RAF naar TIFF omzetten

Vrijwel elke digitale sensor legt een Bayer-filter over de lichtgevoelige punten: een herhalend raster van 2 bij 2 met rood, groen, groen en blauw. Demozaïekalgoritmes zijn al vijfentwintig jaar op die opstelling verfijnd en zijn er extreem goed in. Fujifilms X-Trans-sensoren gebruiken in plaats daarvan een patroon van 6 bij 6.

Het gevolg is dat kleur reconstrueren uit een X-Trans-bestand andere wiskunde vereist, en omzetters die het benaderden produceerden de uitgesmeerde bladeren en wormachtige textuur waar Fujifilm-forums al tien jaar over discussiëren. De ondersteuning is nu veel beter, maar het punt blijft staan: de weergave in de RAF is gemaakt door de processor die rond dat raster is ontworpen.

Welke simulatie ook gekozen was, wordt toegepast voordat de preview geschreven wordt: Provia, Velvia, Astia, Classic Chrome, Classic Negative, Eterna, Acros of Monochrome, samen met korrel-, kleurchroom- en tooncurve-instellingen. De TIFF bevat het resultaat exact.

Voor een fotograaf die de camera bewust instelde, is dat precies het punt — het bestand dat naar het lab gaat, ziet eruit zoals op de achterkant van de camera. Het is ook onomkeerbaar: er is geen ongedaan maken, en een frame geschoten in Acros geeft zijn kleur niet terug.

Een RAF begint met de ASCII-tekst «FUJIFILM», gevolgd door Fujifilms eigen indeling van offsets en blokken. Het is niet op TIFF gebouwd zoals CR2, NEF, ARW, ORF en DNG, en het is geen ISO-basismediacontainer zoals CR3. Het is zijn eigen ding.

Dat is precies waarom deze omzetter werkt door het bestand te scannen op ingesloten JPEG’s en de grootste boven 640 bij 480 te behouden, in plaats van een tagmap te doorlopen. Een scan dekt alle zeven raw-formaten met één implementatie.

Ongecomprimeerd op vier bytes per pixel. Een 26-megapixel-frame van een X-T3, X-T4 of X-Pro3 op 6240 bij 4160 komt op ongeveer 104 MB. Een 40-megapixel-frame van een X-T5 of X-H2 op 7728 bij 5152 komt op ongeveer 159 MB. Een 102-megapixel GFX-frame op 11.648 bij 8736 komt op ruwweg 407 MB.

Dat laatste getal is de moeite van een waarschuwing waard. Een enkel beeld van 407 MB gaat de meeste uploadformulieren te boven. Een maximale breedte instellen tijdens het omzetten is de enige hendel — er is geen compressie-instelling.

TIFF is ongewoon onder beeldformaten in wat het toestaat: meerdere pagina’s in één bestand, lagen, tegels, verschillende compressieschema’s, kleurmodellen inclusief CMYK en Lab, en tot 32 bit per kanaal.

Wat hier geschreven wordt, gebruikt bijna niets daarvan. Eén afbeelding, geen compressie, en een Software-tag met de naam van de bibliotheek die het maakte. Die eenvoud is bewust — verwacht geen gelaagd werkbestand van deze omzetting.

De sensor legt 14 bit per kanaal vast en de camera brengt dat terug naar acht bij het schrijven van de preview, dus de TIFF bevat acht. TIFF staat 16 toe, wat een lab of retoucheur normaal van een raw-bron zou verwachten.

Waar het tekortschiet, is bij bewerken, niet bij printen. Acht bit volstaat ruimschoots om de foto te reproduceren; het is dun als iemand gaat graden of schaduwen ver oprekt. Voor echt bewerkwerk is een 16-bit export uit een raw-ontwikkelaar, of het RAF-bestand zelf, de juiste levering.

De TIFF wordt zonder ICC-profiel geschreven, dus alles dat hem opent, neemt sRGB aan. Fujifilm-camera’s hebben een kleurruimtemenu met sRGB en Adobe RGB, en staat de camera op Adobe RGB, dan draagt de preview Adobe RGB-getallen die als sRGB gelezen worden.

Bij een merk gekozen om zijn kleurweergave is dat een bijzonder vervelende manier om precies dat kwijt te raken. Controleer het menu voor levering, of zet het bestand om in kleurbeheerde software.

Geen metadata gaat mee. Lens, brandpuntsafstand, diafragma, sluitertijd, ISO, opnametijd, de gebruikte filmsimulatie en elke gps-coördinaat ontbreken in de uitvoer, ondanks dat TIFF voor elk daarvan een vaste plek heeft.

De vermelding van de filmsimulatie missen Fujifilm-fotografen het meest, want het is echt nuttig — kunnen opzoeken wat een bepaalde weergave produceerde is de helft van hoe mensen het systeem leren kennen. Bewaar dus de originelen als je erom geeft.

Drie gevallen. Vraagt de foto om echt tonaal werk, dan is de acht-bit preview het verkeerde startpunt. Was het frame onderbelicht of de witbalans fout, dan zit de correctie in de sensordata. En vraagt het lab om een specifiek profiel op 16 bit, dan kan deze route geen van beide leveren.

Moderne raw-software gaat veel beter met X-Trans om dan de software die de sensor zijn reputatie gaf, dus het oude argument tegen software van derden is flink verzwakt. Wat niet is veranderd: het praktische argument voor deze pagina — een conforme TIFF in een paar seconden, op elke machine, met de look van de camera al toegepast.

De hele klus draait in het tabblad. Het RAF-bestand wordt van schijf gelezen, gescand op zijn preview, gedecodeerd en als TIFF weggeschreven, zonder dat een verzoek de foto meedraagt.

Invoerbestanden tot 100 MB worden geaccepteerd, wat elk X-serie RAF-bestand en de meeste GFX-bestanden ruim dekt. Hele selecties kunnen in één keer neergezet en als ZIP opgehaald worden.