cup naar pt omrekenen

Een Amerikaanse cup is 236,6 ml, al rekenen de voedingswaardetabellen daar met een wettelijke cup van precies 240 ml, en de Australische cup heeft er 250. Vermenigvuldig een recept met tien en het verschil wordt zichtbaar.

Een Amerikaanse pint is 473 ml; een imperiale 568 ml, een vijfde meer. Voor wie een recept volgt of een bier bestelt is dat het verschil met de meeste gevolgen tussen de twee stelsels.

Deze kant op is het een deling, en wel door een heel getal: er gaan er 2 in één Amerikaanse pint, zonder rest. Het enige lastige is dat de uitkomsten in breuken vallen — een derde, een twaalfde — in plaats van de ronde getallen die de andere richting geeft.

Er gaat toch niets verloren, want de deling is exact. Wil je uitkomst als decimaal niet stil blijven staan — 0,0833… en familie —, dan is dat de breuk die doorschemert, geen fout die binnensluipt.

Deze pagina rekent met de Amerikaanse maat: 2 cup. De imperiale, in het Verenigd Koninkrijk en Ierland nog steeds in gebruik, is 2,4019 cup — 20,1 % meer.

Dat gat is precies het onhandige: te groot om in een recept te negeren en te klein om aan de uitkomst te zien. Wat hier binnenkomt is bijna altijd de Amerikaanse maat, en daarom staat die bovenaan; komt jouw cijfer uit een Britse bron, dan is de tweede de goede.

De factor is twee, dus de omzetting is een halvering, en het interessante zit in wat die halvering oplevert. Even cupaantallen geven hele pints — 2 cups is een pint, 4 is er twee, 8 is er vier en meteen ook een halve gallon. Oneven aantallen geven altijd een half, want er zit niets tussen een cup en een pint om de rest op te vangen: 3 cups is 1,5 pint, 7 cups is 3,5.

Dat verklaart waarom cupaantallen in Amerikaanse recepten zich rond even getallen groeperen. Een recept dat om 2 of 4 cups bouillon vraagt, is geschreven door iemand die in verpakkingen dacht; een dat om 3 vraagt, is geschreven door iemand die in verhoudingen dacht.

Zuivel is waar deze omzetting het vaakst nodig is, want slagroom en zure room worden per pint en halve pint verkocht terwijl Amerikaanse recepten ze in cups vragen. Een pak van een halve pint is 1 cup, een pint is 2, een quart is 4. Een recept dat 1½ cup room wil, heeft een pintverpakking nodig, met een halve cup over.

De vuistregel bij het inkopen is naar boven af te ronden op pinten, nooit op cups. 3 cups afronden naar "een pint en een half, laten we zeggen een pint" is hoe een baksel tekortkomt precies op het moment dat er niets meer aan te doen is.

Een recept verdubbelen is waar cupaantallen ophouden nuttig te zijn als telling. Zes cups afmeten is zes aparte handelingen en zes kansen om de tel kwijt te raken; 3 pints is één handeling met een kan. Boven ongeveer acht cups neemt de quart om dezelfde reden het over — 12 cups is 3 quarts.

Het vat telt net zo zwaar als het meten. Twee cups vloeistof in een beker van 2 cups staat tot aan de streep en zal morsen; hetzelfde volume in een pintkan met speling niet.

De Verenigde Staten hielden een apart stelsel droge maten aan, en de dry pint is er een van: ongeveer 550,6 ml tegenover de vloeistofpint van 473,2, ruwweg 16 procent groter. Bessen worden erin verkocht, wat verklaart waarom "a pint of blueberries" en "a pint of cream" niet hetzelfde volume zijn ook al staat er hetzelfde woord.

Een droge pint omrekenen naar cups is dus geen simpele verdubbeling. Een dry pint is ongeveer 2,33 vloeistofcups aan ruimte, en hoeveel cups fruit daaruit komt hangt af van hoe dicht het gepakt zit.

Een Amerikaanse pint is 16 Amerikaanse fluid ounces, ofwel 473,176 ml. Een imperiale pint is 20 imperiale fluid ounces, ofwel 568,261 ml. Het verschil is een vijfde, en het is de grootste enkelvoudige discrepantie tussen de twee gangbare stelsels — een Brits pintglas bevat werkelijk meer dan een Amerikaans, en beide zijn correct gelabeld.

Voor een cupaantal betekent dat de imperiale pint ongeveer 2,4 Amerikaanse cups is in plaats van 2. Twee cups vloeistof in een imperiaal pintglas gegoten, laat het een vijfde leeg. Recepten zijn hier zelden het probleem, maar drankrecepten en zetinstructies wel.

De cup is de minst gestandaardiseerde eenheid in dit hele stelsel. De Amerikaanse customary cup is 236,59 ml; de Amerikaanse juridische cup op voedseletiketten is precies 240; een metrieke cup zoals veel Nederlandse en Australische maatbekers hem gebruiken is 250; Japanse recepten gebruiken 200. Alleen de eerste maakt twee cups exact een pint.

De fout schaalt mee met de portie, wat het de moeite waard maakt om vooraf te controleren bij een grote batch. Eén metrieke cup in plaats van een customary cup is 13 ml te veel — niets. Acht ervan, in een recept opgeschaald naar een gallon, is 107 ml te veel, bijna een halve cup, en in een beslag is dat genoeg om het resultaat te veranderen.

Keukengerei en voorraadbakjes worden in pints en quarts verkocht, dus vooraf omrekenen bespaart gissen. Vier cups is 2 pints, wat een quart is — de standaardmaat van een bewaardoosje en een kleine steelpan. Acht cups is een halve gallon of 2 quarts, de grootte van een grote voorraadbak.

Laat speling zitten in de omrekening, niet in de meting. Vloeistof gevuld tot precies de opgegeven inhoud kan niet gedragen, geroerd of ingevroren worden — water zet ongeveer negen procent uit bij bevriezen, dus 4 cups bouillon in een exacte quart-bak tilt het deksel op.