WebM naar M4A omzetten

Een opname gemaakt in een browser — een spraakbericht, een vastgelegd gesprek, een audionotitie van een webapp — komt eruit als WebM met Opus erin. Safari speelt het af binnen een webpagina, want de browser heeft de decoder. Zodra het bestand op de telefoon wordt opgeslagen, stopt het een webresource te zijn en wordt het een bestand, en iOS heeft niets dat het opent: geen Bestanden, geen Music, geen Spraakmemo’s, geen deelvenster.

M4A is de andere kant van die lijn. Apple noemde de extensie in 2004 voor een MPEG-4-container met geluid en geen beeld, en het is wat de telefoon zelf produceert bij opnemen. Omzetten naar M4A maakt de opname niet beter; het maakt hem een volwaardig burger op het apparaat in plaats van een bijlage die niets opent.

Een M4A is een MP4. Identieke container, identieke structuur, andere extensie gekozen zodat een dubbelklik een muziekspeler opent in plaats van een videospeler. Erin zit hier AAC — de codec die MPEG in 1997 standaardiseerde als ISO/IEC 13818-7 en waarop Apple zijn hele audiocatalogus bouwde.

De container kan ook Apple Lossless bevatten, waar de verwarring vandaan komt: een M4A gedownload van de ene plek kan verliesvrij zijn en eentje van een andere niet, zonder dat de naam het verschil verraadt. Wat hier geschreven wordt is AAC, want dat is afspeelbaar op elk apparaat dat de container leest en dat is wat een browser kan coderen.

AAC is eenvoudigweg de betere codec. Op dezelfde bestandsgrootte houdt het beter stand dan MP3, vooral bij spraak en bij alles met bekkens of galm, en het is niet voor niets de standaard bij streaming, omroep en Apples eigen producten. Gaat de opname naar een telefoon of computer van dit decennium, dan is M4A het juiste antwoord.

MP3 wint op precies één dimensie en het is een grote: het speelt af op alles wat ooit gebouwd is. Autoradio’s uit 2006, sportschoolapparatuur, hotelwekkers, goedkope voicerecorders, de oude laptop in de vergaderruimte. Weet je niet waar het bestand heen gaat, of gaat het naar iemand anders, dan is de mindere codec in de universelere verpakking de veiligere keuze.

Het lastige aan dit probleem is meestal geografisch: de WebM staat al op de telefoon, en de voor de hand liggende oplossing behelst hem naar een computer verplaatsen, omzetten en teruggzetten. Dat zijn drie stappen te veel voor een spraaknotitie van twee megabyte.

Deze pagina draait in mobiele Safari op dezelfde manier als op een desktop. Kies het bestand uit Bestanden, laat het omzetten, en sla de M4A terug op — het decoderen en coderen gebeuren beide op de telefoon, met dezelfde codecs die hij al gebruikt om audio af te spelen. Er wordt niets geïnstalleerd, niets geüpload, en de opname verlaat nooit het apparaat waarop hij is gemaakt.

Opus erin, AAC eruit, met een volledige decodering ertussen. Beide formaten zijn lossy, dus dit is compressie toegepast op audio die al eens is gecomprimeerd, en er gaat elke keer iets meer detail verloren. Er is geen ontkomen aan: geen browser kan audio tussen twee verschillende lossy codecs verplaatsen zonder eerst te decoderen.

Voor spraak, wat bijna elke WebM-spraaknotitie is, is het resultaat op elk van de drie kwaliteitsinstellingen niet te onderscheiden. Voor muziek is de tweede doorgang meetbaar en, op goede koptelefoons, af en toe hoorbaar in bekkens en ruimtegalm. Is de WebM een repetitieopname of een liveopname, gebruik dan de hoge band en bewaar het origineel naast de M4A.

De M4A komt aan met audio en geen metadata, want er zat niets in de WebM dat de moeite waard was om mee te nemen — browserrecorders en vergadertools benoemen bestanden op tijdstempel en schrijven verder niets. Zonder meer in Music of iTunes gezet, verschijnt de opname onder zijn bestandsnaam zonder artiest en zonder album, en zo wordt een bibliotheek stilletjes onbruikbaar.

Zet de tags bewust als onderdeel van het opbergen. Music kan ze ter plekke bewerken, en elke tagger doet het in bulk voor een batch. Het kost dertig seconden per bestand en het is het verschil tussen een opname die je over twee jaar terugvindt en een die je niet meer vindt.

Alleen het eerste audiospoor gaat mee, en een eventueel videospoor wordt volledig weggelaten. Een opgenomen vergadering met aparte microfoon- en systeemgeluidsporen geeft je welk het bestand als eerste vermeldt, zonder dat je hier kunt kiezen.

Hoofdstukken en een ingebed ondertitelspoor gaan ook mee weg. Voor een podcastaflevering elders samengesteld is dat de moeite waard om te weten voordat dit de leveringsstap wordt: hoofdstukmarkeringen horen bij het gereedschap dat ze produceerde, en ze terugzetten is een taak voor een podcast-publicatieworkflow, niet voor een omzetter.

Verwacht dat de M4A wat groter is dan de WebM voor dezelfde opname, en vaak merkbaar bij spraak. Opus is ongewoon goed in stem op lage bitrates — het is ontworpen voor realtime gesprekken — terwijl AAC afgestemd is op muziek en algemene levering. Een spraaknotitie van vijf minuten die 1,5 MB was als Opus kan bij de gebalanceerde instelling bijna 5 MB worden als AAC.

De drie kwaliteitsbanden landen op 96, 128 en 192 kilobit per seconde, dus verschuiven ze dat cijfer met een kwart omlaag of de helft omhoog eerder dan met enige factor twee. De kleine instelling is juist voor alles dat puur iemand praten is en een telefoon in gaat; de hoge instelling is alleen de moeite waard als er muziek in de opname zit, want dit is al een tweede generatie compressie en er valt weinig meer te winnen.

Tot honderd bestanden tegelijk, elk apart omgezet met een eigen voortgang, en één ZIP zodra er meer dan een klaar is. Niets wacht achter iemand anders in de rij, want er is geen gedeelde server om in de rij voor te staan.

Voor dit paar gaat de lokale aanpak net zo goed over de telefoon als over privacy. Een map spraaknotities uploaden via mobiele data en teruggzetten is traag en verbruikt een bundel; ze in het tabblad omzetten kost batterij en verder niets, en de opnamen — die immers mensen die praten zijn — blijven waar ze waren.