M4V naar TIFF omzetten

M4V is Apples extensie voor iTunes Store-video, en winkelaankopen dragen FairPlay-versleuteling. Een versleutelde video kan niet in een browser gedecodeerd worden, dus er is geen frame te lezen, en de omzetting stopt met de melding dat niets in het bestand omgezet kon worden. Dat is de vergrendeling die spreekt, geen beschadigd bestand.

De herkomst van het bestand beslist. Gekocht of gehuurd via de iTunes Store of de Apple TV-app: vergrendeld, en niets in een browser opent het. Geëxporteerd uit QuickTime, iMovie, Final Cut of Compressor, opgenomen door een camera of telefoon, of geleverd door een cursus- of conferentieplatform: niet vergrendeld, en een frame komt er normaal uit.

Omdat TIFF sinds 1986 door alles gelezen wordt en omdat de ongecomprimeerde variant geen dubbelzinnigheid kent. Een archief wordt geschreven met een horizon van decennia, en de vraag die het echt stelt is niet «welk formaat is het beste» maar «welk formaat opent nog als niemand die bij deze beslissing betrokken was er nog is».

Dat is waarom de uitvoer hier ongecomprimeerde basisvorm is in plaats van LZW of Deflate. Die zijn kleiner en lezers zijn het er minder over eens; JPEG-in-TIFF is een gecomprimeerde afbeelding in een TIFF-jasje en ondermijnt het hele punt van de eis. Ongecomprimeerd is de variant die geen lezer ooit geweigerd heeft.

De beelddata is het aantal pixels maal vier bytes — acht bit elk voor rood, groen, blauw en alfa — met een header van ongeveer een kilobyte ervoor. Een frame van 1920 bij 1080 is 8,3 MB; een frame van 3840 bij 2160 is 33,2 MB; een frame van 1280 bij 720 is 3,7 MB.

De eigen grootte, bitsnelheid en duur van de M4V hebben daar geen invloed op. Een clip van twee minuten en een film van twee uur op dezelfde resolutie leveren identiek grote stilstaande beelden op, want wat geschreven wordt is het gedecodeerde frame, niet wat de codec onderweg deed.

De omzetting neemt het frame dat op de opgegeven tijdcode te zien is: formeel het laatste frame dat op of vóór dat aantal seconden begint. De standaard is 0, het eerste frame van de video, en voor een bestand dat opent met een titelkaart of een zwart beeld is dat precies het verkeerde plaatje.

Elke omzetting levert één afbeelding op. Heb je meerdere stilstaande beelden nodig — een incident op drie momenten, een reeks schermen — draai het dan meerdere keren met verschillende tijdcodes en houd een notitie bij van elk. Die notitie is later meer waard dan de beelden zelf.

Het toont exact wat de video op dat moment toonde, op volle resolutie van de video, zonder verder verlies. Dat is de sterkste claim die beschikbaar is en hij klopt echt: het stilstaande beeld is geen foto van een scherm, geen geschaalde schermafbeelding, geen herencodeerd kopie.

Het is niet meer dan de video was. Het frame kwam door een codec die acht bit per kanaal opsloeg, kleur op verlaagde resolutie hield, en minder bits besteedde aan frames met beweging. Een kenteken of gezicht dat onleesbaar is in de video, is onleesbaar in de TIFF.

De uitvoer draagt niets dat de opname beschrijft: geen opnamedatum, geen bronbestandsnaam, geen positie binnen de video, geen kleurprofiel. De pixels worden uit een decoder gelezen en alles wat de M4V over zichzelf wist, blijft in de M4V. Het enige veld dat de encoder wél schrijft, is Software, met de waarde «Photopea (UTIF.js)» — de naam van de bibliotheek, niet van iets dat de beelden aanraakte.

Dicht dat gat bij het extraheren, niet later. Zet de bronbestandsnaam en de tijdcode in de bestandsnaam van de afbeelding, en voeg echte velden toe met een metadatatool als het archief die vereist.

Het bestand is RGB zonder ICC-profiel. Videokleur voor HD-materiaal is gebruikelijk Rec. 709, en een toepassing die de TIFF opent, neemt zijn eigen standaard aan in plaats van geïnformeerd te worden.

Voor een archief is dat meestal aanvaardbaar, want het gaat om een getrouw verslag van het frame, niet een kleurgemanagede reproductie. Telt kleurtrouw wel mee — schadebeoordeling, een productconditierapport — wijs dan expliciet de bronruimte toe in een editor en vermeld in het bestand wat toegewezen is.

Frames tijdens snelle beweging dragen bewegingsonscherpte die niemand zag bij 25 beelden per seconde en die een stilstaand beeld domineert, en video-encoders besteden ook minder bits aan die frames. Een moment waarop camera en onderwerp stilstaan, levert een scherper en beter gecodeerd beeld tegelijk op.

Het kost niets om drie tijdcodes een tiende van een seconde uit elkaar te proberen en te vergelijken. Bij handheld of vanuit een rijdend voertuig opgenomen materiaal is het verschil tussen aangrenzende frames vaak het verschil tussen een bruikbaar en een betwijfeld bewijsstuk.

Het decoderen en schrijven gebeuren allebei in het browsertabblad op je eigen processor. Er wordt niets met de video verstuurd, wat het netwerktabblad tijdens een omzetting bevestigt, en het gratis niveau accepteert bestanden tot 100 MB.

Voor het materiaal waarvoor deze pagina gebruikt wordt, is dat het onderdeel dat telt. Dossiers, verzekeringsbewijs, hr-opnames en compliance-video vallen vaak onder regels over waar een kopie mag bestaan, en een werkwijze zonder server heeft geen kopie om over te rapporteren.