Wat is een M4A-bestand?

M4A is een container: een omhulsel voor stromen die door iets anders zijn gecodeerd. Het wordt gebruikt voor een af bestand overdragen en telefoons.

De extensie is .m4a en de volledige naam MPEG-4 Audio. Allebei zeggen ze minder dan wat het bestand kan bevatten, en daar gaat de rest van deze pagina over.

Apple bracht het in 2004 uit.

De leeftijd is om een praktische reden interessant: hoe ouder een formaat, hoe meer programma’s de tijd hebben gehad om het te leren.

Hij staat op papier en is uitvoerbaar, maar hoe de volgende versie eruitziet bepaalt de leverancier. In de praktijk is dat genoeg om het bestand te blijven openen; het is niet genoeg om erop te rekenen.

Meestal bevat het AAC en ALAC. Dit onderscheid zit achter de meeste «waarom speelt dit niet af»-vragen: twee bestanden met dezelfde extensie kunnen totaal verschillende coderingen bevatten, en een speler die de ene weigert kan prima uit de voeten met de andere.

Het verklaart ook waarom van container wisselen vaak snel en verliesvrij is terwijl van codec wisselen geen van beide is. Dezelfde stroom in een andere doos leggen schrijft de doos opnieuw; hercoderen schrijft het beeld opnieuw.

M4A kan een opbouw waarmee het kan beginnen af te spelen voordat het volledig is aangekomen bevatten.

Dat telt vooral bij het converteren: wat het doel niet kan bevatten valt weg, meestal zonder waarschuwing.

Tot 48. Twee dekt stereo en dat is wat vrijwel alles is; meer dan twee is surround, en dat is het deel dat het snelst wordt samengevouwen bij het converteren naar een formaat dat het niet omschrijft.

iTunes, VLC en FFmpeg lezen het, en de meeste programma’s van dezelfde soort ook.

Als een bestand niet opengaat ligt het zelden aan het formaat — vaker is het programma ouder dan het formaat. Converteren naar iets ouders is de betrouwbare weg eromheen, en daarvoor is de rest van deze site bedoeld.

Elke actuele browser leest het.

Je kunt het dus zonder zorgen op een pagina zetten of aan een bericht hangen, zonder je af te vragen wat de andere kant geïnstalleerd heeft.

M4A kan de documenteigenschappen bevatten.

Of daar iets van een conversie overleeft hangt volledig van het doelformaat af, en het eerlijke antwoord is meestal «een deel».

M4A is bedoeld om door te geven, niet om in te werken. Er een bewerken kan en is zelden prettig; de verstandige weg loopt via de bron en een nieuwe export.

Dat is letterlijk wat het is. M4A gebruikt de MP4-container, met alleen een audiospoor erin. De aparte extensie bestaat zodat een muziekspeler geen videovenster opent en zodat het besturingssysteem de juiste applicatie kiest — de interne structuur is dezelfde als bij elke MP4.

Daarom speelt hetzelfde bestand vaak af als het hernoemd wordt naar .mp4, en daarom opent een videotool er probleemloos eentje. De extensie is een hint aan software over wat te verwachten in plaats van een uitspraak over het formaat, en dat ene feit lost het meeste van de verwarring eromheen op.

Een .m4a is meestal AAC — lossy, in hetzelfde territorium als MP3, een paar megabyte voor een liedje. Het kan ook ALAC zijn, Apple’s verliesvrije codec, die elke sample bewaart en ongeveer vijf keer groter uitvalt. Beide zijn .m4a en niets in de naam onderscheidt ze.

De grootte verraadt het meteen: een track van vier minuten op 5 MB is AAC, dezelfde track op 25 MB is ALAC — lossless komt uit op ongeveer 55 procent van de 42 MB die de ruwe samples zouden innemen. Dat doet ertoe voordat je omzet, want ALAC omzetten naar MP3 gooit precies weg wat het moest bewaren, terwijl AAC omzetten naar MP3 een lossy-naar-lossy stap is die kwaliteit kost zonder enig voordeel.

Bij dezelfde bitrate klinkt AAC beter, en het is geen marketingclaim — het is een decennium techniek later. MP3 werd in 1993 afgerond en AAC in 1997, met de beperkingen van het eerste in het achterhoofd. AAC op 128 kbps wordt algemeen als gelijk beschouwd aan MP3 op 192.

