Wat is een MIDI-bestand?

MIDI is een binair formaat dat alleen iets betekent voor een programma dat het kent. Het wordt gebruikt voor bewerken.

De extensie is .mid en de volledige naam MIDI Sequence. Allebei zeggen ze minder dan wat het bestand kan bevatten, en daar gaat de rest van deze pagina over.

MIDI Manufacturers Association bracht het in 1988 uit. De specificatie is Standard MIDI File.

Aan een formaat dat zo lang leesbaar is gebleven kun je iets toevertrouwen dat je over tien jaar terug wilt hebben.

Ze is volledig gepubliceerd, dus wie het formaat wil uitvoeren kan dat uit het document doen in plaats van door te kijken hoe anderen het doen. Daarom duikt het in zo veel programma’s op, en daarom gaan bestanden van twintig jaar geleden nog steeds open. Openbaar is niet hetzelfde als royaltyvrij: waar een formaat een codec omhult, is de octrooilicentie een aparte vraag waarop de standaard geen antwoord geeft.

MIDI kan meerdere geluidssporen bevatten.

Dat telt vooral bij het converteren: wat het doel niet kan bevatten valt weg, meestal zonder waarschuwing.

MuseScore, Logic Pro en Ableton Live lezen het, en de meeste programma’s van dezelfde soort ook.

Als een bestand niet opengaat ligt het zelden aan het formaat — vaker is het programma ouder dan het formaat. Converteren naar iets ouders is de betrouwbare weg eromheen, en daarvoor is de rest van deze site bedoeld.

Geen enkele browser leest het.

Dat is veruit de meest voorkomende reden om het te converteren: niet dat het formaat slecht is, maar dat de plek waar je het bestand wilt tonen het niet kan lezen.

MIDI is bedoeld om te openen en te wijzigen. Houd het bestand in dit formaat zolang het werk loopt, en exporteer eruit wanneer er een afgeronde versie nodig is.

Een MIDI-bestand bevat helemaal geen audio. Het bevat instructies: begin op dit moment noot 60 met deze kracht op kanaal 3; een tel later, stop hem. Er is geen opname, geen golfvorm en niets te horen totdat iets de instructies in geluid omzet.

Daarom is een orkestarrangement van vijf minuten dertig kilobyte terwijl de opname ervan vijftig megabyte is. Het verklaart ook waarom hetzelfde bestand op de ene computer een volledige band is en op de andere een dunne elektrische piano — de noten zitten in het bestand, en de instrumenten niet.

Het bestand zegt "instrument 41", en de standaard zegt dat 41 een viool is. Hoe die viool werkelijk klinkt wordt bepaald door wat het afspeelt: een geluidsbank ingebouwd in het besturingssysteem, een soundfont geladen door een speler, of een kamer vol bemonsterde instrumenten binnen muzieksoftware.

Dus een bestand dat professioneel klinkt in een studio kan als een ringtone uit de jaren negentig klinken in een mediaspeler, en geen van beide is fout. Valt een MIDI-bestand tegen, dan is bijna altijd de geluidsbron het te veranderen ding in plaats van het bestand — dezelfde noten via een goede samplebibliotheek zijn een ander stuk muziek.

Meer dan toonhoogte en lengte. Elke noot draagt een velocity, wat aangeeft hoe hard ze werd aangeslagen en meestal volume en klankkleur bepaalt. Naast de noten lopen controllerberichten — sustainpedaal, modulatie, pitchbend, volumewijzigingen over tijd — en tempo- en maatsoortinformatie waarmee het geheel op een andere snelheid herlezen kan worden zonder verder iets te veranderen.

Dat maakt MIDI een werkformaat in plaats van een leveringsformaat. Verander het tempo en niets degradeert. Transponeer de toonsoort en niets degradeert. Vervang de piano door een harp, verplaats één verkeerde noot, verwijder de drums — het is allemaal een lijst bewerken, geen opname.

Een standaard MIDI-bestand is meestal type 1: meerdere sporen, elk met zijn eigen stroom gebeurtenissen, tegelijk afgespeeld. Sporen zijn een organisatorisch gemak — meestal één per instrument — terwijl kanalen de hardware-erfenis zijn, en daarvan zijn er zestien.

Kanaal 10 is degene om te kennen. Per conventie is het percussie, dus nootnummers erop selecteren een drum in plaats van een toonhoogte. Een bestand waarvan de drums naar een ander kanaal zijn verplaatst speelt ze als een melodie, en een bestand waarvan de melodie op kanaal 10 is beland speelt als een enthousiast drumsolo. Het is de gangbaarste manier waarop een MIDI-bestand fout klinkt op een manier die niemand kan uitleggen.

Renderen betekent de instructies aan iets geven dat geluid maakt en het resultaat opnemen. Elk digitaal audiowerkstation kan het, net als verschillende zelfstandige spelers met een geladen soundfont — de kwaliteit van de uitvoer hangt volledig af van de kwaliteit van de instrumenten waarnaar je wijst.

De omgekeerde richting bestaat nauwelijks. MIDI uit een opname halen is transcriptie, geen omzetting: software moet uitzoeken welke noten worden gespeeld op basis van de golfvorm, en dat is echt lastig. Losse instrumenten die schoon spelen geven bruikbare resultaten; een volledige mix geeft een benadering die meer correctie nodig heeft dan het er zelf inspelen zou hebben gekost.

Keyboards en controllers, wat het oorspronkelijke werk van het formaat is en dat het veertig jaar later nog altijd prima doet. Notatiesoftware, die MIDI exporteert zodat een arrangement gehoord of naar een opnameprogramma verplaatst kan worden. Backingtrackbibliotheken voor muzikanten die de toonsoort of het tempo moeten veranderen, precies wat een opname niet toestaat.

En een enorm archief uit het tijdperk waarin een heel liedje in een paar kilobyte moest passen: achtergrondmuziek voor websites, gamesoundtracks, karaokebestanden. Veel van dat materiaal bestaat nergens anders, wat een redelijk argument is voor het formaat om de hardware waarvoor het gebouwd is te overleven.

Een MIDI-bestand is binair, dus een teksteditor toont niets nuttigs. Wat je wilt is een pianorol-editor — een raster met tijd op de ene as en toonhoogte op de andere, noten als rechthoeken die je sleept. Elk muziekprogramma heeft er een, en verschillende gratis programma’s doen niets anders.

Het is de moeite waard te weten hoe vergevingsgezind dit is. Niets in een MIDI-bestand degradeert door bewerken en opnieuw opslaan, want er is geen gecodeerde audio om te degraderen. Een bestand kan getransponeerd, hertimed, geherinstrumenteerd en honderd keer opgeslagen worden, en de honderdste kopie is net zo exact als de eerste.