Wat is een EPS-bestand?

EPS is een puur tekstformaat dat in elke editor opengaat. Het kan beeldpunten en getekende vormen op dezelfde pagina hebben. Het wordt gebruikt voor drukwerk en zetwerk.

De extensie is .eps en de volledige naam Encapsulated PostScript. Allebei zeggen ze minder dan wat het bestand kan bevatten, en daar gaat de rest van deze pagina over.

Adobe bracht het in 1987 uit. De specificatie is PostScript Level 2.

Aan een formaat dat zo lang leesbaar is gebleven kun je iets toevertrouwen dat je over tien jaar terug wilt hebben.

Hij staat op papier en is uitvoerbaar, maar hoe de volgende versie eruitziet bepaalt de leverancier. In de praktijk is dat genoeg om het bestand te blijven openen; het is niet genoeg om erop te rekenen.

Het gaat overal nog open en oudere programma’s schrijven het nog, maar er wordt niets nieuws meer omheen gebouwd. Converteer wat je wilt bewaren en kies het niet voor iets dat vandaag begint.

EPS bewaart zijn inhoud precies. Opnieuw opslaan verandert niets, dus je kunt het zo vaak openen, bewerken en wegschrijven als je wilt zonder dat er schade opstapelt — en dat is wat er een werkformaat van maakt in plaats van een afleverformaat.

EPS heeft nergens plaats om doorzichtigheid vast te leggen. Wat in de bron doorscheen wordt bij het converteren met een egale kleur gevuld — wit, tenzij er iets anders gekozen wordt.

Het kan werken in RGB, CMYK, het model dat een drukpers nodig heeft en grijswaarden.

CMYK bepaalt of een drukkerij het bestand aanneemt, en het is het eerste wat verdwijnt bij het converteren naar een schermformaat.

Adobe Illustrator, Inkscape en Ghostscript lezen het, en de meeste programma’s van dezelfde soort ook.

Als een bestand niet opengaat ligt het zelden aan het formaat — vaker is het programma ouder dan het formaat. Converteren naar iets ouders is de betrouwbare weg eromheen, en daarvoor is de rest van deze site bedoeld.

Geen enkele browser leest het.

Dat is veruit de meest voorkomende reden om het te converteren: niet dat het formaat slecht is, maar dat de plek waar je het bestand wilt tonen het niet kan lezen.

EPS is bedoeld om te openen en te wijzigen. Houd het bestand in dit formaat zolang het werk loopt, en exporteer eruit wanneer er een afgeronde versie nodig is.

De terugkerende klachten: lettertypen reizen niet altijd in het bestand mee en buiten het eigen terrein is de ondersteuning ongelijk.

Niets daarvan is een reden om het formaat te mijden. Het zijn de dingen die je beter kent voordat een ervan je verrast, en dat is een andere en een nuttigere bewering.

Een EPS-bestand is PostScript, en PostScript is een programmeertaal. Open er eentje in een teksteditor en er staan leesbare instructies: ga naar deze coördinaat, stel deze kleur in, trek deze curve. De pagina is niet opgeslagen als afbeelding; hij is opgeslagen als de stappen om er een te produceren.

Dat is waarom hij zonder limiet schaalt — de instructies worden gevolgd op welke resolutie er ook gevraagd wordt — en waarom hem tonen een interpreter vereist in plaats van een decoder. Het is ook waarom een EPS traag kan zijn met openen, en waarom een ongewoon complexe eentje een printer volledig kan laten vastlopen.

Een EPS bevat vaak een kleine bitmap-voorbeeld op lage resolutie zodat lay-outsoftware iets kon tonen zonder de PostScript uit te voeren. Machines van eind jaren tachtig konden een complex bestand niet snel genoeg interpreteren om het op een pagina te plaatsen, dus stond een ruwe miniatuur ervoor in de plaats.

Decennia later toont veel software nog altijd alleen dat voorbeeld — wat verklaart waarom een bedrijfslogo blokkerig en gepixeld kan lijken op het scherm en perfect scherp uit de printer komt. Het lelijk ogende beeld is niet de artwork. Ziet een EPS er slecht uit, dan is dat vermoedelijk alles wat je ziet.

De E in EPS is het belangrijke deel. Gewone PostScript beschrijft een heel document en kan van alles doen, inclusief de status van de printer veranderen. Encapsulated PostScript is een beperkte subset die belooft één op zichzelf staand ding binnen een grens te tekenen en verder alles eromheen met rust te laten.

