M4V naar MP3 omzetten

Deze omzetting draait bijna altijd om een woon-werkrit. Een opgenomen conferentielezing, een cursusmodule, een collegereeks, een concertfilm — lange video met een Apple-extensie, op weg naar iets dat geen beeld kan tonen en er ook niets aan zou hebben.

Dat is een ander probleem dan de meeste audio-extractiepagina’s beschrijven. Het bestand faalt niet bij het openen; het opent prima op de Mac waar het vandaan komt. Wat faalt, is de bestemming: een autoradio die een USB-stick leest, een hardloophorloge, een oude speler in een lade. Die lezen allemaal MP3 en de meeste betrouwbaar niets anders.

De M4V bevat AAC, gestandaardiseerd in 1997 en beter dan MP3 bij elke relevante bitsnelheid. Omzetten naar MP3 betekent goede audio decoderen en herencoderen met een oudere, zwakkere codec, wat een tweede portie detail kost. Ronduit gezegd klinkt dat als een vergissing.

Dat is het niet, want compatibiliteit is de eis en kwaliteit niet. MP3 is sinds de late jaren negentig leesbaar door alles met een luidspreker, en geen apparaat heeft ooit gevraagd wat het ermee moet. Blijft het bestand op een telefoon of laptop, dan is M4A het betere doel. Gaat het ergens ouders naartoe, dan is dat het hele argument.

Het register noteert MP3 als tweekanaals formaat en AAC als tot achtenveertig kanalen. Dat verschil is onzichtbaar bij een lezing en beslissend bij een film. Een 5.1-geluidsspoor in een M4V kan onder geen enkele instelling als 5.1 in een MP3 worden opgeslagen, want het formaat heeft geen plek voor de andere vier kanalen.

Voor luisteren in de auto is dat sowieso de juiste uitkomst — de stereo die de radio wil, is de mix die je wilt. Draait het om een concertfilm waar het surroundveld deel van het materiaal is, dan is MP3 het verkeerde doel en de M4A- of FLAC-pagina de juiste.

MP3 is het enige audioformaat dat geen browser wil schrijven. Het webplatform geeft een pagina de eigen encoders van het besturingssysteem, en dit is het formaat dat allemaal geweigerd wordt, dus wordt een gecompileerde build van de LAME-encoder eenmalig gedownload bij de eerste vraag ernaar.

Dat is de korte pauze voordat de voortgangsbalk bij het eerste bestand beweegt, en alleen bij het eerste: zet een cursus van dertig modules om en negenentwintig ervan beginnen meteen. Het is een statische download zoals elke andere op de pagina, en er zit niets van je opname in.

Een MP3 bevat precies één audiospoor, en welk spoor de M4V als eerste noemt, is degene die overleeft. Elk ander spoor wordt zonder vraag weggegooid. Bij een telefoonopname is dat geen kwestie; bij Apple-geleverde video is het een reëel risico, want een verspreide film, een tweetalige cursus of een conferentieopname heeft er vaak meer dan één.

Er is hier geen spoorkeuze, en doen alsof zou erger zijn dan het gewoon te zeggen. Weet je dat het bestand er meerdere heeft en heb je een specifieke nodig, open het dan in VLC, dat de audiosporen in zijn Audio-menu toont.

MP3 slaat titels op in ID3-tags, en een radio die een USB-stick leest, toont wat hij daar vindt — of de bestandsnaam, of niets. Een map bestanden genaamd «Module_04_final_v2» is een map die niemand op vijftig kilometer per uur kan navigeren, en dat is precies hoe een cursusdownload zijn bestanden noemt.

Controleer de tags van het eerste omgezette bestand voordat je een batch van veertig doet, en stel dan artiest, album en tracknummer bewust in met een tagtool. Volgorde telt meer dan het lijkt: een collegereeks zonder tracknummers speelt in een willekeurige volgorde af.

Het videospoor wordt volledig weggelaten, en bij lange video zat daar bijna alle bytes. Een uur opgenomen lezing gemeten in gigabytes wordt een uur spraak gemeten in tientallen megabytes.

Bij de gebalanceerde band reken op ongeveer een megabyte per minuut, met een factor twee omhoog of omlaag bij de andere twee instellingen. De kleine band is juist voor spraak op een apparaat met weinig ruimte; de hoge band loont alleen als er muziek in de opname zit.

Het gratis niveau accepteert bestanden tot 100 MB, en lange video is routinematig honderd keer zo groot. Bij dit paar is het bestandslimiet, niet het formaat, wat de meeste omzettingen tegenhoudt — een film van twee uur past nooit binnen die grens, een segment van vijftien minuten altijd.

QuickTime Player knipt met een sneltoets en schrijft het resultaat zonder noemenswaardige herencodering, wat het de juiste eerste stap maakt in plaats van een omweg.

Decoderen en coderen gebeuren allebei in het browsertabblad op je eigen processor. Er wordt niets met de video verstuurd, er is geen account en geen daglimiet — het netwerktabblad bevestigt dat tijdens één omzetting als je liever controleert dan aanneemt.

Bij dit materiaal is dat de moeite van één keer controleren waard. Apple-formaatvideo is vaak gekocht, persoonlijk of onder licentie verspreid, en cursusopnames komen meestal met voorwaarden over herverspreiding. Zo’n bestand naar een onbekende server sturen voor een audiobestand is veel blootstelling voor iets wat je eigen machine zelfstandig kan.