FLAC naar OGG omzetten

Ogg is een container die verschillende codecs kan bevatten; het register noemt Vorbis, Opus en FLAC ervoor. Vijfentwintig jaar lang betekende .ogg voor de meeste mensen Vorbis, omdat die combinatie het eerst kwam. Deze omzetter schrijft Opus, en dat verschil is de moeite van vastleggen waard voor je een batch ergens naartoe stuurt.

Opus is naar elke maatstaf de sterkere codec — gepubliceerd als RFC 6716 in 2012, presteert het bij elke bitsnelheid beter dan Vorbis en is verplicht in WebRTC. Dat helpt niets als de ontvangende kant specifiek naar Vorbis zoekt. Lees de eigen bewoordingen van het project: een beleid dat «Ogg» zegt is voldaan, een beleid dat «Ogg Vorbis» zegt niet.

Dit is de pagina die je vertelt hem niet te gebruiken, en dat geldt voor meer lezers dan je zou denken. Wikimedia Commons accepteert FLAC, WAV en Ogg, want het criterium is of een bestand zonder patentlicentie te decoderen is, en FLAC voldoet daar ruimschoots aan. Heb je een lossless master en noemt de richtlijn Ogg niet expliciet, dan is de master de betere bijdrage.

De reden is duurzaamheid, niet kwaliteit vandaag. Een archief bewaart wat het krijgt en leidt daar de rest van af; een ingezonden Opus-bestand is een afgeleide die nooit verbeterd kan worden, terwijl een ingezonden FLAC over twintig jaar naar elk gewenst formaat herencodeerd kan worden. Zet om naar Ogg als een regel dat afdwingt, of als het materiaal spraak is waar het verschil echt onhoorbaar is.

Regels die om Ogg vragen, zijn geschreven om een project vrij te houden van formaten die een gelicentieerde decoder nodig hebben. Wikimedia’s mediabeleid, Debians pakketregels en de assetrichtlijnen van de meeste opensourcegames delen die afkomst. Ogg, Vorbis, Opus en FLAC zijn Xiph-formaten, gepubliceerd als open specificaties met royalty-vrije referentie-implementaties.

De patentpositie die deze regels opleverde is sindsdien versoepeld — de laatste MP3-patenten liepen af in 2017 — maar de beleidsregels blijven bestaan, en terecht vanuit het perspectief van de projecten: een beleid rond een specificatie hoeft niet elke keer herzien te worden als een patent verloopt.

Dit is de enige lossy codeerslag die de opname krijgt, de beste positie waarin een encoder kan starten: geen eerdere artefacten om te reproduceren, geen opgestapelde schade, het volledige dynamisch bereik van de master beschikbaar. Opus op de gebalanceerde band is bij spraak echt niet te onderscheiden; Hoge kwaliteit gaat daar nog eens overheen.

Het is ook onomkeerbaar, en juist bij een archief telt dat. Bewaar de FLAC na het omzetten. De Ogg is een leverkopie voor een project met een regel, geen vervanging van waar hij vandaan kwam.

Metadata gaat normaal deels verloren bij een formaatgrens. Hier niet. FLAC bewaart zijn tags als Vorbis-comments en Ogg draagt dezelfde structuur in zijn streamheader — een simpele lijst hoofdletter-sleutels met tekstwaarden — dus TITLE, ARTIST, DATE, LICENSE, SOURCE en elk zelfbedacht veld komen precies zo aan de andere kant aan.

Dat telt hier extra, omdat de licentievermelding en broncredit bij archiefbijdragen geen decoratie zijn maar de reden dat het bestand geaccepteerd wordt. Ingesloten albumhoezen komen over als een METADATA_BLOCK_PICTURE-comment, de standaardcodering aan beide kanten.

FLAC comprimeert lossless tot ongeveer de helft van ruwe PCM, zo’n 5 tot 6 MB per minuut op cd-kwaliteit. Opus haalt daar nog een veelvoud vanaf: een track van vier minuten gaat van circa 22 MB FLAC naar een klein aantal megabytes Opus bij Gebalanceerd, de exacte grootte hangt af van het materiaal zelf.

Voor lang gesproken materiaal bepaalt dat verschil of een upload überhaupt mogelijk is, en dat is het ene geval waarin omzetten vanaf een lossless master onomstreden is.

De kwaliteitsregelaar biedt drie banden — Klein bestand, Gebalanceerd en Hoge kwaliteit — en vertaalt ze zelf niet naar een bitsnelheid. Die vertaling gebeurt in de codeerbibliotheek van de browser, dus deze pagina kan geen kbps-getal noemen zonder te gokken. Wie gewend is MP3 te beoordelen, verwacht bij Opus een matiger resultaat dan het is: Opus haalt op een gegeven bitsnelheid meer eruit dan MP3.

Voor een uitspraakfragment, een vogelgeluid of een mondelinge-geschiedenisfragment is Klein bestand een verdedigbare technische keuze in plaats van een compromis. Voor muziek, of alles wat een project later wil herencoderen, kies Hoge kwaliteit.

FLAC gaat tot maximaal acht kanalen, mono tot en met 7.1, en Opus haalt er 255. Niets hoeft hier teruggebracht te worden, dus een surround- of ambisonic-FLAC behoudt zijn indeling. Mono blijft mono, wat de juiste uitkomst is voor de spraak- en veldopnames die het merendeel van archiefbijdragen vormen.

De samplefrequentie is het enige dat verandert. Opus draait op een vaste klok van 48.000 Hz, dus een master op 44.100 Hz meldt zich daarna als 48.000 Hz. Geen luisteraar hoort dat, maar een catalogiseringspijplijn die de technische frequentie uit het geleverde bestand leest, moet dat weten.

Opus is het enige audiodoel hier dat geen encoder hoeft te downloaden, want elke browser moest het al implementeren voor gesprekken. De FLAC-decoder staat ook al op je machine, dus de omzetting begint zodra je een bestand neerzet en er wordt nergens contact mee gemaakt.

Bestanden zijn beperkt tot 100 MB per stuk — ongeveer twintig minuten cd-kwaliteit FLAC — en er kunnen er honderd tegelijk neergezet worden, samen teruggegeven als ZIP. Voor een archiefbijdrager is het waard om te noemen: de opname wordt pas openbaar zodra je hem bewust naar het project uploadt.