ASS naar VTT omzetten

Niets, als je het ASS-bestand aanlevert. Het track-element accepteert alleen WebVTT, en de weigering is stil: de video speelt af, het ondertitelmenu blijft leeg en er verschijnt geen foutmelding die naar het formaat wijst.

Het verschil met een gewone SRT is wat er op het spel staat. Een getypeset ASS-spoor heeft lettertypen, kleuren, posities en soms effecten — precies waar het om ging — en een browser heeft geen ingebouwde manier om daar iets van weer te geven.

WebVTT is niet blind voor opmaak: een cue kan een lijninstelling, een uitlijning, een positie en een grootte meekrijgen — genoeg voor de meest voorkomende typesetting-behoefte, namelijk een ondertitel weghouden van iets anders in beeld.

Niets daarvan wordt hier ingevuld. Elke ASS-regel wordt eerst teruggebracht tot een begin, een einde en platte tekst voordat er iets geschreven wordt, dus de uitlijning uit de stijl en elke positie-override gaan verloren. Elke cue komt zonder instellingen aan, en de browser plaatst ze allemaal onderaan in het midden.

Dit werk is handmatig, en het loont om selectief te zijn. Leg het ASS-bestand naast de VTT en zoek de regels die gepositioneerd waren — tekstborden, tekst in beeld, alles wat geen dialoog was.

Voor elke zo’n regel schuift een lijninstelling in procenten de cue omhoog, en een uitlijning schuift hem links of rechts. Twee woorden op de tijdregel en de ondertitel staat uit de weg — niet exact zoals de typesetter het bedoelde, maar wel leesbaar in plaats van overlappend.

Dit is het structurele verschil tussen de twee formaten. ASS definieert genoemde stijlen binnen het bestand; WebVTT verwacht dat de pagina het cue-pseudo-element met CSS opmaakt en behandelt het bestand alleen als inhoud.

In de praktijk verschuift het werk dus naar het stylesheet: lettertype, grootte, kleur en achtergrond worden één keer ingesteld en gelden voor het hele spoor. Een klasse op een cue is het dichtste dat WebVTT komt bij een stijltabel, genoeg om twee sprekers uit elkaar te houden.

Alles tussen accolades wordt verwijderd voordat de tekst geschreven wordt, dus een kleurwissel, een fade of een rotatie laat niets achter — geen losse tekens, geen half vertaalde opmaak.

Dat betekent ook dat cursief niet overleeft: ASS markeert cursief met een override-tag en WebVTT met een tag tussen punthaken, en niets verbindt de twee. Werd cursief gebruikt voor gedachten of songtekst, dan moet je het in de VTT met de hand herstellen.

ASS zet bewust meerdere regels tegelijk in beeld, op verschillende lagen: dialoog onderaan, een vertaald tekstbord ergens anders. WebVTT kent geen lagen, en beide worden gewone cues die dezelfde seconden beslaan.

Browsers stapelen ze dan onderaan de video, wat zelden de bedoeling was. Positioneer ze met cue-instellingen, of besluit dat het tekstbord op de webversie gemist kan worden en verwijder die cues — bij een zwaar getypeset spoor is dat laatste vaak het eerlijkste antwoord.

Een WebVTT-bestand moet beginnen met het woord WEBVTT op de eerste regel. Dat is geen documentatie maar een vereiste, en een bestand zonder dat woord wordt afgewezen voordat er iets anders wordt bekeken. De omzetting schrijft het automatisch, gevolgd door een lege regel.

De tijdcodes zijn het andere vereiste. ASS legt honderdsten van een seconde vast; WebVTT gebruikt drie cijfers milliseconden na een punt, dus 0:00:01.23 wordt 00:00:01.230. Er wordt geen precisie verzonnen — alleen anders geschreven.

Het kind-attribuut op het track-element onderscheidt de twee, en dat onderscheid heeft gevolgen. Ondertiteling gaat uit van een kijker die kan horen en de dialoog wil begrijpen; bijschriften gaan uit van een kijker die niet kan horen en dus ook informatie nodig heeft over wie er spreekt en welk geluid er te horen is.

Een omgezet ASS-spoor is vrijwel altijd ondertiteling, omdat het als zodanig geschreven is. Het als bijschrift markeren voor een toegankelijkheidscheck zet het juiste woord in de markup zonder aan de verplichting te voldoen — voor overheidsinstanties en steeds meer bedrijven is dat een wettelijke verplichting.

ASS markeert een gedwongen regelafbreking met een backslash en een hoofdletter N. Dat wordt vertaald in plaats van verwijderd: het wordt een echte nieuwe regel in de cue-tekst, en WebVTT behandelt zo’n regel als een bewuste afbreking.

Het loont om te controleren waar die afbrekingen voor bedoeld waren. Een typesetter breekt regels af voor een specifieke weergave op een specifieke grootte, en een browser toont dezelfde tekst mogelijk in een ander lettertype of op een telefoonscherm, waar een zorgvuldig gebalanceerde afbreking een los woord kan achterlaten.

Als de opmaak echt onmisbaar is — tekstborden die verhaal dragen, karaoke, typesetting die deel uitmaakt van het werk — dan zijn de eerlijke opties de ondertitels inbranden in het beeld, of een JavaScript-renderer gebruiken die ASS over de video tekent. Beide kosten iets: de eerste maakt de ondertiteling permanent en onselecteerbaar, de tweede voegt een bibliotheek en een afhankelijkheid van scripting toe.

Voor de meeste webvideo is geen van beide nodig. Gewone cues die verschijnen, selecteerbaar zijn, uitgezet kunnen worden en door een schermlezer gelezen kunnen worden, zijn voor meer kijkers waardevoller dan een ontwerp dat slechts enkelen zullen zien. Zet om, positioneer de paar cues die het nodig hebben, en bewaar het ASS-bestand als master voor de versie waar het uiterlijk wél telt.