WebM naar JPG omzetten

Laat de tijdstempel staan en je krijgt het eerste frame, seconde nul. Voor een camerabeeldje is dat vaak prima. Voor een schermopname — waar de meeste WebM-bestanden dat zijn — is seconde nul meestal een leeg bureaublad of het moment vóór er iets gebeurt.

De tijdstempelinstelling is dus geen extra optie, het is de hoofdoptie. Typ het aantal seconden naar het moment dat telt en converteer; klopt het niet, verander dan het getal en probeer opnieuw.

De gewone manier om een beeld uit een video te halen is afspelen, pauzeren, een schermafbeelding maken en bijsnijden. Dat geeft het frame op de grootte waarop de speler het toonde, met een schaalstap ertussen.

Hier wordt het frame gedecodeerd op de eigen resolutie van de video en rechtstreeks vanuit die pixels gecodeerd. Een 4K-opname levert een JPG van 3840 bij 2160 op, ongeacht hoe groot het tabblad stond.

Videocompressie gaat ervan uit dat niemand lang naar één frame kijkt. Een codec besteedt zijn bits waar beweging zit en bezuinigt overal elders, en bij dertig beelden per seconde middelt het oog dat uit. Een frame bevriezen geeft een lange, stilstaande blik op iets dat daar nooit voor bedoeld was.

Hoe erg dat is hangt volledig af van het moment. Een stilstaand shot komt er scherp uit; een frame tijdens een pan of scroll is op zijn slechtst. De tijdstempel een halve seconde verschuiven is vaak de hele oplossing — geen uitvoerformaat verandert daar iets aan.

JPG verdient zijn plek door klein te zijn en door nooit geweigerd te worden. Een frame op volledige resolutie komt uit rond enkele honderden kilobytes — een bijlage waar niemand over klaagt.

De zwakte is precies de inhoud die de meeste WebM-bestanden hebben. JPG-compressie zet een zachte waas rond scherpe overgangen, onzichtbaar op een foto en storend rond tekst en interfacegrenzen. Moet iemand kunnen lezen wat er op het scherm staat, neem dan een PNG.

Video die in een browser wordt opgenomen, is vrijwel altijd 4:2:0: helderheid voor elke pixel, kleur voor één op de vier. Op een foto is dat onzichtbaar, en zo is het al decennia standaard.

Op een scherm valt het wel op, en juist waar schermopnames vol van zitten: gekleurde tekst en dunne gekleurde lijnen op een contrasterende achtergrond. Die randen komen er licht gefranjerd uit, en JPG comprimeert die franje in plaats van hem weg te halen.

Eén omzetting geeft één frame, dus een reeks betekent herhaald omzetten met andere tijdstempels: converteer op 12, dan op 31, dan op 47. Elke stap kost een paar seconden en niets wordt tussendoor geüpload.

Dat is prima voor een handvol illustraties uit een demo-opname, maar niet de manier om honderden frames te halen — daarvoor is een opdrachtregeltool met een framerate-optie geschikter.

De verhouding hier maakt uploaden onlogisch: de bron kan vierhonderd megabyte schermopname zijn, de uitvoer tweehonderd kilobyte beeld. De hele opname naar een server sturen om een fractie van een procent terug te krijgen is veel netwerkverkeer voor een miniatuur.

De browser decodeert de WebM met codecs die er al zijn, spoelt naar de gevraagde seconde en codeert één frame. Er beweegt niets dat de video bevat.

Een flink deel van de WebM-bestanden bevat alleen audio — spraaknotities, opgenomen gesprekken, clips uit een chat-app. Er is geen videospoor, dus er is geen frame om te nemen, en de omzetting zegt dat precies.

Is dat jouw bestand, dan zit wat je zoekt aan de audiokant: dezelfde opname als MP3 om overal te beluisteren, of als WAV om te transcriberen.