Wat is een WMV-bestand?

WMV is een container: een omhulsel voor stromen die door iets anders zijn gecodeerd. Het wordt gebruikt voor een af bestand overdragen.

De extensie is .wmv en de volledige naam Windows Media Video. Allebei zeggen ze minder dan wat het bestand kan bevatten, en daar gaat de rest van deze pagina over.

Microsoft bracht het in 1999 uit.

Aan een formaat dat zo lang leesbaar is gebleven kun je iets toevertrouwen dat je over tien jaar terug wilt hebben.

Hem lezen buiten de eigen software van de leverancier leunt op het werk van andere mensen, meestal door te kijken en niet door documentatie. Dat gaat meestal goed en soms niet, en dat is precies de reden om te converteren wat je wilt bewaren.

Wie het gemaakt heeft is verdergegaan, en ondersteuning wordt eerder ingetrokken dan uitgebreid. Wat nog in dit formaat staat, verhuis je beter zolang het gereedschap daarvoor er nog is.

Meestal bevat het WMV9 en VC-1. Dit onderscheid zit achter de meeste «waarom speelt dit niet af»-vragen: twee bestanden met dezelfde extensie kunnen totaal verschillende coderingen bevatten, en een speler die de ene weigert kan prima uit de voeten met de andere.

Het verklaart ook waarom van container wisselen vaak snel en verliesvrij is terwijl van codec wisselen geen van beide is. Dezelfde stroom in een andere doos leggen schrijft de doos opnieuw; hercoderen schrijft het beeld opnieuw.

WMV kan meerdere geluidssporen bevatten.

Dat telt vooral bij het converteren: wat het doel niet kan bevatten valt weg, meestal zonder waarschuwing.

Windows Media Player en VLC lezen het, en de meeste programma’s van dezelfde soort ook.

Als een bestand niet opengaat ligt het zelden aan het formaat — vaker is het programma ouder dan het formaat. Converteren naar iets ouders is de betrouwbare weg eromheen, en daarvoor is de rest van deze site bedoeld.

Geen enkele browser leest het.

Dat is veruit de meest voorkomende reden om het te converteren: niet dat het formaat slecht is, maar dat de plek waar je het bestand wilt tonen het niet kan lezen.

WMV is bedoeld om door te geven, niet om in te werken. Er een bewerken kan en is zelden prettig; de verstandige weg loopt via de bron en een nieuwe export.

De terugkerende klachten: buiten het eigen terrein is de ondersteuning ongelijk.

Niets daarvan is een reden om het formaat te mijden. Het zijn de dingen die je beter kent voordat een ervan je verrast, en dat is een andere en een nuttigere bewering.

Tussen ongeveer 1999 en 2012 was een groot deel van institutionele video WMV: trainingsmodules, opgenomen webinars, schermopnames gemaakt met Camtasia of Windows Media Encoder, en video-bestanden ingesloten in PowerPoint-decks.

De reden was standaardinstellingen. Windows Movie Maker exporteerde WMV, Media Encoder produceerde het, PowerPoint verwachtte het. Niemand koos het formaat; het was wat de toolchain deed. Vandaar dat het vrijwel alleen overleeft in organisatiearchieven.

VLC, en niet veel om verder op te vertrouwen. Geen browser speelt WMV af, dus het kan niet ingesloten worden in een moderne intranetpagina. Telefoons en tablets niet. Macs hebben software van derden nodig.

Voor een archief bedoeld om bekeken te worden, is dat het hele probleem. Een trainingsbibliotheek die niemand kan openen op een laptop of telefoon is opgehouden een bibliotheek te zijn en een opslagkost geworden.

Een WMV is een ASF-container met Windows Media Video — meestal versie 9, in 2006 door SMPTE gestandaardiseerd als VC-1 — met WMA-audio ernaast. Dat maakt het een tijdgenoot van H.264 in plaats van een voorloper; beide waren verplichte codecs op Blu-ray.

De omvang komt van hoe deze bestanden gemaakt zijn. Encoderinstellingen uit die periode draaiden op bitrates die niemand nu zou kiezen. Een archief opnieuw coderen op een huidige instelling verkleint het vaak aanzienlijk en maakt het beter bekijkbaar.

Anders dan MOV en MP4, die nauwe verwanten zijn waarvan de streams soms herverpakt kunnen worden, delen WMV en MP4 niets. De video moet opnieuw gedecodeerd en gecodeerd worden, wat tijd kost evenredig met de lengte.

Doe het dus eenmalig, vanaf de beste kopie, op een fatsoenlijke instelling — niet herhaaldelijk en niet vanaf een al omgezet bestand.

Een groot deel van de overlevende WMV is schermopname: softwaredemonstraties, trainingswandelingen. Dat materiaal is vooral tekst en vlakke interface, en gedraagt zich niets als cameramateriaal.

Het coderen als een film maakt tekst wazig. Een hogere bitrate helpt, en de originele resolutie behouden telt zwaarder dan al het andere — een schermopname van 1280 pixels verkleind naar 720 verliest de kleine letters waarvoor ze bestaat.

Windows Media ondersteunde DRM, en bedrijfsvideo uit die periode draagt dat soms — gelicentieerd aan een domein, machine of login. Die licentieservers zijn vrijwel allemaal verdwenen.

Een beveiligd bestand kan niet omgezet worden en geeft een foutmelding in plaats van video. Weigert een heel archief, dan is dit waarom, en de resterende route is een werkende licentie op een machine die er nog een heeft.

Zet om naar MP4 met H.264, wat op elke browser, telefoon, televisie en vergaderruimtesysteem afspeelt zonder iets te installeren, en dat over tien jaar nog zal doen.

Bewaar daarna een kopie van de originelen ergens koud. Niet omdat WMV iets waard is, maar omdat een omzetting fout kan gaan over vijfhonderd bestanden, en een instellingsfout ontdekken nadat de bron verwijderd is, is niet te herstellen.