GIF naar TIFF omzetten

Eisen die TIFF noemen, herleiden vrijwel altijd tot document- en fotodigitalisering, waar het formaat zijn plek verdient: 16 bit per kanaal, CMYK- en Lab-kleur, ingesloten ICC-profielen en een tagstructuur die al sinds 1986 leesbaar is. Een archief dat hierop standaardiseert, beschermt scans van papier tegen de komende dertig jaar.

Een GIF die in 2003 van een website kwam past in geen van die gevallen en moet toch aan dezelfde regel voldoen. Deze omzetting levert een conform bestand, en de verstandige verwachting is dat het voldoet, niet dat het profiteert. Staat de inzending PNG toe als alternatief voor born-digital graphics, dan is dat de betere en veel kleinere optie.

De TIFF die hier ontstaat is een basale ongecomprimeerde file: elke pixel wordt als vier kanaalwaarden na elkaar opgeslagen, met een tagblok dat de geometrie beschrijft. Een afbeelding van 480 bij 270 is 518.400 bytes aan pixeldata, wat de afbeelding ook toont, plus een kleine header.

TIFF definieert wel compressieschema’s — LZW, Deflate en de fax-codes — en deze omzetter gebruikt er geen. Dat is een bewuste keuze voor de breedst mogelijke compatibiliteit: het enige dat elke TIFF-lezer ooit gebouwd accepteert, is de gewone ongecomprimeerde basisvorm.

Een GIF kan één palet-item als transparant aanwijzen, en vrijwel elke andere stilstaande-beeldomzetting op deze site moet daar iets mee — opvullen met wit, om een kleur vragen, of stilzwijgend laten vallen. TIFF heeft een alfakanaal en dit pad schrijft het ongewijzigd door.

Het gevolg voor een archief is dat het bestand de afbeelding bewaart zoals hij gemaakt is, inclusief het feit dat hij ontworpen was om op een onbekende achtergrond te staan. Vraagt de inzendingsspecificatie juist om een vlak dekkend beeld, dan is dat een verzoek om de afbeelding eerst op een vaste achtergrond te plaatsen.

TIFF is een container, en tot de mogelijkheden behoren meerdere afbeeldingen in één bestand, lagen, en een tagblok dat andere toepassingen met eigen data uitbreiden. Multi-page TIFF is hoe een gescand rapport van twintig pagina’s als één object reist.

Deze omzetting schrijft één afbeelding. Een geanimeerde GIF wordt gedecodeerd tot zijn eerste frame, en dat frame is wat het bestand bevat, dus de reeks wordt geen multi-page TIFF. Zijn de losse frames als set van belang, dan is ze los extraheren en met een specifiek hulpmiddel samenvoegen een ander karwei.

Het is de moeite waard precies te benoemen wat er gedeponeerd wordt. Een GIF-frame is een index in een palet van hoogstens 256 kleuren, en dat palet is gekozen — meestal door een toepassing, meestal met dithering — op het moment dat de GIF gemaakt werd. Alles wat het oorspronkelijke werk voorbij die 256 waarden had, is toen al weggevallen.

De TIFF bewaart het resultaat van die keuze getrouw en permanent, wat precies is wat een archief wil: het object zoals het circuleerde, geen gok naar wat het had kunnen zijn. Wat het niet kan, is de kwantisering ongedaan maken, en geen formaat, instelling of latere stap doet dat wel.

Drukwerkpijplijnen denken in fysieke grootte: een figuur is 90 millimeter breed op 300 dpi. Een GIF legt daar niets van vast. Het slaat een pixelraster op en zegt niets over hoe groot dat raster op papier bedoeld is.

De resolutievraag kan dus niet door de omzetting beantwoord worden en moet in de opmaak beantwoord worden. Een grafiek van 480 pixels breed geplaatst op 300 dpi is 40 millimeter breed, en groter maken in de paginaopmaak voegt geen detail toe — het vergroot de pixels.

De browserondersteuning van TIFF staat op geen enkele. Geen enkele browser heeft het ooit geïmplementeerd, dus het bestand kan niet gecontroleerd worden door het in een tabblad te slepen, niet ingesloten worden op een pagina, en niet bekeken worden in de meeste webgebaseerde reviewtools.

Dat is een voordeel in de context waarvoor het gebruikt wordt — een archiefmaster is niet bedoeld als leveringskopie — maar het betekent wel dat er een bekijkbare versie naast moet staan. De gebruikelijke regeling: de TIFF in het archief en een PNG of JPEG als kijkkopie, gegenereerd uit dezelfde bron.

Staat de specificatie elk lossless formaat toe en noemt ze TIFF alleen als eerste, dan is PNG het betere antwoord voor een GIF. Het is lossless in exact dezelfde zin, behoudt het alfakanaal, elke browser en viewer opent het, en het zal een fractie van de grootte zijn omdat het écht comprimeert.

Het argument om toch door te zetten geldt wanneer de eis letterlijk TIFF voorschrijft en niet onderhandelbaar is, of wanneer het bestand bij een collectie komt waar elk ander object al TIFF is. Beide komen vaak voor, en geen van beide hoeft te doen alsof er iets verbeterd is.

Decoderen en coderen gebeuren allebei in het browsertabblad, zonder server en zonder account. Voor materiaal bestemd voor een archief is dat vaak een harde eis — een keten-van-bewaring-regel die zegt dat niets langs een derde partij mag — en die wordt hier vervuld doordat er geen derde partij in het pad zit.

Het gratis niveau accepteert bestanden tot 100 MB, wat voor een GIF buitengewoon groot is. Een map met GIF’s omzetten werkt op dezelfde manier en levert per bestand één TIFF op, samen te downloaden.