OGG naar FLAC omzetten

Bewerken is geen enkele handeling, het is een reeks: kop en staart afknippen, een hoestje verwijderen, twee sprekers tegen elkaar gelijktrekken, een ruisonderdrukker draaien, een ruwe versie exporteren voor beoordeling, opnieuw openen, de opmerking van de beoordelaar verwerken, opnieuw exporteren. Elke export in een lossy formaat stuurt het geluid door een encoder, en elke pas gooit iets meer weg dan de vorige.

Het effect stapelt zich op en is te horen zodra je weet waarop te letten: sisklanken worden schraler, ruimteklank krijgt een zwierig karakter, en galmstaarten gaan korrelig klinken. Een opname die vijf keer de ronde als Vorbis heeft gemaakt, is merkbaar slechter dan dezelfde opname eenmaal geëxporteerd. FLAC in het midden van die keten haalt de opstapeling helemaal weg.

Dit moet duidelijk gezegd worden, want het tegendeel wordt vaak aangenomen. Als de OGG Vorbis of Opus bevat, is de opname al door een lossy encoder gegaan en de FLAC bewaart precies wat daaruit kwam. De hoge frequenties die zijn afgevlakt, blijven afgevlakt; de artefacten die zijn geïntroduceerd, blijven nu perfect bewaard.

Wat de omzetting wel koopt, is een bodem. Vanaf dit bestand kan het geluid niet meer verslechteren door bewerking, wat een andere en echt nuttige eigenschap is. Zie het als het invriezen van de opname in zijn huidige staat in plaats van als herstel, en de beslissing om om te zetten wordt eenvoudig: ja als er meer bewerkslagen komen, nee als dit het eindpunt is.

Ogg is een container en de registry noemt drie codecs die het draagt: Vorbis, Opus en FLAC. Die laatste is geen curiositeit. FLAC binnen Ogg bestaat precies om een verliesvrije stroom in de Ogg-framing te kunnen dragen, en het duikt op in archiefcollecties, in wat Linux-tooling en in enkele downloadaanbiedingen.

Is dat wat je hebt, dan is deze omzetting in essentie een herverpakking: hetzelfde verliesvrije geluid dat van Ogg-framing naar een native FLAC-bestand gaat, zonder verlies aan geen van beide kanten. De bestandsgrootte verraadt het meteen — vier minuten FLAC-in-Ogg is twintig tot dertig megabyte tegen drie tot vijf voor Vorbis.

Beide zijn verliesvrij en de keuze is niet close. FLAC is ongeveer half de grootte voor identiek geluid, wat ertoe doet als een project twaalf uur interviewmateriaal bevat. Het draagt een checksum, dus een bestand beschadigd door een falende schijf of een onderbroken kopieerslag meldt zichzelf in plaats van fout af te spelen.

Het behoudt ook metadata die WAV niet kan vasthouden: Vorbis-comments voor de beschrijvende velden en PICTURE-blokken voor artwork, tegenover RIFF INFO’s zeven velden beperkt tot Latin-1 en geen afbeeldingen. Audacity, Reaper, Ocenaudio, Adobe Audition, Hindenburg en DaVinci Resolve lezen FLAC rechtstreeks. Grijp naar WAV alleen als specifieke software of hardware het weigert.

FLAC comprimeert door elke sample te voorspellen uit zijn buren en de fout op te slaan, wat goed werkt op een echte golfvorm en minder goed op geluid dat een psychoakoestisch model al heeft omgevormd. Gedecodeerd lossy materiaal landt doorgaans op 60 tot 70 procent van zijn oncomprimeerde grootte in plaats van de 50 tot 55 procent die een microfoonopname haalt.

In de praktijk: een uur stereo op 44.100 Hz is ongeveer 600 MB oncomprimeerd en ruwweg 400 MB als FLAC gemaakt van Vorbis. Datzelfde uur als de originele Ogg was misschien 55 MB. Dat is een groot verschil, en het is de prijs van het werkbestand — dat tijdelijk is. Als de bewerking klaar is en het leverbestand bestaat, heeft de FLAC zijn werk gedaan en kan hij weg.

Dit is het minst lossy metadatapad in de hele audioverzameling, omdat beide formaten hetzelfde tagsysteem gebruiken. Ogg slaat commentaren op als hoofdlettersleutel-waarde-paren — TITLE, ARTIST, ALBUM, ALBUMARTIST, TRACKNUMBER, GENRE, DATE, COMMENT, LYRICS — en FLAC slaat precies hetzelfde op in zijn Vorbis-commentaarblok.

Albumhoezen gaan ook mee: een afbeelding in Ogg opgeslagen als METADATA_BLOCK_PICTURE-commentaar wordt een echt PICTURE-blok in de FLAC. Aangepaste sleutels die een specifieke tool verzon, zijn de enige categorie die kan wegvallen, omdat alleen de herkende velden worden overgezet.

Niets wordt geresampled en niets gemixt. Een interview op 44.100 Hz stereo blijft 44.100 Hz stereo; een veldopname op 48.000 Hz blijft op 48.000; een monolezing blijft mono, op de helft van de bytes van een zinloos stereo-duplicaat.

De grens om te kennen is het kanaalaantal: de registry noemt FLAC tot 8 kanalen, tegen Opus’ 255. Gewoon stereo en 5.1-materiaal blijft ongemoeid. Een configuratie die geen enkele encoder aankan, valt terug naar twee kanalen op 48.000 Hz in plaats van te falen.

Decoderen gebruikt de codecs op de machine waar je zit, dus het antwoord hangt af van je browser in plaats van deze pagina. Opus is universeel omdat gesprekken het vereisten. Vorbis wordt breed maar niet overal ondersteund, en FLAC binnen Ogg is nog smaller — de registry noemt Ogg’s ondersteuning wisselvallig, en dat is een nauwkeurige beschrijving en geen voorbehoud.

Waar de codec ontbreekt, stopt de omzetting en meldt dat er niets in het bestand kon worden omgezet en dat het mogelijk een codec gebruikt die deze browser niet leest, in plaats van een lege FLAC te schrijven en dat succes te noemen. Kom je die melding tegen, probeer hetzelfde bestand dan in een andere browser.

De opnamen die dit paar bereiken zijn vaak van het soort waar een toestemmingsformulier bij zat: een mondelinge geschiedenis, een onderzoeksinterview, een collegeopname met toestemming van de spreker, een klinisch of juridisch gesprek. Die formulieren noemen wie een kopie mag houden, en een bestand naar een conversiedienst uploaden maakt een kopie die niemand noemde.

Hier gebruikt het decoderen de codec van je eigen apparaat en wordt de FLAC-encoder in het tabblad geladen en nergens anders gebruikt, dus geen verzoek draagt het geluid. Bestanden tot 100 MB worden verwerkt en een batch komt terug als ZIP. Open het netwerktabblad van je ontwikkelaarstools, zet iets om, en kijk wat er wordt verstuurd.