AAC naar OGG omzetten

Een ontwikkelaar die AAC-bestanden op een pagina gebruikt, loopt vroeg of laat tegen een speler aan die AAC niet decodeert: een Chromium-build zonder de proprietary codecset, een Linux-desktop die alleen vrije codecs meelevert, een open-sourceclient die bewust geen licentiecodecs installeert.

De oplossing is niet het AAC-bestand vervangen, maar een tweede `<source>`-element aanbieden: de browser probeert de bronnen in volgorde en gebruikt de eerste die hij kan afspelen. Deze omzetting levert dat tweede bestand.

Dit is het feit dat de pagina niet mag verzwijgen: het OGG-bestand dat hier wordt geschreven bevat Opus-audio, geen Vorbis. De doelinstelling voor `.ogg` op deze site staat vast op Opus, ongeacht wat de extensie doet vermoeden.

Voor de meeste spelers maakt dat niets uit — een OGG-container met Opus erin speelt overal af waar `.ogg` wordt herkend. Alleen software die specifiek op een Vorbis-stream test, ziet het verschil, en dat is een randgeval, geen hoofdregel.

AAC naar Opus is op deze site letterlijk dezelfde omzetting als AAC naar OGG — dezelfde encoder, dezelfde bytes, alleen een andere bestandsextensie op de download. Het enige dat verschilt, is welke naam de tooling aan de andere kant verwacht.

Vraagt een systeem specifiek om een `.opus`-bestand, gebruik dan die pagina; vraagt het om `.ogg`, gebruik deze. De inhoud is identiek, dus er is geen kwaliteitsargument om tussen de twee te kiezen.

AAC is al lossy gecomprimeerd, en Opus comprimeert opnieuw. Er wordt dus een tweede keer informatie weggegooid, bovenop wat AAC al had laten vallen — dat is onvermijdelijk bij elke omzetting tussen twee lossy formaten.

In de praktijk is het verschil bij een normale spraak- of muziekbitrate zelden hoorbaar, maar het is geen neutrale stap: wie de hoogste kwaliteit wil bewaren, doet er goed aan de omzetting één keer uit te voeren en niet herhaaldelijk heen en weer te schakelen tussen formaten.

De omzetting draait volledig in de browser, op de audiocodecs van het apparaat zelf — er gaat geen bestand naar een server. Dat betekent ook geen wachttijd voor een upload en geen limiet op het aantal omzettingen per dag.

De limiet op het gratis plan is 100 MB per bestand, ruim genoeg voor vrijwel elk los audiobestand dat op een webpagina terechtkomt.

Een website heeft zelden één audiobestand dat een tweede bron nodig heeft — vaak is het een hele map met interviews, effecten of gesproken content. Tot honderd AAC-bestanden tegelijk kunnen in één keer worden omgezet, elk met een eigen voortgangsindicator.

Het resultaat komt terug als losse bestanden of als ZIP, met dezelfde bestandsnamen als het origineel maar de `.ogg`-extensie, klaar om naast het bestaande AAC-bestand in de markup te zetten.

AAC wordt breed ondersteund — vrijwel elke telefoon, elke recente browser en elk besturingssysteem decodeert het probleemloos. De tweede bron is dus een vangnet voor een minderheid van bezoekers, niet een vervanging van het AAC-bestand.

Behoud daarom altijd beide bestanden op de pagina: het AAC-bestand als eerste, snelst gedecodeerde bron voor de meerderheid, en dit OGG-bestand als terugvaloptie voor de rest.

Kanaalindeling en sampleratio worden overgenomen uit het bronbestand; er wordt niet automatisch geresampled of van stereo naar mono omgezet. Wat er wel verandert, is uitsluitend de compressiemethode: van AAC naar Opus.

Metadata zoals titel- of artiestinformatie in het AAC-bestand gaat niet gegarandeerd mee over — voor een webpagina met een eigen audiospeler is dat meestal geen probleem, omdat die informatie toch al in de markup staat.