fl oz naar pt omrekenen

Een Amerikaanse vloeibare ounce is 29,57 ml; een Britse 28,41 ml. Twee verschillende eenheden met dezelfde naam, en recepten maken vrijwel nooit duidelijk welke.

Een Amerikaanse pint is 473 ml; een imperiale 568 ml, een vijfde meer. Voor wie een recept volgt of een bier bestelt is dat het verschil met de meeste gevolgen tussen de twee stelsels.

Deze kant op is het een deling, en wel door een heel getal: er gaan er 16 in één Amerikaanse pint, zonder rest. Het enige lastige is dat de uitkomsten in breuken vallen — een derde, een twaalfde — in plaats van de ronde getallen die de andere richting geeft.

Er gaat toch niets verloren, want de deling is exact. Wil je uitkomst als decimaal niet stil blijven staan — 0,0833… en familie —, dan is dat de breuk die doorschemert, geen fout die binnensluipt.

Deze pagina rekent met de Amerikaanse maat: 0,0625 pt. De imperiale, in het Verenigd Koninkrijk en Ierland nog steeds in gebruik, is 0,06005 pt — 3,9 % minder.

Dat gat is precies het onhandige: te groot om in een recept te negeren en te klein om aan de uitkomst te zien. Wat hier binnenkomt is bijna altijd de Amerikaanse maat, en daarom staat die bovenaan; komt jouw cijfer uit een Britse bron, dan is de tweede de goede.

Een fluid ounce meet hoeveel ruimte iets inneemt. Een ounce meet hoeveel het weegt. Ze delen een naam omdat de imperial fluid ounce oorspronkelijk gedefinieerd werd als het volume van één ounce water, en voor water op gewone temperatuur komen die nog steeds dicht genoeg bij elkaar.

Dat telt hier, want een pint is gedefinieerd in fluid ounces en een pond in gewichtounces, en beide definities gebruiken zestien. Een fles water van 16 oz en een zak suiker van 16 oz dragen om volledig andere redenen hetzelfde getal.

Zestien is het getal, en de ladder eronder is 8 fluid ounces per cup en twee cups per pint. Dat maakt de pint de minst zichtbare sport in de Amerikaanse keuken: bijna niemand bezit een pintmaat, dus een pint wordt bereikt als twee cups.

Erboven loopt de ladder netjes door — twee pints naar een quart, acht pints naar een gallon — dus een oncetotaal dat op een oneven aantal pints uitkomt is meestal beter een sport verder gedragen.

Een Brits recept of een Britse drankmaat gebruikt een pint van 20 imperial fluid ounces, geen 16 Amerikaanse. De imperial fluid ounce zelf is juist de kleinere van de twee, 28,41 ml tegenover 29,57, dus de intuïtie dat meer eenheden een grotere maat betekent klopt hier niet.

In liters is het gat 568 ml tegenover 473, zo’n 20 procent. Dat is groot genoeg om een beslag of vla te ruïneren dat vanuit een Brits recept door een Amerikaanse kok geschaald wordt.

De VS heeft een tweede pint, alleen gebruikt voor producten, en die is een andere maat. De droge pint is 550,6 ml tegenover de vloeistofpint van 473,2 ml, zo’n 16 procent meer, en bestaat omdat droge waar historisch gehoopt in plaats van afgestreken verkocht werd.

Niets aan de droge pint is uit fluid ounces te bereiken, want de fluid ounce hoort bij de vloeistofreeks. Een recept dat om een pint bessen vraagt, vraagt om een bakje, niet om een vloeistofvolume.

Amerikaanse voedingsetikettering geeft dranken op in fluid ounces met het milliliter-getal ernaast, en de portiegrootte is vaak niet de hele verpakking. Een fles van 20 fl oz met 8 fl oz per portie is twee en een half portie.

Het milliliter-getal naast de fluid ounces is te vertrouwen wanneer een fles metrisch ontworpen is. Een fles gemarkeerd 16,9 fl oz is een fles van 500 ml, en het oncegetal is een afgeronde vertaling.

Sommige pints liggen vast door regelgeving. Een Amerikaanse volbloeddonatie wordt tot ongeveer 500 ml afgenomen, dicht genoeg bij een pint dat het woord bleef hangen. Tapbier in de VS is nominaal een pint van 16 fl oz, terwijl een Britse pint wettelijk vastligt op 568 ml.

Het praktische gevolg voor een omzetting is dat het woord "pint" in deze contexten een naam voor een houder is in plaats van een gemeten volume. Meld dus welke pint bedoeld is — 16 fl oz Amerikaans, of de imperial 20.

In de praktijk deelt bijna niemand fluid ounces in één keer door 16; men deelt door 8 en halveert dan. Dat komt doordat de cup de enige sport tussen de fluid ounce en de quart is met gereedschap erachter — elke Amerikaanse keuken heeft een cupmaat en geen pintmaat.

De cup bewaren maakt het resultaat ook bruikbaar. Een recept vraagt om cups, een kan is in cups gegradueerd, en een totaal van drie en een halve pint moet terugvertaald worden naar zeven cups voor iemand ermee aan de slag kan.

Fluid ounces delen door 16 is tweemaal halveren, en het tussengetal is bruikbaar: de helft van een oncetotaal is het getal in halve pints, ofwel cups. Veertig ounces halveert naar 20 en opnieuw naar 10, dus 40 fl oz is 2,5 pint — ofwel 5 cups.

De fout om op te letten is niet rekenkundig maar welke ounce het oorspronkelijke getal was. Een totaal dat van een weegschaal, een Brits etiket of een bakje product kwam is geen Amerikaanse fluid-ounce-totaal, en geen correcte deling repareert dat.