FLAC naar AAC omzetten

De meeste wegen naar AAC op deze site beginnen bij iets dat al gecomprimeerd is, en dat betekent eerlijk gezegd een tweede ronde schade. Deze niet. FLAC bewaart de exacte samples, dus de AAC-encoder krijgt de opname zoals ze is opgenomen, zonder de sporen van een eerdere encoder om budget aan te verspillen.

Dat verschil is groter dan het klinkt. Een lossy encoder verdeelt zijn budget op basis van wat een luisteraar niet zal missen; zit er in de bron al schade van een eerdere beslissing, dan besteedt de tweede encoder een deel van zijn budget aan het getrouw reproduceren van die schade. Beginnen bij FLAC voorkomt dat volledig.

Een bestand met de extensie .aac is geen container. Het is Audio Data Transport Stream-framing: een reeks AAC-frames, elk met een korte header die de samplefrequentie, de kanaalindeling en het profiel herhaalt. Er is geen index, geen globale header en nergens een metadatagebied.

Die vorm is precies wat bepaalde systemen willen: uitzendautomatisering, segmenteerders die een stream in stukken knippen, aankondigings- en IVR-spelers, en embedded hardware met een vaste parser. Noemt een specificatie ADTS, of .aac in plaats van «AAC-audio», dan gaat het hierom, niet om een M4A.

De kwaliteitsinstelling vertaalt zich naar een echte bitsnelheid in de encoder, en AAC biedt hier drie banden: Klein bestand, Gebalanceerd en Hoge kwaliteit. Welke bitsnelheid daar precies achter zit, bepaalt de codeerbibliotheek zelf en verschilt per codec — deze pagina noemt daarom bewust geen kilobit-per-seconde-getal als het onze.

Leveringsspecificaties noemen meestal een plafond in plaats van een streefwaarde, omdat het getal ooit uit een transportbudget kwam. Kies de hoogste band die de specificatie toelaat, en controleer het resultaat in plaats van het aan te nemen.

FLAC draagt een echt metadatasysteem: benoemde tekstvelden voor titel, artiest, album en catalogusnummer, plus een apart afbeeldingblok. ADTS heeft daar niets van. De AAC die hier geschreven wordt, bevat alleen audioframes, dus elke tag en elke afbeelding valt weg bij de overgang.

Voor een stream die naar automatisering gaat, is dat correct en verwacht — het uitzendsysteem heeft zijn eigen database en negeert ingesloten tags toch. Voor iets dat gearchiveerd of aan een persoon overhandigd wordt, is het een echt verlies, en het antwoord is dan M4A: dezelfde AAC-audio in een MP4-container met velden voor dat alles.

Het loont om dit vooraf duidelijk te zeggen. Gaat het bestand naar een persoon, een bibliotheek, een podcasthost, een telefoon of iets met een afspeelknop en een titel op het scherm, dan is de kale AAC de verkeerde keuze — sommige spelers rapporteren de verkeerde lengte of weigeren door te spoelen, en er is nergens plek voor een naam.

De M4A-route levert precies dezelfde gecodeerde audio met een container eromheen, en vrijwel elk systeem dat in gewone taal «AAC» zegt, bedoelt dat. Bewaar de kale stream voor gevallen waarin een document expliciet ADTS noemt.

FLAC gaat tot acht kanalen — mono tot en met 7.1 — en AAC kan er veel meer aan. Niets hoeft hier teruggebracht te worden, dus een surround-master komt met zijn indeling intact aan en een stereo-master blijft stereo. Mono blijft mono, wat de bitsnelheidsbehoefte voor spraak halveert.

De samplefrequentie wordt ongewijzigd overgenomen in plaats van genormaliseerd. Een master op 44.100 Hz levert een stream op 44.100 Hz; een master op 48.000 Hz levert 48.000. Bij materiaal op 96 kHz: dat is geldige AAC, maar niet elke decoder aan de ontvangende kant accepteert die frequentie.

Een FLAC-streamheader bevat een MD5 van de gedecodeerde audio, berekend bij het maken van het bestand. Dat ene veld maakt van FLAC een archiefformaat in plaats van een kleinere kopie: jaren later kan een decoder de samples reconstrueren, hashen en bewijzen dat het bestand niet is aangetast. AAC kent dat niet.

Het praktische gevolg is een archiveringsregel, geen audioregel: bewaar de FLAC als het archiefstuk en behandel elke AAC eruit als wegwerpuitvoer, in een minuut opnieuw te maken vanaf de master. De AAC kan niet worden teruggezet naar waar hij vandaan kwam.

Chrome, Edge en Safari bieden een AAC-encoder via WebCodecs, en waar die aanwezig is, wordt hij rechtstreeks gebruikt zonder download. Firefox heeft er geen, dus de eerste omzetting naar AAC in die browser haalt eenmalig een WebAssembly-encoder op.

In elk geval draait de codering op je eigen processor, in het tabblad. Dat is precies waardevol voor niet-uitgebracht of embargo-materiaal: je kunt het netwerktabblad openen, een omzetting draaien en zien dat alleen de encoder wordt opgehaald terwijl de audio nergens naartoe gaat.

Bestanden zijn beperkt tot 100 MB elk en er kunnen er honderd tegelijk worden neergezet, die terugkomen als ZIP. FLAC comprimeert tot ongeveer de helft van ongecomprimeerde PCM, dus 100 MB cd-kwaliteit stereo-FLAC is zo’n twintig minuten audio.

Overschrijdt een master de grens, splits hem dan vooraf in een editor of gebruik een desktop-encoder voor dat ene bestand. De grens komt van het geheugen van de browser, niet van een abonnementsniveau.