Het praktische effect is klein bij hoge bitrates, waar beide voor de meeste luisteraars transparant zijn, en duidelijk bij lage. Het onhandige is dat MP3 toch won op compatibiliteit, dus is het betere formaat degene die vaker geweigerd wordt — de hele reden dat deze pagina lezers heeft.

Spraakmemo’s op een iPhone, verreweg het gangbaarst. Muziek gekocht in de iTunes Store, of geëxporteerd vanuit Music en GarageBand. Audio gerimpt door Apple-software met standaardinstellingen. Podcastdownloads. En alles gehaald uit een MP4-video, aangezien het audiospoor daarin al AAC is en er rechtstreeks uit gekopieerd kan worden.

Die herkomst verklaart de gangbare klacht: het bestand komt van een Apple-apparaat, en wat het weigert — een oudere autoradio, een transcriptiedienst, een schooluploadformulier, een dj-programma — is rond MP3 geschreven en nooit bijgewerkt.

Minder dan mensen vrezen, en het is een specifieke lijst. Autohoofdeenheden van vóór ongeveer 2012. Goedkope MP3-spelers en sommige fitnessapparaten. Een strooisel oudere geluidsinstallaties voor omroep en kerken. Bepaalde uploadformulieren die de extensie tegen een lijst controleren die jaren geleden geschreven is.

Al het andere handelt het af: elke telefoon, elke computer, elke browser, elke moderne auto, Spotify en zijn concurrenten, en vrijwel alle podcastsoftware. Wordt een M4A omgezet, dan is het de moeite waard te bevestigen dat de bestemming echt op die korte lijst staat in plaats van het aan te nemen.

AAC naar MP3 is lossy naar lossy. De MP3-encoder ontvangt audio waar al materiaal uit is verwijderd en verwijdert meer, geleid door een model dat niet weet wat de eerste pas weggooide. Het resultaat is meetbaar slechter dan zowel het origineel als een MP3 gemaakt van de bron, en het bestand is meestal groter.

Dat maakt het niet fout. Leest de bestemming alleen MP3, dan wint een licht achteruitgegaan bestand dat afspeelt van een perfect bestand dat dat niet doet. Gebruik 192 kbps of hoger om de tweede generatie onhoorbaar te houden, en bewaar de M4A — die blijft de betere kopie.

M4B is een luisterboek: identiek formaat, andere extensie, die Apple-software vertelt de positie te onthouden en hoofdstukken netjes te behandelen. M4R is een ringtone, structureel wederom hetzelfde. Hernoemen tussen deze werkt meestal en is hoe mensen al vijftien jaar ringtones maken.

M4P is de uitzondering en is niet hetzelfde. Het draagt de oude FairPlay-kopieerbeveiliging uit de iTunes Store van vóór 2009 en wordt helemaal niet omgezet — geen beperking van een specifieke tool, maar de bescherming die doet waarvoor ze ontworpen is. Tracks gekocht sindsdien zijn onbeschermde M4A en zetten normaal om.

M4A slaat zijn metadata op in MP4-atomen in plaats van de ID3-frames die MP3 gebruikt. Titel, artiest, album, tracknummer, jaar en ingesloten artwork hebben allemaal een plek, en muzieksoftware leest en schrijft ze zonder problemen.

Omdat de twee schema’s verschillen, moet omzetten vertalen in plaats van kopiëren. De gangbare velden komen betrouwbaar mee; de minder gangbare — groepering, sorteernamen, beoordelingen, afspeelpositie in een luisterboek — vaak niet. Voor een bibliotheek waar die zorgvuldig zijn ingesteld, is dat verlies de moeite waard om af te wegen voordat je iets in bulk omzet.

De grootste bron van M4A-bestanden die omgezet moeten worden is de spraakrecorder van de iPhone, en wat mensen ermee opnemen zijn interviews, vergaderingen, colleges, medische afspraken, juridische gesprekken en notities aan zichzelf. Dat aan een website geven in ruil voor een downloadlink is een slechte ruil die routinematig gemaakt wordt bij gebrek aan alternatief.

De omzetting hier draait binnen het browsertabblad, dus de opname wordt nooit verzonden. Er is geen upload om op te wachten en geen dagelijkse toewijzing om op te maken, want er draait niets op onze machines; de enige limiet is het gratis plafond van 100 MB per bestand, 100 bestanden tegelijk. Een uur AAC op 128 kbps is ongeveer 55 MB, dus een bestand van muziekkwaliteit passeert dat plafond ergens onder de twee uur, terwijl een monospraakopname gemaakt op een fractie van die bitrate navenant meer ruimte heeft.