te maken. Het gebeurt omdat een specificatie TIFF met naam noemt: een drukkerij die platen voorbereidt, een tijdschrift met eisen uit 2004, een GIS-pakket, een archiveringssysteem waarvan de regels van vóór PNG dateren.

Dat maakt dit een verandering van verpakking en niets anders. De juiste uitkomst is dat het beeld bit-voor-bit hetzelfde is en alleen de wrapper anders — de winst zit in geaccepteerd worden, niet in verbeteren.

PNG en TIFF staan aan dezelfde kant van de belangrijke lijn: geen van beide gooit informatie weg. PNG slaat exacte pixels op en comprimeert ze omkeerbaar; deze TIFF slaat dezelfde exacte pixels op zonder enige compressie.

Dat is de moeite waard om te noemen, want zoveel omzettingen kosten wél iets. Hier is niets af te wegen. Alleen de bestandsgrootte verandert.

De TIFF die hier wordt geschreven is ongecomprimeerde baseline RGBA — elke pixel als vier gewone bytes, zonder codering eromheen. Dat is bewust gekozen: het is de ene TIFF-variant die elke lezer accepteert.

Een beeld van 2000 bij 2000 pixels is ongeveer 16 megabyte als TIFF, ongeacht de inhoud, terwijl de PNG van diezelfde inhoud misschien enkele kilobytes is. Dat is normaal, geen fout, en het comprimeert uitstekend als je het bestand ergens naartoe moet mailen.

Het alfakanaal komt intact in de TIFF terecht, dus een uitgesneden productfoto of een logo met zachte randen behoudt die. Moderne beeldsoftware leest dat correct.

Bij drukwerk ligt dat anders: sommige RIP’s en oudere lay-outprogramma’s negeren alfa in een TIFF en plaatsen alles op wit. Is de transparantie belangrijk, meld dat dan bij het overdragen, of plat het zelf al uit op de bedoelde achtergrond.

PNG-bestanden dragen meestal geen zinvolle DPI-waarde, en een omzetting kan er geen verzinnen — DPI is een uitspraak over fysieke afmeting, en het beeld weet niet hoe groot het gedrukt wordt. Wat de drukkwaliteit bepaalt, is het aantal pixels.

De vuistregel: voor 300 dpi op A4 heb je ongeveer 2480 bij 3508 pixels nodig. Heeft je PNG die, dan drukt de TIFF prachtig; is het een schermafbeelding van 600 pixels, dan voegt omzetten naar TIFF geen detail toe.

De uitvoer is een RGB-TIFF. Commercieel drukwerk gaat normaal gesproken via CMYK, en die omrekening is geen rekensom — ze hangt af van een profiel dat is afgestemd op pers, inkt en papier, en een verkeerd profiel verschuift kleuren op een manier die pas na duizenden exemplaren opvalt.

Elke drukkerij verwacht die scheiding zelf te doen, vanuit een RGB-bestand, met het profiel voor de klus in kwestie. RGB aanleveren is het juiste, geen tekortkoming.

Figuurreeksen, iconenbibliotheken en scanreeksen zijn nooit één los bestand. Sleep de hele map erin: elke PNG wordt na elkaar op je eigen machine omgezet, behoudt de bestandsnaam met verwisselde extensie, en de resultaten komen samen terug als één ZIP.

Omdat niets wordt geüpload, is er geen wachtrij, geen wachttijd per server en geen daglimiet halverwege een grote inzending. De limieten die wel gelden: honderd megabyte per invoerbestand en honderd bestanden per keer.

De TIFF is voor wie erom vroeg. De PNG blijft het betere bestand om mee te werken, op te slaan en te versturen: dezelfde pixels, een fractie van de omvang, geopend door alles van een telefoon tot een browser.

Behandel de TIFF als een afleverformaat, geen archief. Er gaat in geen van beide richtingen iets verloren, dus de omzetting kan herhaald worden zodra de volgende specificatie erom vraagt.