Wat is een WebM-bestand?

WebM is een container: een omhulsel voor stromen die door iets anders zijn gecodeerd. Het wordt gebruikt voor het web en streamen.

De extensie is .webm en de volledige naam WebM Video. Allebei zeggen ze minder dan wat het bestand kan bevatten, en daar gaat de rest van deze pagina over.

Google bracht het in 2010 uit.

De leeftijd is om een praktische reden interessant: hoe ouder een formaat, hoe meer programma’s de tijd hebben gehad om het te leren.

Ze is volledig gepubliceerd, dus wie het formaat wil uitvoeren kan dat uit het document doen in plaats van door te kijken hoe anderen het doen. Daarom duikt het in zo veel programma’s op, en daarom gaan bestanden van twintig jaar geleden nog steeds open. Openbaar is niet hetzelfde als royaltyvrij: waar een formaat een codec omhult, is de octrooilicentie een aparte vraag waarop de standaard geen antwoord geeft.

WebM draagt een alfakanaal mee, dus een logo houdt zijn zachte randen over alles wat erachter ligt in plaats van in een wit vak aan te komen.

Meestal bevat het VP8, VP9, AV1, Opus en Vorbis. Dit onderscheid zit achter de meeste «waarom speelt dit niet af»-vragen: twee bestanden met dezelfde extensie kunnen totaal verschillende coderingen bevatten, en een speler die de ene weigert kan prima uit de voeten met de andere.

Het verklaart ook waarom van container wisselen vaak snel en verliesvrij is terwijl van codec wisselen geen van beide is. Dezelfde stroom in een andere doos leggen schrijft de doos opnieuw; hercoderen schrijft het beeld opnieuw.

WebM kan meerdere geluidssporen, ondertitelsporen en een opbouw waarmee het kan beginnen af te spelen voordat het volledig is aangekomen bevatten.

Dat telt vooral bij het converteren: wat het doel niet kan bevatten valt weg, meestal zonder waarschuwing.

VLC en FFmpeg lezen het, en de meeste programma’s van dezelfde soort ook.

Als een bestand niet opengaat ligt het zelden aan het formaat — vaker is het programma ouder dan het formaat. Converteren naar iets ouders is de betrouwbare weg eromheen, en daarvoor is de rest van deze site bedoeld.

Elke actuele browser leest het.

Je kunt het dus zonder zorgen op een pagina zetten of aan een bericht hangen, zonder je af te vragen wat de andere kant geïnstalleerd heeft.

WebM is bedoeld om door te geven, niet om in te werken. Er een bewerken kan en is zelden prettig; de verstandige weg loopt via de bron en een nieuwe export.

De terugkerende klachten: buiten het eigen terrein is de ondersteuning ongelijk.

Niets daarvan is een reden om het formaat te mijden. Het zijn de dingen die je beter kent voordat een ervan je verrast, en dat is een andere en een nuttigere bewering.

Google introduceerde WebM in 2010 om het web een videoformaat te geven zonder patentlicenties, in een tijd dat H.264 in MP4 royalty’s met zich meebracht. Het is een bewust smalle container: een korte lijst toegestane codecs, geen optionele extra’s.

Die smalheid is waarom elke browser het afspeelt en zo weinig anders. Televisies, oudere telefoons en montageprogramma’s waren gebouwd rond MP4 en voegden het nooit toe. Een WebM is geen kapot bestand — het is een bestand dat maar op één plek vloeiend spreekt.

WebM gebruikt de Matroska-container met bijna alles uitgeschakeld. Hetzelfde onderliggende ontwerp als MKV, dezelfde interne organisatie, maar beperkt tot VP8 of VP9 voor video en Vorbis of Opus voor audio, later aangevuld met AV1.

De beperking is het punt. Een browser die WebM implementeert heeft decoders nodig voor een handvol codecs en niets anders, waar MKV alles kon bevatten. Dat is waarom WebM in browsers verscheen en MKV niet, ondanks dezelfde container eronder.

Vrijwel altijd een browser of iets ernaast. Video opgeslagen of gedownload van een webpagina. Scherm- en camera-opnames van browsergebaseerde tools — vergaderopnemers, feedbackwidgets. Exports uit weblettereditors. Bestanden van sites die VP9 serveren om bandbreedte te besparen.

Die herkomst verklaart de gewone klacht precies. De opname speelde perfect af in de browser die hem maakte, want die browser heeft de decoders. Aangekomen bij een montageprogramma of telefoongalerij spreekt niets daar VP9.

VP9 levert ongeveer dezelfde zichtbare kwaliteit als H.264 in merkbaar minder bytes — vaak genoemd als een besparing van een derde of meer, en AV1 verbetert dat verder.

De ruil is verwerking. H.264 decodeert in speciale hardware op vrijwel elk apparaat gemaakt deze eeuw; VP9-ondersteuning in hardware is veel ongelijker en AV1 nog meer, dus afspelen kan terugvallen op software en echte batterij kosten.

Een groot deel van de WebM-bestanden draagt video zonder audiospoor, en het bestand geeft daar geen hint over. Schermopnemers zonder microfoontoestemming, animatie-exports en korte clips omgezet uit GIF leveren routinematig stille video op.

De reden dat dit verrast is dat mensen aannemen dat de audio verloren ging bij omzetten. Meestal was hij er nooit — controleer het origineel voordat je tijd steekt in het herstellen van een spoor dat niet bestaat.

WebM met VP8 of VP9 kan echte transparantie dragen, en browsers renderen dat — video met doorzichtige delen die over een paginaachtergrond afspeelt.

MP4 heeft daar in het algemeen geen equivalent. Zo’n bestand omzetten platst de transparantie permanent op een effen kleur. Is een WebM een overlay in plaats van een rechthoek beeldmateriaal, laat hem dan WebM totdat de compositie klaar is.

Anders dan bij MKV, waar de streams vaak al H.264 zijn en simpelweg herverpakt kunnen worden, bevat een WebM vrijwel altijd VP8, VP9 of AV1 — geen van drieën ondersteunt MP4 in de praktijk. De video moet opnieuw gedecodeerd en gecodeerd worden.

Verwacht dus echte tijd bij een lange opname, en verwacht één generatie kwaliteitsverlies. Kies een royale kwaliteitsinstelling om die generatie onzichtbaar te houden.

Is de bestemming een webpagina, dan is WebM al het betere antwoord en maakt omzetten het bestand groter zonder voordeel. Hetzelfde geldt voor alles wat op een computer met een echte mediaspeler blijft — VLC en MPV verwerken het zonder klagen.

Zet om wanneer het bestand die wereld verlaat: naar een telefoongalerij, een televisie, een montageprogramma, of een collega wiens software je niet beheert.

Schermopnames zijn lang en persoonlijk op een manier die op upload gebaseerde omzetting een slechte ruil maakt — vergaderopnames, interviewoefeningen, bugrapporten met echte gegevens erin.

De omzetting draait in het browsertabblad, dus er wordt niets verstuurd en er is geen wachtrij of grens buiten je eigen geheugen. Voor een opname van een uur is dat het verschil tussen een praktische wachttijd en een onmogelijke upload.