Die grens staat gedeclareerd in een headerregel genaamd de bounding box, en het is de bron van de meest voorkomende EPS-klacht: een logo omringd door onverwachte witruimte, of afgesneden aan één kant. De artwork is prima; de gedeclareerde box komt niet overeen met wat erin staat.

Illustrator waarschuwt al jaren dat EPS een legacyformaat is en beveelt aan om als AI of PDF op te slaan. Photoshop 22 haalde EPS uit de standaardlijst Opslaan als en zette het onder Kopie opslaan. De tooling die de meeste EPS-bestanden in omloop produceerde, wil er geen meer maken.

De reden is dat PDF alles doet wat EPS doet, en meer: transparantie, moderne kleurbeheersing, ingesloten lettertypen als normaal geval, meerdere pagina’s. PDF is zelf op PostScript gebouwd, dus dit is een formaat dat wordt vervangen door zijn eigen nakomeling, niet door een rivaal.

PostScript heeft er geen concept van. Waar een ontwerp een slagschaduw, een zachte rand, een gloed of enige gedeeltelijke doorzichtigheid gebruikt, dwingt opslaan naar EPS de software om het na te bootsen — het betreffende gebied platslaan tot dekkende vormen, of het omzetten naar een kleine ingesloten bitmap.

Beide uitkomsten zijn permanent. Een logo met een zachte schaduw, heen en weer gestuurd via EPS, komt terug met de schaduw ingebakken en niet meer bewerkbaar, en soms met een vage rechthoekige naad waar het platslaan gebeurde. Dit is het sterkste enkele argument tegen artwork vandaag als EPS versturen.

Een EPS kan de gebruikte lettertypen insluiten of ze alleen benoemen. Noemt hij ze en heeft de machine die opent het lettertype niet, dan wordt iets anders vervangen en verschuift de lay-out — bij een logo betekent dat dat het woordmerk simpelweg fout staat, wat niemand opmerkt tot het gedrukt is.

De al lang bestaande verdediging is tekst omzetten naar contouren voordat je opslaat, waarbij elke letter een vorm wordt. Dat garandeert het uiterlijk op elke machine en maakt de tekst permanent onbewerkbaar en onzoekbaar. Voor een logo is die ruil correct. Voor een document is het een slecht idee, wat een eerlijke samenvatting is van waar EPS nog voor gebruikt zou moeten worden.

EPS hoort bij drukwerk, dus de kleuren zijn meestal CMYK in plaats van de RGB die een scherm gebruikt, en kunnen benoemde steunkleuren bevatten — een specifieke Pantone waarin het merk gedrukt wordt. Omzetten naar een schermformaat brengt die naar RGB, en sommige kunnen niet worden gereproduceerd.

Het zichtbare resultaat is een merkkleur die iets doffer of verschoven oogt, het duidelijkst bij sterk blauw en oranje. Er is niets misgegaan. Bewaar de EPS voor de drukker en behandel de omgezette kopie als de versie waar mensen naar kijken, in plaats van te proberen één bestand beide te laten doen.

Merk- en huisstijlpakketten, die eenmalig worden samengesteld en een decennium hergebruikt. Advertentiespecificaties van kranten en tijdschriften. Drukkers, reclamemakers en borduurdiensten met gevestigde workflows. Stockillustratiebibliotheken met lange achterliggende catalogi. En universiteits- of overheidssjablonen die correct waren toen ze geschreven werden.

In elk geval maakt de afzender geen technisch argument; hij stuurt wat hij heeft. Dat is de moeite waard om te onthouden voordat je tegensputtert — meestal is het nuttiger om de EPS te accepteren en om te zetten dan om iets anders te vragen.

Voor het web, SVG. Het is vector zoals het origineel, dus het blijft scherp op elke grootte, en elke browser toont het rechtstreeks. Dit is de juiste bestemming voor een logo dat op een website moet staan.

Voor drukwerk of om verder te sturen, PDF, dat het PostScript-tekenmodel bijna precies bewaart en wat elke drukker vandaag liever zou ontvangen. Voor een plaatsing in een document of presentatie waar schalen er niet toe doet, PNG op ruime grootte — en bewaar de EPS hoe dan ook, want het is de enige kopie die nog zonder limiet geschaald kan worden.