pt naar cup omrekenen

Een Amerikaanse pint is 473 ml; een imperiale 568 ml, een vijfde meer. Voor wie een recept volgt of een bier bestelt is dat het verschil met de meeste gevolgen tussen de twee stelsels.

Een Amerikaanse cup is 236,6 ml, al rekenen de voedingswaardetabellen daar met een wettelijke cup van precies 240 ml, en de Australische cup heeft er 250. Vermenigvuldig een recept met tien en het verschil wordt zichtbaar.

Deze kant op is het een vermenigvuldiging, en wel met een heel getal: één Amerikaanse pint is 2 Amerikaanse cups, precies, en 2 is de definitie en geen meting die er dichtbij kwam.

Daarmee is het een van de weinige omrekeningen die je uit je hoofd kunt doen, en de uitkomst is controleerbaar: deel terug en je moet precies op je begingetal uitkomen, zonder rest die je moet wegpraten.

Deze pagina rekent met de Amerikaanse maat: 2 cup. De imperiale, in het Verenigd Koninkrijk en Ierland nog steeds in gebruik, is 2,4019 cup — 20,1 % meer.

Dat gat is precies het onhandige: te groot om in een recept te negeren en te klein om aan de uitkomst te zien. Wat hier binnenkomt is bijna altijd de Amerikaanse maat, en daarom staat die bovenaan; komt jouw cijfer uit een Britse bron, dan is de tweede de goede.

Dit is de ene stap op de ladder die geen breuk kan opleveren. Een aantal pints verdubbelen geeft cups, en iets heels verdubbelen geeft iets heels: 1 pint is 2 cups, 3 pints is 6, 7 pints is 14. Elke andere omzetting in Amerikaans volume kan je met een zestiende of een derde van iets achterlaten; deze niet.

Het betekent ook dat een pint-cijfer geen informatie draagt die een cup-cijfer niet ook heeft, dus de reden om om te rekenen is praktisch eerder dan rekenkundig. Recepten zijn in cups geschreven omdat dat de maat in de la is; vloeistoffen worden in pints verkocht omdat dat de maat van het pak op het schap is.

Een pintpak slagroom, karnemelk of half-om-half bevat precies de 2 cups die een recept vraagt, en die exactheid is het probleem. Er is geen speling in voor wat op de wanden van het pak achterblijft, voor de geproefde lepel, of voor het recept dat 2 cups plus een beetje voor bovenop wil.

Waar de hoeveelheid ertoe doet, meet in een kan in plaats van rechtstreeks vanuit het pak te schenken. Slagroom is het gebruikelijke voorbeeld: het volume verdubbelt ongeveer bij het opkloppen, dus een pint die als 2 cups begon, wordt ongeveer 4 cups geklopte room.

Recepten gebouwd op verpakkingen halveren slecht, want de helft van een verpakking is geen vorm die iemand meet. Een pint bouillon halveert netjes naar 1 cup, maar de ingrediënten eromheen zelden: 3 eetlepels halveert naar 1½, ¾ cup halveert naar 6 eetlepels.

De eetlepel maakt een half recept werkbaar. Eén cup is 16 eetlepels, dus elke onhandige breuk heeft een equivalent in hele eetlepels: een derde cup is 5⅓ eetlepel, een achtste is 2. De onhandige maten omrekenen naar eetlepels en de vloeistof in cups laten, is sneller dan zoeken naar breukstrepen die niet op de maatbeker staan.

Het klopt dicht voor water en alleen voor water. Een Amerikaanse pint water weegt 473 gram, wat 1,04 pond is — dicht genoeg dat het gezegde overleefde. Verander de vloeistof en het drift meteen: een pint melk is ongeveer 1,07 pond, een pint honing ongeveer 1,5.

Voor droge ingrediënten gemeten op volume houdt het volledig op nuttig te zijn. Twee cups bloem weegt rond de 240 tot 250 gram, nauwelijks meer dan een half pond, want bloem is grotendeels lucht op volume.

Een imperiale pint bevat 20 imperiale fluid ounces — 568,26 ml — tegen 16 Amerikaanse fluid ounces, ofwel 473,18 ml, voor een Amerikaanse pint. De imperiale versie is een vijfde groter, en omgerekend naar Amerikaanse cups komt dat neer op 2,4 in plaats van 2.

Het toont zich meer in drankjes dan in eten. Een Brits pintglas bevat werkelijk meer bier dan een Amerikaans, en een cocktailrecept geschaald vanuit een Britse bron zit 20 procent te kort op zijn hoofdvloeistof als het met twee cups per pint omgerekend wordt.

Onder de pint stopt het gangbare stelsel het woord te gebruiken. Een halve pint is 1 cup en wordt als halve pint verkocht; een kwart pint is ½ cup en niemand noemt het zo — het is een halve cup of 4 fluid ounces. De gill, de traditionele kwart pint, is verdwenen uit Amerikaans gebruik.

Dat naamgeving-gat is de moeite waard te kennen bij iets ouds. Een recept dat om een gill vraagt, wil 4 Amerikaanse fluid ounces, een halve cup, en als het Brits is, wil het een kwart imperiale pint, wat 5 imperiale fluid ounces is.

Pints worden net zo vaak als portie verkocht als als meeteenheid gebruikt, en de portiegroottes zijn van de eenheid weggedreven. IJscoverpakkingen verkocht als pint zijn 16 fluid ounces en bevatten 2 cups, maar het verpakking die vroeger een halve gallon was, is nu vaak 1,5 quart.

Waar de pint een portie is, geeft het omrekenen naar cups een helder beeld van de portie. Twee cups ijs, twee cups bier, twee cups van een smoothie verkocht in een pintbeker — allemaal hetzelfde volume, en allemaal ogen ze groter zo uitgedrukt dan op de verpakking.