RAF naar PNG omzetten

Als een foto een product wordt, gaat hij door meer software dan de fotograaf meestal beseft. Het platform maakt een preview, de opmaakmachine plaatst hem in een sjabloon, er wordt een proef gegenereerd voor goedkeuring, en het productiebestand wordt gerenderd voor de pers. Was je upload een JPEG, dan zijn meerdere van die stappen her-coderingen, en elke stap begint vanaf de artefacten die de vorige achterliet.

Niets daarvan is op een scherm te zien en sommige is op papier zichtbaar, vooral in vloeiende verlopen en rond hoogcontrastranden — een horizon, een fel raam, letters op een bord. Een verliesvrij bestand uploaden stopt het platform niet met opnieuw coderen; het voorkomt dat de keten langer wordt dan nodig, en het is het enige onderdeel van het proces waar de fotograaf iets over te zeggen heeft.

De converter zoekt de grootste JPEG die Fujifilm in het raw-bestand heeft ingesloten en schrijft die naar een PNG. Die preview is vaak kleiner dan het volledige beeld, omdat de camera hem voor het eigen scherm schreef en niet als op te leveren bestand — zet er dus eerst een om en lees de afmetingen af voordat je aanneemt dat je elke pixel hebt die de sensor vastlegde. Die afbeelding draagt de filmsimulatie, de witbalans, de tooncurve, het korreleffect en de ruisonderdrukking die de camera toepaste. Het is geen ontwikkeling van de sensordata.

Voor dit specifieke gebruik is dat ongewoon verdedigbaar. Een fotograaf die voor Fujifilm kiest om Classic Chrome of Acros, kiest voor een rendering, en de eigen versie van de camera daarvan is de referentie. Wat je er niet mee kunt, is hem achteraf veranderen: de simulatie zit erin gebakken, een Acros-beeld blijft monochroom, en de extra belichtingslatitude die de reden is om raw te schieten, zit niet in de geëxtraheerde afbeelding.

Een print-on-demand-product heeft een fysieke grootte en een printresolutie, en samen bepalen die hoeveel pixels nuttig zijn. Een ansichtkaart van 15 bij 10 centimeter op 300 dpi heeft 1800 bij 1200 pixels nodig. Een A4-print heeft ongeveer 3500 bij 2480 nodig. Een X-T5-beeld is 7728 pixels breed, wat meer is dan al die voorbeelden.

Stel tijdens de omzetting een maximale breedte in op het getal dat het product nodig heeft, met een kleine marge voor de afloop van de fabrikant. Het verlaagt het bestand met het kwadraat van de verkleining — 7728 terugbrengen naar 3600 verwijdert ongeveer vier vijfde van de pixels — wat een upload die een groottelimiet niet haalt, wél laat slagen, zonder zichtbaar verlies op het eindproduct.

PNG comprimeert door herhaling te vinden, en een foto heeft daar vrijwel geen. Een preview van 26 megapixel is 78 MB aan onbewerkte pixels en komt doorgaans uit tussen 35 en 60 MB; een van 40 megapixel is 119 MB onbewerkt en landt ruwweg tussen 55 en 90. Lees dat als het geval op volledige resolutie, want de preview is vaak kleiner dan het beeld.

De encoder hier voert na de eerste codering een oxipng-optimalisatiepas uit, die ongeveer een halve seconde per bestand kost en zo’n tweederde van de bytes verwijdert die de encoder alleen zou opleveren. Dat is een aanzienlijke besparing op een bestand van deze omvang, en het gebeurt automatisch — er is geen instelling om aan te zetten.

Elke opgeslagen pixelwaarde wordt exact teruggewonnen, en een PNG die honderd keer opnieuw is opgeslagen, is bit voor bit het bestand waarmee hij begon. Dat is de eigenschap die hier gekocht wordt, en het is een echte. Elk blok draagt ook een CRC, dus een bestand beschadigd tijdens overdracht faalt luid in plaats van met een band ruis te verschijnen.

Wat het niet betekent, is dat er niets verloren ging. De afbeelding in de RAF was al door de camera gecomprimeerd toen die de preview schreef, dus de PNG is een perfecte kopie van iets dat al één lossy stap had doorgemaakt. Verliesvrij beschrijft de relatie van de container tot zijn inhoud, niet die van de inhoud tot de sensor.

PNG ondersteunt 16 bits per kanaal, wat klinkt als een goede plek voor een 14-bit Fujifilm-opname. Dat is het niet, want de 14-bit data bereikt de encoder nooit: de ingesloten preview is een acht-bit JPEG, dus de PNG die eruit geschreven wordt, is acht-bit met niet meer toonomvang dan een webafbeelding.

Voor een printproduct is dat over het algemeen genoeg, en het houdt op genoeg te zijn zodra de foto vóór het drukken nog gegradeerd wordt. Een 16-bit bestand dat echt de reikwijdte van de sensor draagt, moet uit een raw-ontwikkelaar komen — Lightroom, Capture One, darktable of Fujifilms eigen software exporteert precies dat.

Het alfakanaal is de bekendste eigenschap van PNG en het is hier leeg. Elke pixel die een sensor vastlegde, is volledig ondoorzichtig, dus er valt niets transparants in het bestand voor de PNG om te dragen, en het kanaal bestaat in de container zonder iets vast te houden.

Heeft het product een uitsnede nodig — een object zwevend op wit, een onderwerp over een gekleurde achtergrond in het sjabloon — dan is dat een maskeerklus in een beeldeditor na deze omzetting, en de PNG is het juiste formaat om het resultaat in te bewaren.

Er wordt geen ICC-profiel geschreven, dus alles wat het bestand opent, neemt sRGB aan. Fujifilm-bodies hebben een kleurruimtemenu met sRGB en Adobe RGB, en staat de camera op Adobe RGB, dan draagt de preview Adobe RGB-getallen die als sRGB gelezen worden — wat zich uit als verzadigde kleuren die getemder terugkomen dan bedoeld.

Op een merk dat juist om zijn kleurweergave is gekozen, is dat een bijzonder frustrerende manier om het karakter kwijt te raken, en het valt makkelijk pas op als er al een proef binnenkomt. Print-on-demand-platforms verwachten vrijwel universeel sRGB, dus de camera op sRGB zetten voor werk bestemd voor printproducten is de eenvoudigste oplossing.

De omzetting decodeert en codeert opnieuw, dus er bereikt geen metadata de uitvoer: geen camera of objectief, geen belichtingsinstellingen, geen opnamedatum, geen copyrightveld en geen GPS-coördinaat. PNG kan EXIF en een copyright-tekstblok dragen; deze omzetting schrijft geen van beide.

Het copyrightpunt is de moeite waard om vooraf te plannen als je het werk verkoopt. Naamsvermelding moet in de eigen listingvelden van het platform reizen, in de bestandsnaam, of in een zichtbare credit, want niets in het bestand claimt auteurschap. Het ontbreken van een locatietag is de compenserende winst.

De RAF wordt van schijf gelezen door de pagina, doorzocht op de ingesloten afbeelding, gedecodeerd en teruggeschreven als PNG — allemaal in het tabblad, zonder dat een verzoek de afbeelding draagt. Het netwerktabblad laat het zien en een losgekoppelde machine bewijst het.

Dat doet ertoe als de foto’s een product zijn dat nog niet te koop staat. Een productiedraai voorbereiden via een gratis converter die uploadt, betekent dat de afbeeldingen op andermans server bestaan voordat ze in je eigen winkel bestaan, onder voorwaarden die je niet las. Hier verlaten ze de laptop niet.